خسته بود،
اما امید در چشم هایش فریاد می‌زد…

همچون یک مُرده، از هرگونه اشتیاقی برای مراوده با دیگری تُهی بوده‌ام.
گویی به این جهان و جهان دیگر تعلق نداشته‌ام.

دلم می‌خواهد همه چیز را بگذارم و بروم. طوری که کسی نداند من که هستم. مرا ببخش عزیزم، احساس وحشتناکی دارم. سوار قطار خواهم شد و تمامی وجودم را گریه خواهم کرد.

عجالتاً من هم دست و دلم پی کار نمی‌رود. روزها را بطور احمقانه‌ ای به شب می‌آورم و شب هم احمقانه‌ تر از روز می‌گذرد. از احوال بروبچه‌ها خواسته باشی، پناه بر خدا همه زنده‌ اند و در کثافت خودشان غوطه‌ور می‌باشند.

• صادق هدایت

هرگز شبی یا مشکلی وجود نداشته که بتونه طلوع یا امید رو شکست بده.

• Bernard Williams

خسته شدی؟! اگر کس دیگری به جای تو بود مدت‌ها پیش مُرده بود! تو می‌گویی مرگ انسان را وادار به سازش می‌کند. فکر می‌کنی زندگی
این‌ کار را نمی‌کند؟

- رودین
- ایوان تورگنیف

تنها در دل شهری شلوغ، تنها میان دوستان و خانواده‌های فراوان، تنها چنان، که تنهاتر از آن، نه در ته دریا ممکن بود نه روی زمین...

- مرگ ایوان ایلیچ
- لئو تولستوی

روزهای جالبی نیست
اما صبر می‌کنم.

اون امید کوچولویی که ته دلته،
آره همون
نزار از بین بره، خب؟