من ازادم: دیگر هیچ دلیلی برای زندگی کردن برایم نمانده است؛ همه دلایلی را که آزموده ام فرو شکسته اند و من نمی‌توانم دلایل دیگری را تخیل کنم. من هنوز جوانم،هنوز نیرو دارم که از نو شروع کنم. ولی چه چیز را باید از نو شروع کرد؟

هر کار که بکنی می‌دانم که درست است، چون از وقتی می‌شناسمت با احساسی عمیق فهمیده‌ام که تو هرگز چیزی نمی‌گویی که با هستی‌ات در تضاد باشد. درواقع من اگر مرد به دنیا آمده بودم دلم می‌خواست یکی مثل تو باشم.

كشيش؟ لازم نيست
من گناهى ندارم!
خداوند بدون كشيش هم بايد ببخشايد.
خودش می‌داند چقدر رنج برده‌ام!
اگر هم نبخشد، مهم نيست...

وقتی تحت فشاری، نباید با کسی مذاکره کنی، باید به سمتش هجوم ببری!

هیچ چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌هایی که تازه خریده ‌ام. نمی‌دانم چه کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ ها بکوبم، داد بزنم، گریه کنم؛ نمی‌دانم.

تو هنوز اینجا هستی
و‌همین‌ است‌ که‌ اهمیت‌ دارد.

آیا بهتر نبود که می‌رفت و در قبرِ خود می‌خوابید و می‌گذاشت رویش خاک بریزند ؟!
بدون وحشت، از خدا می‌پرسید که آیا واقعاً خیال می‌کند مخلوقاتش از آهن درست شده‌اند که بتوانند این همه درد و بدبختی را تاب بیاورند ؟!