نوشتم سالی چند بار جنون از بیخ گوشم می‌گذرد و همه چیز را شرح دادم. بغضِ در سینه‌ام مانده را، مثل کیکی که شب روی میز می‌ماند و صبح خشک و سفت شده، نمی‌توانم بخورم. اما هست. یک بودنِ غم‌انگیز.

Nothing
Just chilling, killing.

میدونم زندگی تو ایران هر روزش هالووینه
ولی عمیقا دلم میخواست که ماهم هالووین داشتیم و دغدغمون این بود که برای هالووین امسال چه کاستومی برای خودمون انتخاب کنیم.

دیگه قرار نبود همه ی کوتاه اومدن‌ ها، همه‌ ی درک کردن‌ ها، همه ‌ی عیب نداره پیش می‌آدها قسمتِ ما باشه که.