میگفتند زمان بده، زمان همه چیز را التیام میبخشد!
اما نه؛
زمان دشمن ماست
ما به مرور میتوانیم به هر  چیزی عادت کنیم...

-امیرسعید

اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم بگویم «من وجود دارم» ترجیح می‌دهم فراموش شوم.

دیگه هیچ‌ علاقه ای به آدم خوب بودن ندارم. ناراحتم کنی، ناراحتت میکنم!

در این مدت، زندگی به گونه ای سپری شده است که می‌توانم سال ها بدون آنکه هیچ اتفاق غم انگیزی رخ بدهد، غمگین بمانم.

نباید در «رعایت ادب» آنقدر اغراق کنیم، که منافع‌مان قربانی شود.

- تو خیلی کم حرفی؟ نه؟
+ می دونی، زندگی من اونقدرها هم جالب نیست! فقط میرم سر کار و برمیگردم خونه. نمی دونم چی باید بگم. باید دفتر خاطراتم رو بخونی؛ هیچی توش نیست.

- Eternal sunshine of the spotless mind

چرا نمی‌فهمی هر آدمی ارزش اینو نداره صدتو براش بزاری؟
سر عقل بیا و آدم شو!

مدتیه پام میره روی خط موزائیک‌ها و‌برام اهمیتی نداره، شما که دیگه عددی نیستید.

حتی اگر سه هزار سالِ دیگر هم زنده بمانی، یا حتی ده برابر آن، به یاد داشته باش که زندگیِ دیگری جز همین زندگی در کار نیست و جز همین زندگی که کم‌کم داری از دستش می‌دهی، دیگر نخواهی زیست. زیاد عُمر کنی یا کم، آخر چه فرقی دارد؟ لحظه‌ی اکنون برای همه یک‌جور است؛ از دست دادنش نیز برای همه یک‌جور است؛ پس اگر عُمرت تمام شود، تنها همین لحظه‌ی اکنون است که از دستت رفته. نه گذشته و نه آینده، هیچ‌یک را از دست نخواهی داد: آخر چطور امکان دارد چیزی را از دست بدهی که هرگز نداشته‌ای؟