لطفا یه سینمایی با یه پایان خوب معرفی کنید، دستتونم درد نکنه ❤️

خب دیگه، سلام آزادی
کاش سه چهار ماه پیش این کار رو می‌کردم

اگر خواهر/بردار کوچیک تر از خودتون دارید، هیچوقت هیچ یک از کاراش رو مسخره نکنید، اگه از کاری که می‌کنه هر نیتی داشت، نیت‌اش رو برآورده کنید، مثلا میخواد شمارو بخندونه، اگه آبکی ترین کار ممکن رو هم کرد بخندید، زشت ترین نقاشی هارو کشید تا میتونید تشویقش کنید
فضای بچه باید ثروتمند باشه از احساسات خوب و دور از احساسات منفی
اگه این موارد رعایت نشه اون بچه به معنای واقعی کلمه یک زوال عقلی ازش در میاد، بی توجه ای اون رو گوشه گیر می‌کنه و باعث میشه اشتیاقی برای شروع کار های جدید نداشته باشه که نمونه بارزش درس خوندنه
تا میتونید بهش اعتماد به نفس بدید، نمی‌گم پرروش کنید نه، کار بدی کرد تذکر بدید بهش، تذکری که درخور سن اون باشه
حالا چرا این رو می‌گم؟
یه نگا به خودمون بندازید، از یازده دوازده ساله به بالا داره تحلیل جنگ و وضعیت بدبختی می‌کنه، نگرانیم از اینکه فردا چی میشه درحالی که این هیچوقت درست نیست
در نتیجه درست رفتار کردن با بچه، باعث میشه اون توی سن خودش زندگی کنه و کامل بشه.
نسل جدید رو خودمون باید نجات بدیم

این مورد،طبق مکالمه‌ای که با یکی از بهترین و با اخلاق‌ترین آدم‌هایی که تو عمرم دیدم داشتم که البته درست‌اش اینه که بگم یکی از بهترین دوستانی‌ام که پیدا کردم، به ذهنم همانند تیری برخورد کرد.
می‌خوام یه چیزی بگم که شاید یکم عجیب باشه...
ما خیلی وقتا فکر می‌کنیم از بقیه باهوش‌تریم.
حسی از درون به ما میگه: من می‌فهمم. بقیه نه.
بخوام مثال بیارم ( راستش بهتر از این پیدا نکردم.) لحظه‌هایی که جمعی دارن درباره‌ چیزی حرف می‌زنن و تو با خودت میگی: چرا فقط من می‌فهمم؟ اینا چرا نمی‌گیرن؟ انقدر نمی‌فهمن یعنی؟
کسانی که دیروز و امروز ازشون سوال کردم این حس رو دارن. ولی یک سوال جدی پیش اومد برام و براتون در ادامه متنم بازگو میکنم...
اگه همه فکر می‌کنن از بقیه باهوش‌ترن، پس واقعاً کی از کی باهوش‌تر هستش؟ اصلاً چرا همه فکر می‌کنن باهوش هستن ولی در اون جمع نمی‌فهمن؟
یکم تحقیق کردم دیروز امروز از زمان اولین پرسش، رسیدم به پدیده‌ای به اسم اثر دانینگ کروگر.
اثر دانینگ میگه آدم‌هایی که اطلاعات کمی دارن، معمولاً اعتماد به نفس بالاتری دارن.
چون اون‌قدری نمی‌دونن که بفهمن چقدر نمی‌دونن. و برعکس البته…
کسی که واقعاً چیزی رو می‌فهمه، تازه می‌فهمه چقدر جا برای نفهمیدن هست. (اگه به داستان‌های فلسفی علاقه دارید حتماً داستان سقراط که میگه: «می‌دانم که هیچ نمی‌دانم.» رو شنیدین؛ بهترین مثال برای این یک خط، همین مورد بود از نظرم.)
شروع می‌کنه به شک کردن، سوال پرسیدن، جستجو در ذهن خودش و گاهی هم شاید سکوت کنه.
شاید به‌همین دلیل، آدم‌های واقعاً باهوش کمتر با اطمینان حرف می‌زنن.
البته جا داره بگم این سکوتشون همیشه از جنس تردید نیست یک وقت سو تفاهم نشه؛ گاهی از جنس یه گوش دادن فعال هستش. دارن می‌بینن که شاید کسی توی جمع به نکته‌ای اشاره کنه که خودشون ندیده بودن و سریع بقاپن اون رو. اون موقع‌ست که اگه چیزی برای گفتن باشه، معمولاً به شکل یه سوال می‌پرسنش، نه یه جواب قاطع. چون یه سوال خوب، گاهی جمع رو از یه جواب خوب هم جلوتر می‌بره.
واقعاً، هوش یعنی چی به نظر شما به خصوص آقای هه. و امید؟
سریع جواب دادن؟ همه‌چیز رو بلد بودن؟
یا شاید… توانایی شک کردن، فکر کردن، و عوض شدن تفکر؟
به نظرم، شاید هوش، تعداد باورهایی که داری نباشه؛ بلکه سرعت تغییر همون باورها باشه وقتی مطلب تازه‌ای به دستت می‌رسه بتونی اشتباه خودت اصلاح کنی. کسی که کمتر اشتباه می‌کنه باهوش‌تر نیست، اونی باهوش‌تره که زودتر می‌تونه از اشتباه قبلی‌اش عبور کنه.
گاهی وقت‌ها، باهوش‌ترین آدم توی جمع کسی هستش که راحت میگه: نمی‌دونم؛ چون می‌دونه که نمی‌دونه.
تا الان شده استاد یک سوال بپره بگید:«نمی‌دونم» ؟ بله حتما رخ میده و لحظه‌اش هم خجالت‌آور هستش و هم مهم، چون دقیقاً همون‌جا هست که میشه چیزی یاد گرفت، خیلی از استادهای بزرگ همین کار رو می‌کنن؛ اونا دیگه نیازی به اثبات دانایی خودشون ندارن، چون عاشق دانستن هستن. اون موقع‌ست که اگه بتونی من خودت رو که می‌خواد دانا به نظر بیاد کنار بزاری، تازه در یک دریای تازه به روت باز می‌شه و خجالت تبدیل به شیرین‌ترین لحظه‌ی یادگیریت می‌شه.
دقیقاً همون‌جاهایی که می‌فهمیم… شاید ما هم اون‌قدرا که فکر می‌کردیم نمی‌فهمیم.
در ادامه، بابت پرش شاخه ایم و نوشتار گنگم عذر میخوام.

@AmirAot2026 از عزیز
دستشون درد نکنه خیلی خوب بود

(به کسی بر نخوره، برای هردو طرفه)

دورتون بگردم بخونید این متن رو

سر تیتر رو بگم بهتون، یه سایت ساختم که اگه رابطه لانگی دارید یا هرچیزی و میخواید با عزیزی فیلم ببینید ولی در کنارتون نیست میتونید از این سایت استفاده کنید که پایین تر قابلیت هاش رو میگم

من رفتم گشتم، تمام سایت ها و اپ های خارجی دونه به دونه رو چک کردم، اما به یک سایت هم نرسیدم برای فیلم دیدن به صورت لانگ به درد بخوره، میدونم هست از این سایت ها اما اینا فقط از جاهای مثل یوتیوب و نتفلیکس پشتیبانی می‌کنند، یعنی باید پلتفرمی که میخوای انتخاب کنی و بری اونجا ببینی
و خب برای ما ایرانی ها این ممکن نیست و توی یوتیوب هم فیلمی وجود نداره که بخواید ببینید
اما این سایت اینطوری نیست‌.
شما وقتی یه اتاق می‌سازید، همونجا سایت ازتون میخواد که فیلم رو توش آپلود کنید و وقتی آپلود شد می‌رید توی اتاق
آیدی و رمز اتاق رو به کسی که میخواید باهاش فیلم رو ببینید میدید و اون هم میاد
حالا نکات جذابی که هیچچچ سایتی از این دسته نداره
وقتی دو نفر دارن فیلم می‌بینند، اگه یکیشون فیلم رو نگه داره برای اون یکی هم نگه داشته میشه که قشنگ حس باهم بودن رو بده، یا وقتی یکی فیلم رو جلو انداخت برای اون یکی هم خودکار جلو میوفته و اینکه هنگام فیلم دیدن قابلیت چت کردن رو هم دارید.
این سایت کاملا رایگان و دلی ساخته شده و تنها خواهش من از شما اینه که همین متن رو فوروارد کنید تو چنلاتون، واقعا ممنون میشم چون هزینه زیادی داشت برای خودم
آدرس سایت bahamfilm.liara.run

خب عزیزانم
سایت تست شد و خدارو شکر به بهترین شکل ممکن کار می‌کنه
امیدوارم لحظات شیرینی رو باهاش تجربه کنید❤️.
bahamfilm.liara.run
برای تجربه بهتر سایت رو داخل تلگرام باز نکنید

موضوع امروز در رابطه با انتخاب پارتنره
بذارید مستقیم برم سر اصل مطلب
ظاهر.
متاسفانه اکثر اوقات ظاهر ملاک اصلی برای انتخاب پارتنر میشه و همین باعث به وجود اومدن بد ترین روابط میشه
مشکل ما این هست که وقتی یکی رو می‌بینیم که ظاهرش برای ما جذاب نیست، دیگه یه بت تو ذهنمون می‌سازیم که ظاهرش خوب نیست پس رد
همین طرز فکر باعث میشه هیچوقت فرصت حرف زدن با اون شخص پیش نیاد.
بیاید صادق باشیم، وقتی حرف می‌زنیم با کسی که توی ذهنمون با همون ظاهر بد ازش یاد می‌کنیم، دیگه بهش فرصت ادامه حرف زدن رو نمی‌دیم و مدام می‌خوایم هرچه سریعتر اون حرفا تموم بشه که نکنه به جای برسه.
نکته همین جاست، اینکه می‌ترسیم حسی شکل بگیره یعنی خودمون می‌دونیم که ظاهر اون شخص قراره زیاد هم مهم نباشه و این رفتارشه که ممکنه رومون تاثیر بذاره.
که ازقضا دقیقا باید دنبال کسی باشیم که رفتارش تاثیر بذاره نه ظاهرش
وقتی تو شروع میکنی به حرف زدن با اون شخص، طوری حرف نزن انگار سگ افتاده دنبالت و سریع میخوای بری، بشین قشنگ حرف بزن، اصلا شاید شخصی درومد که شبیه ترین شخصیت رو نسبت به همدیگه دارید

خیلی‌ از مردمی که میبینیم فکر می‌کنند نر، لات و مرد سه کلمه‌ی هم‌معنا هستند و یکی گرفته میشن؛ انگار که به دنیا آمدن با یک جنس، خودش به طور پیش‌فرض مرد شدن رو تضمین می‌کند. غافل از اینکه نر بودن، یک اتفاق زیستی هستش، نه امتیاز. انتخابی در کار نبوده و هیچ‌کس از خودش نپرسیده که کدام دستگاه بیولوژیک را تحویل بگیره. تفاوت این سه تا از همین جا شروع میشه، اولی یک تصادف در تولد هستش، دومی یک نقاب اجتماعی هستش و سومی، یک انتخاب آگاهانه هستش.
از اون طرف قبلا توی پیام هام اشاره کرده بودم، جامعه به ما یاد داده که هر کسی داد بزنه، گردن کلفتی بکنه، حرفش را تحمیل بکنه و دیگران رو زیر سایه‌اش له کنه، یعنی مرد. رفتارهای زورگویانه رو با قدرت اشتباه می‌گیریم؛ انگار که مردانگی یعنی وحشت انداختن به جان و ناموس دیگران. اما حقیقت این هستش که لات بودن هستش این کار و لات بودن، آسان‌ترین مسیر برای فرار از اضطراب درون هستش. چون اگر داد بزنی و تشر بزنی، مجبور نیستی با سوال از چی می‌ترسم؟ روبرو بشی!
خیلی وقت‌ها این غرش‌ها، تشرها و داد زدن های وحشیانه، نقابی هستش برای ترس‌هایی که کسی حاضر نیست بهشون نگاه کنه. کسی که مدام باید قدرت نشان بده از خودش، اغلب درگیر جنگ با خودش هستش، نه با بقیه؛ اون اسیر واکنش‌های زنجیره‌ای غریزی خودش هستش.
مرد بودن اما یک نقطه‌ یا موقعیت شخصیتی ثابت نیستش؛ یک مسیر هستش به نظرم. مرد بودن یعنی گاهی زمین بخوریم و بلند بشیم، یعنی قبول کنیم اینکه اشتباه می‌کنیم، یعنی بله گفتن به مسئولیت وقتی هیچ‌کس نگاه نمی‌کنه. جامعه به ما القا کرده به اشتباه که زخم‌هامون را پنهان کنیم، شکست را انکار کنیم، طوری راه بریم که انگار هیچ‌چیز نمی‌تونه تکونمون بده. در حالی که قدرت واقعی، در همون پذیرش زخم‌هاست؛ در این که بتونی بگی آسیب دیدم و باز هم جلو بری. در واقع، لات بودن یک واکنش آنی هستش، اما مرد بودن یک واکنش آگاهانه هستش؛ یعنی به صورت توضیح فیزیکی یا مدل سازی شده برای سادگی بگم فاصله‌گذاشتن میان یک محرک و پاسخ و انتخاب مسیری که به رشد ختم میشه، نه به تخریب خودت. محرک منظورم ترس بود و پاسخ هم خشونت و انکار.
به نظرم این سه مورد، لزوماً سه آدم جدا از هم نیستن. یک نفر ممکنه امروز اسیر رفتارهای لات‌گونه باشه، فردا به فکر فرو بره و پس‌فردا قدمی به سمت مردونگی برداره، مهم‌تر از این که الان کجای این طیف ایستاده‌ هستیم هستش، این است که به کدام سمت می‌ریم. به سمت پنهان‌کاری و فرار میریم یا به سمت روبرو شدن با خودمون، قدرت را در تحقیر دیگران می‌بینیم یا در تغییر دادن خودمون این بگم تحقیر دیگران، قدرتی کاذب و وابسته به تماشاگر هستش؛ اما تغییر در خودمون، قدرتی هستش که در تنهایی‌ هم قد می‌کشه.
و به نظرم شاید ارزشمندترین قدرت، همونی باشد که هیچ‌کس نمی‌بینه🤷🏻، جرئت نگاه کردن به نقص‌های خودت و انتخاب کردن برای بهتر شدن. نه برای نشون دادن به دیگران، برای خودت. چون مردونگی واقعی یک دیوار نیستش که دیگران را پس بزنه؛ یک پل هستش که اول از همه، خودت را از قعر خودآگاهت به سطح مسئولیت‌پذیری میرسونه. کسی که به نقص‌هاش تن می‌دهو قبولشون میکنه و باز هم انتخاب بهتر شدن را می‌کنه، دیگه نیازی به داد زدن نداره؛ حضورش، خودش یک اعتراض آروم به تمام تعاریف سطحی این روزگار هستش.

از @AmirAot2026 عزیز
قشنگ مثل همیشه
شما هم هر دیدگاه و حرفی دارید برام بفرستید که اینجا بذارمش، صرفا قراره از تجربه همدیگه درس بگیریم

یه مورد خیلی مهمی هست که خیلی سرش بحث می‌کنم، بذارید با شما هم در میون بذارم
ببینید ما یه چیزی داریم به اسم اظطراب اجتماعی، اظطراب اجتماعی یعنی چی؟ یعنی ترس شدید و مداوم از قضاوت، تحقیر، رد شدن یا خراب شدن در موقعیت‌های اجتماعی، به شکلی که باعث ناراحتی قابل توجه یا اختلال در زندگی روزمره بشه، اون شخص از برقراری کوچیک ترین ارتباطات خودداری می‌کنه چون روش نمیشه یا به اصطلاح استرس داره، یا روش نمیشه کاری که باید بکنه که هیچ مزاحمتی برای مردم نداره رو انجام بده
این شد تعریف اظطراب اجتماعی.
حالا کسی که اظطراب اجتماعی نداره چطوریه؟ یه شخص نرمال که مشکلات شخصی که اضطراب اجتماعی داره رو نداره.
اینم شد تعریف شخصی که اضطراب اجتماعی نداره
حالا مشکل اصلی این وسط این هست که
بعضیا بی‌شعوری و نداشتن ادب اجتماعی رو میندازن گردن نداشتن اضطراب اجتماعی، درسته نداشتنش خوبه و اعتماد به نفس میسازه اما بی‌شعوری رو دیگه نمیشه بهش ربط داد.
اینکه یکی بیاد کاری بکنه که باعث مزاحمت و اذیت دیگران بشه بهش میگن بی‌شعوری و نفهمی
پاشی توی خیابون داد بزنی ای من حرف مردم برام مهم نیست، نمی‌دونم بیخودی بری سوالات چرت و پرت و مسخره از مردم بپرسی که ممکنه برای بعضیا ناخوشایند باشه صرفا از رو کنجکاوی دیگه اینا بهش نمی‌گن اون شخص اضطراب اجتماعی نداره، بهش میگن نفهمه
لطفا فرق اینارو بدونید

کامنت هارو بخونید👇

به نصیحت هرکسی گوش ندید
احمق ها هم پیر می‌شوند

وقتی پای جدایی وسط میاد، خیلی وقت‌ها آدم‌ها دو جور رفتار می‌کنن.

یه عده مستقیم و صادقانه می‌گن که دیگه نمی‌خوان رابطه ادامه پیدا کنه؛ هرچند گفتنش سخته.

یه عده هم کم‌کم سرد می‌شن، فاصله می‌گیرن یا حتی خودشون رو آدم بدی نشون می‌دن تا طرف مقابل خسته بشه و خودش رابطه رو تموم کنه.(که بزرگ ترین اشتباه هستش)

بعضی‌ها فکر می‌کنن این کار باعث می‌شه عذاب وجدان کمتری داشته باشن، اما معمولاً نتیجه برعکسه. وقتی بدون توضیح سرد می‌شی، طرف مقابل مدام دنبال دلیل می‌گرده، خودش رو مقصر می‌دونه، اعتماد به نفسش آسیب می‌بینه و ممکنه مدت‌ها با سؤال‌های بی‌جواب درگیر بمونه.

اگر تصمیم به جدایی گرفتی، محترمانه، شفاف و مستقیم بگو. مبهم بودن معمولاً درد و نگرانی بیشتری نسبت به جدایی مستقیم می‌سازه

صداقت ممکنه لحظه‌ی جدایی رو سخت‌تر کنه، اما حفظ کردن احترام اون شخص و رابطه ای که گذشته باعث میشه هیچوقت درد جدایی به کینه تبدیل نشه

احتمالا این بره اونجا
لطفا بگید که خیلی زیباست