سلام به همراهان عزیز انسانگرایی دیجیتال
از غیبت طولانی مدت خود و دوستانم عذرخواهم. شرایط را مساعد پیامرسانی ندیدیم، ولی خب، زندگی جاریست و انتشار سری کامل هشتجلدی داستانهای انسانگرایی دیجیتال را بهانهای برای عرض ادب دیدم.
در دو سال گذشته، در کنار پژوهشها و فعالیتهایم در حوزه «انسانگرایی دیجیتال» (Digital Humanism) و حکمرانی هوش مصنوعی، پروژه متفاوتی را شروع کردم: مجموعهای ۸ جلدی با ۱۲۳ داستان کوتاه. در این داستانها تلاش کردهام با لحن و سبک اصیل نویسندگان کلاسیک تاریخ، به سوالات واقعی و چالشهای اخلاقی فناوری و هوش مصنوعی بپردازم.
این اثر، «داستانی علمی-تخیلی درباره هوش مصنوعی» نیست؛ بلکه بیشتر شبیه به نوعی روششناسی علمی و شهودی است:
- نگاه سوفوکل به «انتخابهای تراژیک»، چه ابعادی از تسلیحات خودمختار را آشکار میکند؟
- بوروکراسی پیچیده کافکا، چه تفسیری از تصمیمگیریهای الگوریتمی به ما میدهد؟
- اگر نظارت و پایش به صورت داوطلبانه انجام شود، «برادر بزرگ» اورول چه شکلی به خود میگیرد؟
انگیزه من از خلق این مجموعه باوری عمیق بود؛ من ادبیات را از بهترین ابزارهای تحلیل و استدلال درباره فناوری میدانم؛ ابزاری که در بسیاری از مواقع، حتی از زبان خشک و رسمی سیاستگذاری هم دقیقتر عمل میکند.
هر ۸ جلد این مجموعه در حال حاضر در فروشگاه سایت Lulu.com (به زبان انگلیسی) در دسترس است و طی هفتههای آینده در آمازون نیز عرضه خواهد شد.
📖 دسترسی از طریق: dighum.ir/stories
بسیار مشتاقم بدانم همکاران و فعالان این حوزه، درباره این رویکرد و زاویه دید چه فکر میکنند.
لطفا به دوستان عزیزی که به خواندن داستانهای کوتاه یا حوزه فناوریهای دیجیتال علاقهمند هستند، بفرمایید که بخوانند و مرا از نظرات ارزشمند خود مطلع کنند.
امیدوارم بتوانم روزی ترجمه فارسی این مجموعه را به خوانندگان فارسیزبان ارائه کنم.
با سپاس و احترام
صائبی
از غیبت طولانی مدت خود و دوستانم عذرخواهم. شرایط را مساعد پیامرسانی ندیدیم، ولی خب، زندگی جاریست و انتشار سری کامل هشتجلدی داستانهای انسانگرایی دیجیتال را بهانهای برای عرض ادب دیدم.
در دو سال گذشته، در کنار پژوهشها و فعالیتهایم در حوزه «انسانگرایی دیجیتال» (Digital Humanism) و حکمرانی هوش مصنوعی، پروژه متفاوتی را شروع کردم: مجموعهای ۸ جلدی با ۱۲۳ داستان کوتاه. در این داستانها تلاش کردهام با لحن و سبک اصیل نویسندگان کلاسیک تاریخ، به سوالات واقعی و چالشهای اخلاقی فناوری و هوش مصنوعی بپردازم.
این اثر، «داستانی علمی-تخیلی درباره هوش مصنوعی» نیست؛ بلکه بیشتر شبیه به نوعی روششناسی علمی و شهودی است:
- نگاه سوفوکل به «انتخابهای تراژیک»، چه ابعادی از تسلیحات خودمختار را آشکار میکند؟
- بوروکراسی پیچیده کافکا، چه تفسیری از تصمیمگیریهای الگوریتمی به ما میدهد؟
- اگر نظارت و پایش به صورت داوطلبانه انجام شود، «برادر بزرگ» اورول چه شکلی به خود میگیرد؟
انگیزه من از خلق این مجموعه باوری عمیق بود؛ من ادبیات را از بهترین ابزارهای تحلیل و استدلال درباره فناوری میدانم؛ ابزاری که در بسیاری از مواقع، حتی از زبان خشک و رسمی سیاستگذاری هم دقیقتر عمل میکند.
هر ۸ جلد این مجموعه در حال حاضر در فروشگاه سایت Lulu.com (به زبان انگلیسی) در دسترس است و طی هفتههای آینده در آمازون نیز عرضه خواهد شد.
📖 دسترسی از طریق: dighum.ir/stories
بسیار مشتاقم بدانم همکاران و فعالان این حوزه، درباره این رویکرد و زاویه دید چه فکر میکنند.
لطفا به دوستان عزیزی که به خواندن داستانهای کوتاه یا حوزه فناوریهای دیجیتال علاقهمند هستند، بفرمایید که بخوانند و مرا از نظرات ارزشمند خود مطلع کنند.
امیدوارم بتوانم روزی ترجمه فارسی این مجموعه را به خوانندگان فارسیزبان ارائه کنم.
با سپاس و احترام
صائبی
Lulu
Shop the Independent Bookstore | Lulu
👏3👌1
رسانه دیجیتال: جریانِ بیم و امید
یک ویدئوی جعلی در واتساپ، در سه روستای هندی، به چند کشته انجامید. زلزلهای در ترکیه، هزاران کیلومتر آنطرفتر، در ذهن دانشجویانی که فقط شبکههای اجتماعی را دنبال میکردند، علائم افسردگی و اضطراب برجای گذاشت.
اینهاست چهرهٔ واقعی رسانه دیجیتال در روزگار بحران: ابزاری که هم میتواند صدای خاموششدگان را به گوش جهان برساند، و هم میتواند ترس را در مقیاسی بیسابقه به جان مردم بیندازد.
در شماره ۱۹۹ مجله آزما (مرداد ۱۴۰۵)، در ادامهٔ نوشتهٔ پیشین دربارهٔ نقش ادبیات در بحرانهای اجتماعی، اینبار به رسانه دیجیتال پرداختهام:
از عمومیشدن روایت در عصر گوشیهای هوشمند، تا ترومای ثانویهای که حتی کسانی را که هزاران کیلومتر دورتر از فاجعهاند درگیر میکند؛
از الگوریتمهایی که حبابهای اطلاعاتی میسازند، تا دروغهای ویروسی که در بحران سریعتر از حقیقت میدوند.
این یادداشت صرفاً توصیف خطر نیست و به راهکارهایی (از سواد رسانهای تا اهمیت روایتگری شخصی) میپردازد که پژوهشها برای مراقبت از روان خود و جامعه در این سیل اطلاعات پیشنهاد میدهند.
متن کامل مجله را میتوانید در ایرانکتاب ببینید: https://www.iranketab.ir/book/196837-azma
یا در سایت طاقچه مطالعه فرمایید: https://taaghche.com/book/334018
پست پیشین با عنوان «ادبیات: نانِ روان در دوران بحران» را هم میتوانید اینجا بخوانید: https://lnkd.in/dqrPsZX8
#رسانه_دیجیتال #بحران_اجتماعی #سلامت_روان #سواد_رسانهای #ترومای_ثانویه #اطلاعات_غلط #دیجیتال_هیومنیزم #Digital_Humanism #مجله_آزما
یک ویدئوی جعلی در واتساپ، در سه روستای هندی، به چند کشته انجامید. زلزلهای در ترکیه، هزاران کیلومتر آنطرفتر، در ذهن دانشجویانی که فقط شبکههای اجتماعی را دنبال میکردند، علائم افسردگی و اضطراب برجای گذاشت.
اینهاست چهرهٔ واقعی رسانه دیجیتال در روزگار بحران: ابزاری که هم میتواند صدای خاموششدگان را به گوش جهان برساند، و هم میتواند ترس را در مقیاسی بیسابقه به جان مردم بیندازد.
در شماره ۱۹۹ مجله آزما (مرداد ۱۴۰۵)، در ادامهٔ نوشتهٔ پیشین دربارهٔ نقش ادبیات در بحرانهای اجتماعی، اینبار به رسانه دیجیتال پرداختهام:
از عمومیشدن روایت در عصر گوشیهای هوشمند، تا ترومای ثانویهای که حتی کسانی را که هزاران کیلومتر دورتر از فاجعهاند درگیر میکند؛
از الگوریتمهایی که حبابهای اطلاعاتی میسازند، تا دروغهای ویروسی که در بحران سریعتر از حقیقت میدوند.
این یادداشت صرفاً توصیف خطر نیست و به راهکارهایی (از سواد رسانهای تا اهمیت روایتگری شخصی) میپردازد که پژوهشها برای مراقبت از روان خود و جامعه در این سیل اطلاعات پیشنهاد میدهند.
متن کامل مجله را میتوانید در ایرانکتاب ببینید: https://www.iranketab.ir/book/196837-azma
یا در سایت طاقچه مطالعه فرمایید: https://taaghche.com/book/334018
پست پیشین با عنوان «ادبیات: نانِ روان در دوران بحران» را هم میتوانید اینجا بخوانید: https://lnkd.in/dqrPsZX8
#رسانه_دیجیتال #بحران_اجتماعی #سلامت_روان #سواد_رسانهای #ترومای_ثانویه #اطلاعات_غلط #دیجیتال_هیومنیزم #Digital_Humanism #مجله_آزما
👏2