انسان‌ها را دوست می‌داشت؛
اما از دور.
به محض آنکه نزدیک می‌شدند تعادل دنیای درونش را به هم می‌زدند و او را با خود بیگانه می‌کردند.
تنها دلش می‌خواست از دور تماشایشان کند و درباره‌شان خیال ببافد.

فارغ از هرچه ناراحتم می‌کند، از بابت تو خوشحالم.

بعضی کلمه‌ها به بعضی از افراد خیلی می‌آیند.
مثلا تو تلفیقی از هنر و اندوه هستی؛
تاثیرگذار، عمیق، و جاودانه...

موفق شد خود را در چشم دیگران
کاملا کسل کننده و معمولی جلوه
دهد. آدم‌ها تنهایش گذاشتند و این
همه‌‌ی چیزی بود که او می‌خواست.