Whatever appears must appear IN something or ON something. It is not possible to have a movie without a screen. It’s not possible to have the words of a novel without a white page. It’s not possible to have a cloud without a sky. It’s not possible to have a thought without …
… without what? [Silence]
Moreover, if we are seeing the movie, we are by definition experiencing the screen. If we are reading a novel, we are by definition experiencing the page. If we are seeing the clouds, we are experiencing the sky. Therefore, if we are experiencing our thoughts (and each of us is experiencing our thoughts) we must, by definition, be experiencing whatever it is they appear In.
What is that? [Silence]
And just as the screen is not made out of the movie, the white paper is not made out the words of the novel, the sky is not made out of clouds, so whatever it is in which our thoughts appear is not itself made of thoughts.
Just as a screen is free of the limited qualities of the movie, just as the white page is free of the limited qualities of the story in the novel, just as the sky is free of the limited qualities of the clouds that appear in it, so whatever it is in which our thoughts appear ... is itself free of the limitations of thought …, and is, as such, unlimited.
Furthermore, the only substance present in the limited movie is the unlimited screen, the only substance present in the limited words is the unlimited paper, the only substance present in the limited clouds is the unlimited sky.
As such, the screen is said to be the Reality of the movie, the paper the Reality of the words, the sky the Reality of the clouds; that which is Real in them. The movie, the words, the clouds, are a temporary appearance of their ever-present Reality.
Likewise, the only substance present in limited thought is this unlimited something in which it appears. This unlimited something in which the limited thought appears is its Reality.
In relation to thought, this unlimited something is called Consciousness. It is Present and Knowing.
A limited thought is a temporary appearance of this unlimited Consciousness. In other words, thought is not made of thought; it is made of Consciousness.
Ice is not made out of ice, it is made out of water. The ice is a temporary name and form of the ever-present water. The water is its Reality. When ice ceases to be ice, all that is lost is a temporary name and form, but the Realty of the ice, the water, is not lost. It remains present and available, ready to assume the next name and form.

So, when a thought disappears, its Reality (Consciousness) doesn’t disappear. It simply loses a temporary name and form and remains available, ready to assume the name and form of the next appearance.
#Rupert_Spira

*این موضوع را در ارتباط با سه مطلب قبل درنظر بگیرید.

به‌جای توجه مدام به افکار، توجه را به فضای بین افکار آورده و خودتان را به‌عنوان آن فضا شناسایی کنید. توجه را از افکار به پس‌زمینه‌ی افکار که حقیقت شماست بیاورید.
در این تصویر حقیقت شما آن پس‌زمینه سفید است که افکار از درون آن بیرون آمده، شناسایی‌شده و محو می‌شوند. حقیقت شما این فضای خالی است نه افکاری که بی‌وقفه برمی‌خیزند.خودتان را درست شناسایی کنید.
شاید تمرین مشاهده گری که پس‌ازاین خواهد آمد در این خصوص مفید باشد.

#مسیرمستقیم

The Cinematic Orchestra - Les ailes pourpres

شناسایی حقیقی و تمرین مشاهده‌گری
#مسیرمستقیم

از آگاه بودن آگاه شوید.
رامانا ماهارشی

Become conscious of being conscious.
Ramana Maharshi

"همراهان محترم و دوستان عزیز، برای چند روزی در خدمت شما نخواهم بود."

درمان درد فراق - «خوی کن» بی‌شیشه دیدن نور را

شاید مطالب زیر به ادراک بهتر این موضوع کمک کنند:

داستان شاهدخت کاشی

کشف کنید که این من کاذب از کجا برمیخیزد

چشمان خداوند

بحارالانوار، ج ۷۰، ص ۱۵۷

حقیقتا متن حیرت انگیزی است.

آیا تاکنون به رنجهای زندگی از این زاویه نگاه کرده بودید؟

«سنت الهی بر خلاف عادت خلق است»
"ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوست
عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد"
#حافظ
*توضیح مختصری بر دو مطلب پیشین.

چند روز پیش بود که دوست عزیزی ویدئویی برای من ارسال کرد و وقتی دیدمش حقیقتاً متحیر شدم. جنس شعر این موسیقی گویا شطحیاتی بود همچون شطحیات بایزید و حلاج و شبلی و خرقانی.
کنجکاو شدم که در مورد شاعر این شعر کمی جستجو کنم پس از کمی جستجو در اینترنت به چنین اطلاعاتی در خصوص شاعر این ابیات و زندگی‌اش رسیدم:
شاعر این ابیات عمادالدین نسیمی عارف و متفکر صوفی قرن هشتم است از شاعران صوفیِ بزرگِ آذری‌زبان. دو دیوان، یکی به فارسی و دیگری به ترکی، به نظم درآورد و قصائدی عربی نیز سرود.
نسیمی هم همچون حلاج به خاطر عقایدش در وحدت وجود به سرنوشتی مشابه او دچار شد به این صورت که پوستش کنده شد، جنازه‌اش هفت روز در شهر حلب گردانده شد، سپس شقه گردید و شقه‌هایش به علی بن ذی الآذر، برادرش ناصرالدین و عثمان قارایولوق فرستاده شد. این شاعر لطیف سخن را چنین کشتند.

با تعمق روی این شعر متوجه می‌شوید که چطور عامل توجه، هم‌هویت‌شدگی و چسبندگی با مجموعه‌ای تصویر و فکر یعنی این شخصِ توهمی به نام عمادالدین نسیمی را رها کرده و به سمت درستش چرخیده و آگاهی به آگاه بودن خودش آگاه شده و در این لحظه " عمادالدین نسیمی" دیگر وجود نداشته و هرچه "هست" فقط اوست.

*ضمن سپاس از مترجمان آذری این ویدئو، برای ترجمه این کار (چون زبان آذری بلد نیستم) از دو ترجمه موجود در اینترنت استفاده کردم و این ترجمه‌ها را با متنِ انگلیسیِ موجود تطبیق داده و کمی اصلاح کردم.

چه چیز درون من رنج میکشد؟ - #روپرت_اسپایرا

*ویدئوی شماره یک

"پرندگان در آسمان ناپدید شدند و حالا آخرین ابر هم محو شد.
ما باهم نشسته‌ایم، کوه و من. تا آن زمان که فقط کوه باقی بماند."
لی پو

" The birds have vanished into the sky and now the last cloud drains away.
We sit together, the mountain and me, until only the mountain remains."
~ Li Po ~

چه چیز درون من رنج میکشد؟ (ویدئوی شماره دو)
#روپرت_اسپایرا

مطالب مرتبط


ویدئوی شماره یک

چگونه تفحص خویش را انجام دهم؟

شبح

"جوهر تمام معنویت «حضور» است"
جوهر تمام معنویت «حضور» است؛ یعنی آن وضعیت آگاهی که فراسوی افکار است. در پس افکار و احساسات شما و همچنین در بین آن‌ها فضایی وجود دارد. هنگامی‌که از آن فضا آگاه بشوید آنگاه حاضر خواهید بود و ادراک می‌کنید که تاریخچه شخصی شما که شامل افکار است هویت حقیقی شما و جوهر آنچه که هستید نیست.
آن فضا، آن فضای گسترده درون چیست؟ آن سکون است، مرکز آرامش.
آن آگاهی محض است. همان «من هستمِ» متعالی است که از خودش آگاه است. بودا آن را شونیاتا یا تهیگی و خلأ نام نهاد. این همان «پادشاهی بهشت» است که عیسی به آن اشاره کرده بود، همان‌که اینجا و اکنون درون توست.
#اکهارت تُله

وجود نازنینی امروز این متن رو به من هدیه دادند و من هم با شما به اشتراک میگذارم. متن مهم و عمیقی است که پیشنهاد میکنم با دقت مطالعه کنید.

https://vrgl.ir/sAPMw

پروژه تخریب

می‌پرسید که: «حقیقت چیست؟»
حقیقت یک پروژه تخریب است.
بیشتر مسیرهای معنوی یک پروژه ساخت‌وساز هستند. ما می‌سازیم و می‌سازیم، این ساختن ادامه پیدا می‌کند و شخص حس می‌کند که: «من دارم بهتر و بهتر می‌شوم.» اما روشن‌شدگی یک پروژه تخریب است.
#آدیاشانتی

خرابش کردم که عمارت، در خرابی است!
مقالات #شمس

«کم عمارت کن که ویرانت کنم»
#مولانا

‘Demolition project’
Asking, “What is the Truth?” is a demolition project. Most of spirituality is a construction project. We’re ascending and ascending…. It just keeps building, and a person feels, “I’m getting better and better.” But enlightenment is a demolition project.
#ADYASHANTI