دو مطلب قبل را درنظر بگیرید و حالا به این جمله از باگوان #رامانا ماهارشی دقت کنید:

"افکار می‌آیند و می‌روند،
احساسات می‌آیند و می‌روند،
ببین که آن چیست که باقی می‌ماند"

حالا به این شخص فکر کنید،
خود این شخص چیزی جز همین افکار و احساسات نیست
یعنی
محتوای "آگاهی".
یعنی
محتوای "من هستم".

به خودِ آگاهی یا به خودِ "من هستم" بیا، متوجه‌اش باش.
تو آن چیزهای که از آنها آگاه هستی نیستی.

شخص صرفاً قطره‌ای است در این اقیانوسی که تو هستی.
قطره محتوای آگاهی است
اما تو اقیانوسی بی‌انتهایی.
بحری عمیقی.

خودت را بیاب.

"تو یکی تو نیستی ای خوش رفیق
بلکه گردونی ودریای عمیق"
#مولانا

عزیزالدین نسفی – از کتاب زبده الحقایق
عکس را ببینید و این جملات را مرور کنید:

"و این نور است که سر از دریچه بیرون کرده است."

" افراد موجودات جمله به‌یک‌بار از این نور ظاهر شدند و هر یک دریچه‌ای‌اند از ظهور این نور؛ و صفات این نور از این جمله دریچه‌ها تافته"

«اهل وحدت میگویند که وجود یکی بیش نیست و آن وجود خدای تعالی و تقدس است و به غیرِ وجودِ خدای، وجودی دیگر نیست و امکان ندارد که باشد و این یک وجود ظاهری دارد و باطنی هم دارد. باطن این وجود یک نور است و این نور است که جانِ عالم است و عالم مالامال این نور است.
نوری است نامحدود و نامتناهی و بحری است بی‌پایان و بیکران. حیات و علم و اراده و قدرت اشیاء از این نور است. طبیعت و خاصیت و فعل اشياء از این نور است.
افراد موجودات جمله به یک بار از این نور ظاهر شدند و هر یک دریچه‌ای‌اند از ظهور این نور؛ و صفات این نور از این جمله دریچه‌ها تافته و این نور اول و آخر ندارد و فنا و عدم را به وی راه نیست.

دریچه‌ها نو می‌شوند و کهنه می‌گردند و به خاک می‌روند و از خاک باز می‌آیند و می‌باشند و می‌رویند و می‌زایند.
افراد موجودات به این وجود هیچ بر یک دیگر مقدم و از یک دیگر مؤخر نیستند از جهت آن که نسبت هر فردی از افراد موجودات به این وجود همچنان است که نسبت هر حرفی از حروف کتابت و مداد. از اینجا گفته‌اند از تو تا خدای راه نیست نه به طول نه به عرض. افراد موجودات نسبت به یکدیگر بعضی متقدم و بعضی متأخر و بعضی ماضی و بعضی مستقبل‌اند.
ای درویش وجود یکی بیش نیست و این نور است که سر از دریچه بیرون کرده است. خود می‌گوید و خود می‌شنود، خود می‌دهد و خود می‌گیرد، خود اقرار می‌کند و خود انکار می‌کند ...

عزیزالدین نسفی – از کتاب زبده الحقایق

از دیباچه کتاب فصوص الحکم ابن عربی
با شرح و ترجمه: محمد علی موحد و صمد موحد

تو خودِ زندگی هستی - #اکهارت تُله

این ویدئو را در ارتباط با پست قبل درنظر بگیرید.

امروز به هیچ جمله‌ای، به هیچ مطلبی، به هیچ موضوع جدیدی نیاز ندارم.

امروز خالی‌ام.

خالی از تمام دانسته‌ها و آموخته‌ها.

خالی از افکار، تصاویر، احساسات.
خالی از تمام ماجراها.

ساده‌تر بگویم:
خالی از "من"

امروز از این منِ جستجوگری که به دنبال چیزی هست خالی‌ام.

خالیِ خالیِ خالی.

از همه‌چیز خالی‌ام
محوم،
سکوتی غلیظ و عمیقم.
خالی محضم.

"خالی از همه‌چیز"

خالی یعنی حتی خالی بودن از فکرِ خالی بودن.

خالی بودن بی‌هیچ توضیحی یعنی
فقط خالی بودن.

‌
با تمام ماجراها و فکرها و مشغله‌هایی که دارم، در طول روز سعی می‌کنم تا بارها توجه را به نفس‌هایم بیاورم.

نفس‌هایم را نگاه می‌کنم.

متوجه‌شان هستم.

متوجه این جریانِ خودبه‌خودیِ دم و بازدم هستم.

این چه چیزی است که درون من خود به خودی نفس می‌کشد؟

این نفس کشیدن چیست؟

این نفس کِشنده کیست؟

این جریان خود به خودی چیست که به همراه من است؟

این چیست که اینجا حضور دارد و مشغول نفس کشیدن است؟

به نفس کشنده نزدیک شوید

به آن فکر نکنید

با آن باشید

بارها و بارها در طول روز متوجه‌اش باشید.

به نفس کِشنده نزدیک شوید.

نزدیک و نزدیک و نزدیکتر