پارادوکس مدافعان رژیم: مقصر فجایع انسانی که شهروندان ایران روزانه با‌‌ آن دست به گریبان هستند کیست: شخص رهبر جمهوری اسلامی و سیاست هایش یا کل ساختار معیوب این حکومت اسلامی؟

پارادوکس (ناسازواری): اگر خامنه ای مقصر نیست، پس مقام ولایت فقیه در جمهوری اسلامی مقامی بیهوده و بی مصرف است.

۱-طرفداران رژیم می گویند مشکل از رهبر جمهوری اسلامی نیست و طیفی از عذر ها و بهانه ها برای سفید شویی نقش خامنه ای در جنایت های علیه بشریت این چند دهه اخیر، فساد سازمان یافته اداری و اقتصادی در جمهوری اسلامی و تضاد طبقاتی افسار گسیخته می آورند. توجیه ها از شبه استدلال هایی مانند «رهبر مسئولیتی ندارد» و «کسی به حرف ایشان گوش نمی دهد» شروع می شود و به استدلال هایی پیچیده تر می رسد از قبیل: «درصدی از مسئولیت به عهده رهبر است اما وظیفه ولی فقیه در ساختار جمهوری اسلامی اصولاً معیشت مردم و از این دست نیست.» یا «رهبر تمام تلاش خود را کرده و در حوزه هایی که نفوذ مستقیم داشته مانند نظامی موفق بوده، ولی شکست ها ناشی از خطای مدیران میانی و رئیس های قوه های مختلف بوده.»

۲- اصلاح طلبان می گویند مشکل از رهبر جمهوری اسلامی است، به این معنا که تمامیت و کلیت ساختار جمهوری اسلامی را تباه و فاسد و تولید کننده فساد و تبعیض نمی دانند. اصلاح طلبان نیز طیفی از دلایل می آورند تا ثابت کنند هنوز می توان رژیم را اصلاح کرد و اگر کسی دیگر به جای خامنه ای بر مسند قدرت بود و تن به اصلاحات می داد، امروز وضعیت بهتری در ایران می داشتیم.
اصلاح طلبان از طرفداران عریان و بی خجالت خاتمی، کروبی و موسوی گرفته تا نزدیکان روحانی و حتی نو اندیشان دینی که در قامت «آتئیست» همراه با نواندیشان دینی در فضای داده برای ضدیت با براندازی جمهوری اسلامی فعالیت می کنند، مسبب شرایط کنونی را عدم تن دادن خامنه ای به اصطلاحات چه از نوع خاتمی و چه از نوع تاجزاده اش می دانند. در این گروه از نقد ها، پیش فرض نا محسوس این است که اگر رهبری به جز خامنه ای بر سر کار بود، امروز شاهد شرایط بهتری برای مردم می بودیم.

۳- براندازان جمهوری اسلامی یعنی نسل جدید از جوان ترهایی که هیچگاه در قدرت نبودند و از ۸۸ به بعد کم کم خواهان رفتن کامل تمام ساختار و کلیت نظام جمهوری اسلامی و فرستادن مبانی عقیدتی آن به زباله دان تاریخ شدند، اما معتقدند تا آخوند کفن نشود، این وطن وطن نشود. نسل برانداز استبداد امروز به این نتیجه رسید که نه تنها تاریخ مصرف دوگانه اصلاح طلب-اصولگرا سر آمده، بلکه دعوای قدرت بین اپوزیسیون چهل ساله و هسته های در قدرت درون رژیم نیز معنایی به جز اتلاف زندگی بیشتر و ادامه نسل کشی از ایرانیان نخواهد داشت. (شعار «نه این وری، نه اون وری...)
براندازان ضمن این که رهبر جمهوری اسلامی را یک جنایتکار علیه بشریت می دانند و خواهان مجازات وی هستند (کشته ندادیم که سازش کنیم، رهبر قاتل را ستایش کنیم.) همزمان خواستار برچیده شدن تمام جمهوری اسلامی هستند و به این باور رسیده اند که ساختار عفونت زا و فساد آفرین جمهوری اسلامی به هیچ روی قابلیت اصلاح ندارد.
در این دیدگاه حتی اگر خامنه ای رهبر جمهوری سراسر جنایت اسلامی نمی بود، اگر تحصیل کرده ترین و میهن دوست ترین فرد نیز در چنین ساختار عفونی و فساد انگیزی قرار می گرفت نتیجه آن باز هم با درجاتی متفاوت، جنایت و کثافت می شد.

پارادوکسی که طرفداران رژیم و مخالفان براندازی به آن رسیده اند این است: اگر طبق ادعای حامیان رژیم، خامنه ای خوب است و بعد از سه دهه نتوانسته به رغم این همه صلاحیت و تلاش و نماینده امام زمان بودنش جلوی فجایع امروز را بگیرد پس اصولاً مقامی به نام ولایت فقیه و رهبر در جمهوری اسلامی مقامی ناکارآمد، بیهوده، اضافی و اخته و اشتباهی است. بلکه ضرر آن هم این است که جلوی دیده شدن مقصران اصلی وضعیت موجود را می گیرد. چون اگر وجود نمی داشت، مردم مقصران اصلی وضع موجود را می دیدند.
اگر طبق ادعای اصلاح طلبان، خامنه ای مقصر است و بعد از ربع قرن در یک ساختار حکومتی هنوز کسی نتوانسته او را به خاطر این همه مصیبتی که به ایرانیان تحمیل کرده به چالش بکشد، مخالفت آن ها با براندازی معنایی به جز دعوت از مردم برای تحمل و سکوت در برابر وضع موجود ندارد.

نتیجه:
تمام استدلال هایی که به هر نوع، در جهت سفید شویی خامنه ای از مسئولیت باشند در حقیقت همزمان در حال اثبات بیهودگی و بی اثر بودن مقام ولایت فقیه و رهبر در جمهوری اسلامی هستند. و تمام استدلال هایی که رهبر جمهوری اسلامی را مقصر می دانند، در حقیقت دلالت بر غیر ممکن بودن اصلاح رژیم و ضرورت براندازی تمامیت و کلیت جمهوری اسلامی دارند.

تحلیل اختصاصی کانال اخبار اعتراضات
پیام فضلی
۱۷ می ۲۰۲۳