آنچه باعث تغییر می‌شود امید نیست،
نا امیدی است!

آن شادی بزرگ را با هر اندوهی که دارد، برای یک‌بار هم که شده در زندگی به‌دست می‌آوریم.

من اورا طوری نگاه میکردم
که انگار آخرین گلی بود که
در جهان باقی مانده بود

وقتی به زندگی ‌ام و رنگ پنهانی‌ اش نگاه می‌کنم، احساسی مانند لرزیدن اشک توی چشم‌ ها به من دست می‌ دهد. درست مثل این آسمانی که الان دارد با این شدت اشک می‌ریزد. همزمان هم باران در آن وجود دارد و هم آفتاب، هم ظهر و هم نیمه‌شب.

آنقدر که از ترس حوادث اتفاق نیفتاده در آینده در رنج است از خود آن اتفاق آنقدر رنج نبرده است !

مامان نوینر آن‌ وقت‌ها گفته بود: چشم‌هایت را ببند؛ بعدش هرچیزی که پشت پلک‌های بسته‌ات ببینی مال توست! اما نوینر هیچ‌وقت نتوانسته بود از پشت‌ پلک‌های بسته چیزی ببیند. به‌ جز چندتا دایره‌ی کوچولوی کج و معوج قرمز، همیشه همه‌چیز سیاه باقی مانده بود.

همه‌ چیز را به من بگو، هیچ‌ چیز را حذف نکن، حتی در مورد کسانی که ممکن است آزرده خاطرم کنند. هیچ‌ چیزی درباره ی تو وجود ندارد که نتوانم درک کنم، که قلب من نتواند بپذیرد. حالا می‌دانم که تو را تا آخر دوست خواهم داشت، علی رغم تمام دردها. من هرگز تو را قضاوت نکردم و هرگز متنفر نشدم از تو. هرگز بلد نبوده‌ ام دوستت بدارم، اما با تمام توان و تجربه‌ ام، با هرآنچه می‌دانستم و هرآنچه یاد گرفته‌ام، دوستت داشته‌ام. فقط وقت‌هایی که تو را ناخشنود یا دشمن می‌بینم، از خودم متنفر می‌شوم.