«تو چندتا چرخش از چرخ روزگار دیدی که میگی حرف تو نگام»

در جامعه‌ی ما سیگار ریه های مرد را خراب می‌کند و آبروی زن را نابود،
نمیدانم منظورشان این است که زن ریه ندارد یا مرد آبرو ندارد

حتی به شوخی هم که شده خودتون رو تحقیر یا مسخره نکنید
مغز شما نمی‌فهمه شوخی چیه، وقتی با نقص و مشکلی که داری شوخی می‌کنی مثلا میگی من از دو نصفه شب هم تیره ترم (البته این نه نقصه نه مشکل، توی افکار شما این مشکله، که اشتباه می‌کنید) این حس تحقیر کردن تو عمق وجودتون کاشته میشه و ممکنه توی گرایشات و احساسات شما خیلی تاثیر بذاره، اشتباهی که روش برچسب شوخی زدی آروم آروم به افسردگی تبدیل میشه، تو مغزت بارها و بارها تکرار میشه و اعتماد به نفست رو نابود می‌کنه

اولین دوست شما خودتون هستید، شما دوست داشتنی تر از اونی هستید که بخواید بدی تو خودتون پیدا کنید
هیچ آدمی بی نقص نیست.

تنها خاطره ای که از آدمها می‌مونه رفتار های خوب اونهاست، لطفا هیچوقت وقتی یکی تصور و یاد خوبی از شما داره خرابش نکنید، ما یه عزیزی داشتیم الان هروقت پیش بیاد حرفی رد و بدل بشه، با وجود اینکه احترامش رو نگه میدارم باز مثل چی شروع می‌کنه به پاچه گیری واقعا دوست دارم برگردم بگم
'آدمی‌زاد است و تغییر، اما بعضی‌ها رو به قهقرا می‌روند.'
خب بشین مثل آدم بگو مشکلت چیه.
چرا حتما باید کاری کنی طرف برگرده بگه گُه تو اون روزی که با این آشنا شدم

لطفا یه سینمایی با یه پایان خوب معرفی کنید، دستتونم درد نکنه ❤️

خب دیگه، سلام آزادی
کاش سه چهار ماه پیش این کار رو می‌کردم

اگر خواهر/بردار کوچیک تر از خودتون دارید، هیچوقت هیچ یک از کاراش رو مسخره نکنید، اگه از کاری که می‌کنه هر نیتی داشت، نیت‌اش رو برآورده کنید، مثلا میخواد شمارو بخندونه، اگه آبکی ترین کار ممکن رو هم کرد بخندید، زشت ترین نقاشی هارو کشید تا میتونید تشویقش کنید
فضای بچه باید ثروتمند باشه از احساسات خوب و دور از احساسات منفی
اگه این موارد رعایت نشه اون بچه به معنای واقعی کلمه یک زوال عقلی ازش در میاد، بی توجه ای اون رو گوشه گیر می‌کنه و باعث میشه اشتیاقی برای شروع کار های جدید نداشته باشه که نمونه بارزش درس خوندنه
تا میتونید بهش اعتماد به نفس بدید، نمی‌گم پرروش کنید نه، کار بدی کرد تذکر بدید بهش، تذکری که درخور سن اون باشه
حالا چرا این رو می‌گم؟
یه نگا به خودمون بندازید، از یازده دوازده ساله به بالا داره تحلیل جنگ و وضعیت بدبختی می‌کنه، نگرانیم از اینکه فردا چی میشه درحالی که این هیچوقت درست نیست
در نتیجه درست رفتار کردن با بچه، باعث میشه اون توی سن خودش زندگی کنه و کامل بشه.
نسل جدید رو خودمون باید نجات بدیم

این مورد،طبق مکالمه‌ای که با یکی از بهترین و با اخلاق‌ترین آدم‌هایی که تو عمرم دیدم داشتم که البته درست‌اش اینه که بگم یکی از بهترین دوستانی‌ام که پیدا کردم، به ذهنم همانند تیری برخورد کرد.
می‌خوام یه چیزی بگم که شاید یکم عجیب باشه...
ما خیلی وقتا فکر می‌کنیم از بقیه باهوش‌تریم.
حسی از درون به ما میگه: من می‌فهمم. بقیه نه.
بخوام مثال بیارم ( راستش بهتر از این پیدا نکردم.) لحظه‌هایی که جمعی دارن درباره‌ چیزی حرف می‌زنن و تو با خودت میگی: چرا فقط من می‌فهمم؟ اینا چرا نمی‌گیرن؟ انقدر نمی‌فهمن یعنی؟
کسانی که دیروز و امروز ازشون سوال کردم این حس رو دارن. ولی یک سوال جدی پیش اومد برام و براتون در ادامه متنم بازگو میکنم...
اگه همه فکر می‌کنن از بقیه باهوش‌ترن، پس واقعاً کی از کی باهوش‌تر هستش؟ اصلاً چرا همه فکر می‌کنن باهوش هستن ولی در اون جمع نمی‌فهمن؟
یکم تحقیق کردم دیروز امروز از زمان اولین پرسش، رسیدم به پدیده‌ای به اسم اثر دانینگ کروگر.
اثر دانینگ میگه آدم‌هایی که اطلاعات کمی دارن، معمولاً اعتماد به نفس بالاتری دارن.
چون اون‌قدری نمی‌دونن که بفهمن چقدر نمی‌دونن. و برعکس البته…
کسی که واقعاً چیزی رو می‌فهمه، تازه می‌فهمه چقدر جا برای نفهمیدن هست. (اگه به داستان‌های فلسفی علاقه دارید حتماً داستان سقراط که میگه: «می‌دانم که هیچ نمی‌دانم.» رو شنیدین؛ بهترین مثال برای این یک خط، همین مورد بود از نظرم.)
شروع می‌کنه به شک کردن، سوال پرسیدن، جستجو در ذهن خودش و گاهی هم شاید سکوت کنه.
شاید به‌همین دلیل، آدم‌های واقعاً باهوش کمتر با اطمینان حرف می‌زنن.
البته جا داره بگم این سکوتشون همیشه از جنس تردید نیست یک وقت سو تفاهم نشه؛ گاهی از جنس یه گوش دادن فعال هستش. دارن می‌بینن که شاید کسی توی جمع به نکته‌ای اشاره کنه که خودشون ندیده بودن و سریع بقاپن اون رو. اون موقع‌ست که اگه چیزی برای گفتن باشه، معمولاً به شکل یه سوال می‌پرسنش، نه یه جواب قاطع. چون یه سوال خوب، گاهی جمع رو از یه جواب خوب هم جلوتر می‌بره.
واقعاً، هوش یعنی چی به نظر شما به خصوص آقای هه. و امید؟
سریع جواب دادن؟ همه‌چیز رو بلد بودن؟
یا شاید… توانایی شک کردن، فکر کردن، و عوض شدن تفکر؟
به نظرم، شاید هوش، تعداد باورهایی که داری نباشه؛ بلکه سرعت تغییر همون باورها باشه وقتی مطلب تازه‌ای به دستت می‌رسه بتونی اشتباه خودت اصلاح کنی. کسی که کمتر اشتباه می‌کنه باهوش‌تر نیست، اونی باهوش‌تره که زودتر می‌تونه از اشتباه قبلی‌اش عبور کنه.
گاهی وقت‌ها، باهوش‌ترین آدم توی جمع کسی هستش که راحت میگه: نمی‌دونم؛ چون می‌دونه که نمی‌دونه.
تا الان شده استاد یک سوال بپره بگید:«نمی‌دونم» ؟ بله حتما رخ میده و لحظه‌اش هم خجالت‌آور هستش و هم مهم، چون دقیقاً همون‌جا هست که میشه چیزی یاد گرفت، خیلی از استادهای بزرگ همین کار رو می‌کنن؛ اونا دیگه نیازی به اثبات دانایی خودشون ندارن، چون عاشق دانستن هستن. اون موقع‌ست که اگه بتونی من خودت رو که می‌خواد دانا به نظر بیاد کنار بزاری، تازه در یک دریای تازه به روت باز می‌شه و خجالت تبدیل به شیرین‌ترین لحظه‌ی یادگیریت می‌شه.
دقیقاً همون‌جاهایی که می‌فهمیم… شاید ما هم اون‌قدرا که فکر می‌کردیم نمی‌فهمیم.
در ادامه، بابت پرش شاخه ایم و نوشتار گنگم عذر میخوام.

@AmirAot2026 از عزیز
دستشون درد نکنه خیلی خوب بود

(به کسی بر نخوره، برای هردو طرفه)