آن شب فکر میکردم میمیرم
و دیگر نمی‌توانم در دنیا دوام بیاورم
اما شب های زیادی گذشت
و من هنوز زنده ام…

• پونه مقیمی
• تکه هایی از یک کل منسجم

گفتم : عیبی نداره
اما عیب داشت.
کم نه
تا دلت بخواهد عیب داشت…

Let me sleep
I am tired of my grief
And I would like you
To love me, to love me, to love me…

بزار بخوابم
از این غم عمیق خسته ام
دوس دارم که تو دوسم‌ داشته باشی، دوسم‌ داشته باشی، دوسم داشته باشی…

یادمه یه شب مُردم،
صبحش بلند شدم،
دوش گرفتم، لباسامو پوشیدم،
رفتم به کارام رسیدم.

بسیار خسته بود، تمام روز سعی
کرده بود خودش را زنده نگه دارد...

خیالش راحت شده بود
آن زندگی رویایی که همیشه انتظارش را میکشید این بار آمده و قرار نبود جایی برود.

در بی رحمانه ترین دلهره‌ هایم، همیشه جایی در اعماق قلبم فراهم می‌کردم؛ که تو ساکنش بودی و در آن پناه می‌یافتم.