هیچ چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌هایی که تازه خریده ‌ام. نمی‌دانم چه کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ ها بکوبم، داد بزنم، گریه کنم؛ نمی‌دانم.

تو هنوز اینجا هستی
و‌همین‌ است‌ که‌ اهمیت‌ دارد.

آیا بهتر نبود که می‌رفت و در قبرِ خود می‌خوابید و می‌گذاشت رویش خاک بریزند ؟!
بدون وحشت، از خدا می‌پرسید که آیا واقعاً خیال می‌کند مخلوقاتش از آهن درست شده‌اند که بتوانند این همه درد و بدبختی را تاب بیاورند ؟!

آنچه زیبا بود
مدت ها است به پایان رسیده است
و آنچه آغاز می‌شود
حسی را در من بر نمی‌انگیزد.