وقتی فقط شونرده سال سن داشتم،پیروزی بزرگی به دست آوردم
اون لحظه فکر میکردم صد سال عمر میکنم
اما حالا میدونم که سی سالگی رو هم نمیبینم؛
درواقع هیچکس از پایان خودش خبر نداره.

از افسوس‌هایم یکی اینکه شیطان به ندرت مرا فریفته و خدا هم چندان دوستم ندارد.

صبح یکى از روزهاى آوریل که هیچ تفاوتى با روزهاى دیگر نداشت ناگهان به‌ چیزی‌ پى بردم. من با ریسک هدر دادن زندگی‌ام روبرو بودم. متوجه شدم که روزها یکى پس از دیگرى مى گذرد. از خودم پرسیدم؛ اما من از زندگى چه می خواهم؟ خب، مى خواهم شاد باشم. اما هرگز به اینکه چه چیزى مرا خوشحال میکرد فکر نکرده بودم. من افسرده یا گرفتار بحران میانسالى نبودم اما از دل مردگى رنج مى بردم.

آنچه باعث تغییر می‌شود امید نیست،
نا امیدی است!

آن شادی بزرگ را با هر اندوهی که دارد، برای یک‌بار هم که شده در زندگی به‌دست می‌آوریم.

من اورا طوری نگاه میکردم
که انگار آخرین گلی بود که
در جهان باقی مانده بود

وقتی به زندگی ‌ام و رنگ پنهانی‌ اش نگاه می‌کنم، احساسی مانند لرزیدن اشک توی چشم‌ ها به من دست می‌ دهد. درست مثل این آسمانی که الان دارد با این شدت اشک می‌ریزد. همزمان هم باران در آن وجود دارد و هم آفتاب، هم ظهر و هم نیمه‌شب.