Qanaqadir fursatni kutish kerak emas ekan ....

cammerani joyiga olsa bo'ladi

Ba'zida hammamiz charchaymiz. "Bo'ldi, endi qo'limni siltayman", deymiz. Lekin bir lahza o'ylab ko'raylik...
Biz qo'l siltayotgan nuqtagacha kelishimiz uchun ota-onamiz yillar davomida mehnat qildi. O'nlab yillar. Ularning uyqusiz tunlari, tashvishlari, qilgan fidoyiliklari evaziga bugun shu joydamiz.Shunday ekan, ularni ayblashga yoki "siz meni tushunmaysiz" deyishga qanchalik haqqimiz bor? Axir biz ularning ichidagi kechinmalarni, qalbidagi og'riqlarni, charchoqlarini to'liq his qila olmaymiz. Ba'zan birga yashaymiz, ammo ularning asl holatini baribir bilmaymiz.Endi biz asta-sekin mustaqil bo'lyapmiz. Endigina o'z yukimizni ko'tarishni boshladik. Ammo ular bizni voyaga yetkazish uchun yigirma yildan ortiq vaqt davomida o'z yelkasida og'ir yukni ko'tarib kelganini unutib qo'ydik.
Ota-onamiz biz uchun doim eng yaxshisini ravo ko'rdi. Biz esa ularga nimani ravo ko'ryapmiz?
Do'stlarimiz oldida yaxshi telefon, yaxshi mashina yoki qimmat buyumlar bilan maqtanishni o'ylaymiz. Ammo ota-onamiz uchun chin dildan nima qildik? Rostini aytsak, ko'p hollarda deyarli hech narsa..."Ular bizdan hech narsa kutmaydi", deymiz. Aslida esa ularning eng katta umidi — bizmiz. Bizning baxtimiz, sog'ligimiz, yaxshi inson bo'lishimiz.Yaqinda bir qiz tanishim bilan suhbatlashdim. U ota-onasining tobora charchab borayotganini, kuchi kamayganini, ichidagi og'riqlarni sezayotganini aytdi. U ularning holatini his qilyapti. Biz-chi? Biz esa ko'pincha faqat o'z dardimizni gapiramiz, noliyveramiz.Hayot bizni ham bir kun ota-onamiz turgan nuqtaga olib boradi. O'shanda bugungi qilganlarimizni eslaymiz.Ota-onangizni qadrlang. Ular yoningizda ekanida vaqt ajrating, mehr bering, duo oling. Chunki bir kun kelib vaqt bo'ladi, ammo ular bo'lmasligi mumkin.
@devspaceuz