هراسناک تر از نابینایی
ديدن است
با دو چشم باز
كه چه برسر سرزمين مان مى‌آيد...

همه منتظر و چشم به راه بودند. سرگشته وبى تكليف بودند. رهایی نبود. جاى زيست و گریز نبود. فرار از آن منجلاب نبود. آنها بايك محكوميت دسته جمعى در سردى بیگانگی وتنهایی و سرگشتگی و چشم براهى براى خودشان مى پلكيدند.

-صادق چوبک
-قفس

خون باید گریست
خون!

عزیزِ من هیچ کدوم از این کارایی که
میکنی آسون نیست؛ بنظر آسونه چون عادت کردی از پس این‌ چیزا بربیای. بپذیر که گاهی بیشتر از توانت داری زندگی میکنی و حق داری خسته شی.

@DEW_ART

امیدوارم وقتی یک روزِ هزارساله را تحمل می‌کنی، کسی باشد که آخرِ شب شانه ‌ات را لمس کند و بگوید:
طاقت آوردی،
تمام شد،
حالا استراحت کن.

«در رويا زندگی مى‌كرد؛ در سرگیجه اى مداوم. انگار از پشت مه به همه چیز نگاه مى‌كرد…»
-Clonel
-10Apr24

بهار جوانى ام كه از آن حرف میزدند، پاييز بود. و حتى آن هم؛ نه خزان داشت؛ نه باران. تابستان مرده ای بود، نه گرم و نه سرد؛ پراز ابرهايى كه نمى‌دانستند چطور ببارند.

و ناگهان فهمیدم:
هیچ‌ چیز غمگین‌ تر از ادامه‌ دادن نیست.

Melancholy
By Amedeo Bocchi, 1927