విచిత్ర వినాయక దేవాలయము..!!💐శ్రీ💐
తమిళనాడు రాష్ట్రంలోని నాగర్‌కోయిల్ జిల్లాలోని కేరళపురం గ్రామంలో ఒక అద్భుతమైన వినాయక దేవాలయం ఉంది. అదే శ్రీ మహాదేవర్ అతిశయ వినాయగర్ ఆలయం.
ఈ ఆలయం చూడడానికి చిన్నదే అయినా...పిట్ట కొంచం కూత ఘనం అన్నట్టు, ఈ ఆలయం ఘనత మాత్రం చాలా గొప్పది. అందుకు కారణం ఈ ఆలయంలోని మూలవిరాట్టు అయిన వినాయకుడు ఆరు నెలలకు ఒకసారి తన రంగు తానే మార్చుకోవడం.
ఉత్తరాయణ కాలం (మార్చి నుంచి జూన్) వరకూ ఈ వినాయకుడు నల్లని రంగులో ఉంటాడు.
దక్షిణాయన కాలం(జూలై నుంచి ఫిబ్రవరి) వరకూ తెల్లని రంగులో ఉంటాడు. ఈ విధంగా రంగులు మార్చుకోవడం ఈ వినాయకుని మాహాత్మ్యం అని భక్తుల విశ్వాసం.
అతిశయ వినాయగర్ ఆలయంలో మరో విచిత్రం కూడా వుంది. ఈ ఆలయం ఆవరణలో ఓ మంచినీటి బావి వుంది. నీటికి రంగు లేదు అన్న నిజం మనందరికీ తెలిసిన విషయమే. కానీ అది మిగతా చోట్ల మాటేమోగానీ.., నా దగ్గర మాత్రం అది చెల్లదు అంటుంది ఇక్కడున్న ఈ బావి. ఇక్కడ వున్న వినాయకుడు తన రంగును మార్చుకున్నట్లే ఈ బావిలో నీళ్లు కూడా తమ రంగును మార్చుకుంటాయి. అయితే ఈ మార్పులో చిన్న తేడా ఉంది.
వినాయకుడు నల్లగా ఉన్న సమయంలో.., ఈ బావిలో నీళ్లు తెల్లగా ఉంటాయి..,
వినాయకుడు తెల్లగా ఉన్న సమయంలో.., ఈ బావిలో నీళ్లు నల్లగా ఉంటాయి.
అంతేకాదు, ఇంతకన్నా మరో విచిత్రం కూడా ఉంది. సాధారణంగా శిశిరఋతువులో చెట్ల ఆకులు రాలడం ప్రకృతి సహజం. కానీ, దట్టమైన అడవుల కారణంగా తమిళ, కేరళారణ్య ప్రాంతాలకు ఈ ఋతు భేదం వర్తించదు. అవి ఎప్పుడూ సతతహరితాలే.
కానీ, ఈ ఆలయంలో ఉన్న మఱ్ఱిచెట్టు మాత్రం దక్షిణాయనంలో ఆకులు రాల్చి, ఉత్తరాయణంలో చిగురించడం ప్రారంభిస్తుంది. అందుకే ఈ ఆలయాన్ని మిరాకిల్ వినాయకర్ ఆలయం అని కూడా పిలుస్తారు.
చారిత్రక ప్రాశస్త్యం:.💐
ఈ ఆలయం 12వ శతాబ్ది కాలం నాటిదని, 1317 సంవత్సరంలో ఈ ఆలయం నిర్మించారనీ, ఈ ఆలయానికి 2300 సంవత్సరాల చరిత్ర ఉన్నదనీ, చరిత్రకారుల అంచనా మాత్రమే కాదు, స్ధానికులు కూడా అదే చెప్తారు.
నిజానికిది శివాలయం. ఈ ఆలయ ప్రాకార ప్రాంగణంలో ముందు శివాలయం ఉంది. ఆ తర్వాతే ఈ ఆలయం నిర్మించడం జరిగింది. అందుకే ఈ ఆలయాన్ని శ్రీ మహాదేవర్ అతిశయ వినాయగర్ ఆలయం అని అంటారు.
ఆ కాలంలో ఈ ఆలయం మీద వైష్ణవుల ఆధిపత్యం ఎక్కువగా ఉండేది. ఆ కారణంగా, ఈ ఆలయాన్ని ఎన్నోమార్లు పునర్నిర్మించడం జరిగింది. ఆ కాలంలో ఈ ఆలయం మీద కేరళ ప్రభుత్వం ఆధిపత్యం కూడా ఎక్కువగా ఉండేది. తర్వాతి కాలంలో రాష్ట్రాలు విడిపోయాక, ఈ ఆలయం తమిళనాడుకు చెందడంతో, కేరళ ప్రభుత్వం ఆధిపత్యం తగ్గింది. జై గణేశా..!!
సర్వేజనా సుఖినోభవంతు
తమిళనాడు రాష్ట్రంలోని నాగర్‌కోయిల్ జిల్లాలోని కేరళపురం గ్రామంలో ఒక అద్భుతమైన వినాయక దేవాలయం ఉంది. అదే శ్రీ మహాదేవర్ అతిశయ వినాయగర్ ఆలయం.
ఈ ఆలయం చూడడానికి చిన్నదే అయినా...పిట్ట కొంచం కూత ఘనం అన్నట్టు, ఈ ఆలయం ఘనత మాత్రం చాలా గొప్పది. అందుకు కారణం ఈ ఆలయంలోని మూలవిరాట్టు అయిన వినాయకుడు ఆరు నెలలకు ఒకసారి తన రంగు తానే మార్చుకోవడం.
ఉత్తరాయణ కాలం (మార్చి నుంచి జూన్) వరకూ ఈ వినాయకుడు నల్లని రంగులో ఉంటాడు.
దక్షిణాయన కాలం(జూలై నుంచి ఫిబ్రవరి) వరకూ తెల్లని రంగులో ఉంటాడు. ఈ విధంగా రంగులు మార్చుకోవడం ఈ వినాయకుని మాహాత్మ్యం అని భక్తుల విశ్వాసం.
అతిశయ వినాయగర్ ఆలయంలో మరో విచిత్రం కూడా వుంది. ఈ ఆలయం ఆవరణలో ఓ మంచినీటి బావి వుంది. నీటికి రంగు లేదు అన్న నిజం మనందరికీ తెలిసిన విషయమే. కానీ అది మిగతా చోట్ల మాటేమోగానీ.., నా దగ్గర మాత్రం అది చెల్లదు అంటుంది ఇక్కడున్న ఈ బావి. ఇక్కడ వున్న వినాయకుడు తన రంగును మార్చుకున్నట్లే ఈ బావిలో నీళ్లు కూడా తమ రంగును మార్చుకుంటాయి. అయితే ఈ మార్పులో చిన్న తేడా ఉంది.
వినాయకుడు నల్లగా ఉన్న సమయంలో.., ఈ బావిలో నీళ్లు తెల్లగా ఉంటాయి..,
వినాయకుడు తెల్లగా ఉన్న సమయంలో.., ఈ బావిలో నీళ్లు నల్లగా ఉంటాయి.
అంతేకాదు, ఇంతకన్నా మరో విచిత్రం కూడా ఉంది. సాధారణంగా శిశిరఋతువులో చెట్ల ఆకులు రాలడం ప్రకృతి సహజం. కానీ, దట్టమైన అడవుల కారణంగా తమిళ, కేరళారణ్య ప్రాంతాలకు ఈ ఋతు భేదం వర్తించదు. అవి ఎప్పుడూ సతతహరితాలే.
కానీ, ఈ ఆలయంలో ఉన్న మఱ్ఱిచెట్టు మాత్రం దక్షిణాయనంలో ఆకులు రాల్చి, ఉత్తరాయణంలో చిగురించడం ప్రారంభిస్తుంది. అందుకే ఈ ఆలయాన్ని మిరాకిల్ వినాయకర్ ఆలయం అని కూడా పిలుస్తారు.
చారిత్రక ప్రాశస్త్యం:.💐
ఈ ఆలయం 12వ శతాబ్ది కాలం నాటిదని, 1317 సంవత్సరంలో ఈ ఆలయం నిర్మించారనీ, ఈ ఆలయానికి 2300 సంవత్సరాల చరిత్ర ఉన్నదనీ, చరిత్రకారుల అంచనా మాత్రమే కాదు, స్ధానికులు కూడా అదే చెప్తారు.
నిజానికిది శివాలయం. ఈ ఆలయ ప్రాకార ప్రాంగణంలో ముందు శివాలయం ఉంది. ఆ తర్వాతే ఈ ఆలయం నిర్మించడం జరిగింది. అందుకే ఈ ఆలయాన్ని శ్రీ మహాదేవర్ అతిశయ వినాయగర్ ఆలయం అని అంటారు.
ఆ కాలంలో ఈ ఆలయం మీద వైష్ణవుల ఆధిపత్యం ఎక్కువగా ఉండేది. ఆ కారణంగా, ఈ ఆలయాన్ని ఎన్నోమార్లు పునర్నిర్మించడం జరిగింది. ఆ కాలంలో ఈ ఆలయం మీద కేరళ ప్రభుత్వం ఆధిపత్యం కూడా ఎక్కువగా ఉండేది. తర్వాతి కాలంలో రాష్ట్రాలు విడిపోయాక, ఈ ఆలయం తమిళనాడుకు చెందడంతో, కేరళ ప్రభుత్వం ఆధిపత్యం తగ్గింది. జై గణేశా..!!
సర్వేజనా సుఖినోభవంతు
రేపు 23/6/2020 పూరి జగన్నాథ్ రథయాత్ర👍💐💐
ఆషాఢ శుద్ధ విదియ నాడు మోక్ష క్షెత్రమైన "పూరీ" లో జగన్నాధ బలభద్ర సుభద్ర రధయాత్ర అత్యంత వైభవం గా జరుగుతుంది.
జగత్ప్రసిద్ధమైన ఈ రధయాత్ర పరమ పావనం.
"రధస్థం వామనం ద్రుష్ట్వా పునర్జన్మ న విద్యతే " --
రధాన్న ఉన్న వామనుని చుసిన వారికి పునర్జన్మ ఉండదు .
ఈ రోజునే శ్రీ రాముని రథోత్సవం అని ధర్మశాస్త్ర వచనం !
విష్ణువునకు అత్యంత ప్రీతికరమైన రోజు ఇది .
హరె రామ హరె రామ రామ రామ హరె హరె
హరె కృష్ణ హరె కృష్ణ కృష్ణ కృష్ణ హరె హరె
ఆషాఢ శుద్ధ విదియ నాడు మోక్ష క్షెత్రమైన "పూరీ" లో జగన్నాధ బలభద్ర సుభద్ర రధయాత్ర అత్యంత వైభవం గా జరుగుతుంది.
జగత్ప్రసిద్ధమైన ఈ రధయాత్ర పరమ పావనం.
"రధస్థం వామనం ద్రుష్ట్వా పునర్జన్మ న విద్యతే " --
రధాన్న ఉన్న వామనుని చుసిన వారికి పునర్జన్మ ఉండదు .
ఈ రోజునే శ్రీ రాముని రథోత్సవం అని ధర్మశాస్త్ర వచనం !
విష్ణువునకు అత్యంత ప్రీతికరమైన రోజు ఇది .
హరె రామ హరె రామ రామ రామ హరె హరె
హరె కృష్ణ హరె కృష్ణ కృష్ణ కృష్ణ హరె హరె
🎋🍃🌿🌼🌿🍃🌾
🕉️🌹జైశ్రీరామ్🌹🌅
ఏ నామం అయినా పలికితే ఆ నామం యొక్క దేవుడు మాత్రమే పలుకుతాడు
అదే శ్రీ రామ అనే నామం లో రాముడు ఒక్కడే పలుకుతాడు అనుకోడం పొరపాటు.
* శ్రీ రామ అనే నామం జపిస్తే ఆరుగురు దేవతలు పలుకుతారు అట.* అదెలాగో చద్దాం.
1️⃣ రామ అంటే *రాముడు* పలుకుతాడు తెలిసిందే
2️⃣ రామ అనే నామం ఉన్న చోట అందరికన్నా ముందర వచ్చి ఆ నామాన్ని విని ఆనందించేది నిస్సందేహంగా ఆ *హనుమంతుడే*
3️⃣ *శ్రీ* అంటే *లక్ష్మి*
4️⃣ *రా* అంటే *విష్ణువు* (ఓం నమో నారాయణాయ అనే నామం లో నుంచి రా అనే జీవ అక్షరం తీసుకున్నారు)
5️⃣ *మ* అంటే *శివుడు* (ఓం నమః శివాయ అనే నామం లో నుంచి మ అనే జీవ అక్షరం తీసుకున్నారు)
6️⃣ శివుడు హనుమంతుడి రూపం లో భూలోకానికి రామ సేవ కోసం వస్తున్నప్పుడు పార్వతీ దేవి నాకు ఆ అదృష్టం కావాలి అంటే అపుడు శివుడు ఇలా అన్నాడు ఈ అవతారం లో హనుమంతుడు బ్రహమచర్యాని పటిస్తాడు కనుక నిన్ను తీసుకెళ్లడం కుదరని పని. అపుడు పార్వతీ దేవి అయితే నేను మీ తోక రూపం లో వస్తాను అని హనుమంతుడి తోక లో ప్రవేశించింది అట. మరి రామ అన్నపుడు హనుమ వస్తే *పార్వతీ* కూడా వచ్చింది కదా.
*రాముడు, హనుమంతుడు, లక్ష్మి, విష్ణువు, శివుడు, పార్వతీ*
ఒక్క నామం పలికితే ఆరుగురు దేవతలు వచ్చి ఆశీర్వదిస్తారు.
అలాంటి నామ పారాయణం చేయడం మరువకండి
🌼🌹జై శ్రీ రామ్🍒🌼
🕉️🌹జైశ్రీరామ్🌹🌅
ఏ నామం అయినా పలికితే ఆ నామం యొక్క దేవుడు మాత్రమే పలుకుతాడు
అదే శ్రీ రామ అనే నామం లో రాముడు ఒక్కడే పలుకుతాడు అనుకోడం పొరపాటు.
* శ్రీ రామ అనే నామం జపిస్తే ఆరుగురు దేవతలు పలుకుతారు అట.* అదెలాగో చద్దాం.
1️⃣ రామ అంటే *రాముడు* పలుకుతాడు తెలిసిందే
2️⃣ రామ అనే నామం ఉన్న చోట అందరికన్నా ముందర వచ్చి ఆ నామాన్ని విని ఆనందించేది నిస్సందేహంగా ఆ *హనుమంతుడే*
3️⃣ *శ్రీ* అంటే *లక్ష్మి*
4️⃣ *రా* అంటే *విష్ణువు* (ఓం నమో నారాయణాయ అనే నామం లో నుంచి రా అనే జీవ అక్షరం తీసుకున్నారు)
5️⃣ *మ* అంటే *శివుడు* (ఓం నమః శివాయ అనే నామం లో నుంచి మ అనే జీవ అక్షరం తీసుకున్నారు)
6️⃣ శివుడు హనుమంతుడి రూపం లో భూలోకానికి రామ సేవ కోసం వస్తున్నప్పుడు పార్వతీ దేవి నాకు ఆ అదృష్టం కావాలి అంటే అపుడు శివుడు ఇలా అన్నాడు ఈ అవతారం లో హనుమంతుడు బ్రహమచర్యాని పటిస్తాడు కనుక నిన్ను తీసుకెళ్లడం కుదరని పని. అపుడు పార్వతీ దేవి అయితే నేను మీ తోక రూపం లో వస్తాను అని హనుమంతుడి తోక లో ప్రవేశించింది అట. మరి రామ అన్నపుడు హనుమ వస్తే *పార్వతీ* కూడా వచ్చింది కదా.
*రాముడు, హనుమంతుడు, లక్ష్మి, విష్ణువు, శివుడు, పార్వతీ*
ఒక్క నామం పలికితే ఆరుగురు దేవతలు వచ్చి ఆశీర్వదిస్తారు.
అలాంటి నామ పారాయణం చేయడం మరువకండి
🌼🌹జై శ్రీ రామ్🍒🌼
మారుతున్న పరిస్థితులు
పరిస్థితులు వింతగా, విచిత్రంగా మారిపోతుంటాయి. అంతవరకు నిర్మలంగా ఉన్న ఆకాశం మబ్బులతో దట్టంగా నిండిపోయి వర్షం కురిపిస్తుంది.
ఒక్కోసారి తుపానే కొన్నిరోజులు మనల్ని ఇంటి నుంచి కదలనివ్వకుండా, భయభ్రాంతులకు గురిచేస్తుంది.
ఏమైనా ఎలాగైనా జరగవచ్చు. ప్రకృతి తన పంథా మార్చుకోవచ్చు. బీభత్సంగా మీదకు విరుచుకుడనూవచ్చు. ఇదంతా ఎవరి మనుగడను వాళ్ల సమతుల్యం చేసుకోవడానికి చేసే ఒక గట్టి ప్రయత్నమే. ఇటువంటి ప్రయత్నాలు కొన్ని మనకు మంచిగా, మరికొన్ని చెడ్డగా అనిపిస్తాయి. పెద్దలు అంతా మన మంచికే అనుకొమ్మన్నారు. చూపు మార్చుకుంటే రూపు మారిపోతుందన్నారు.
కొందరు సౌమ్యంగా బోధిస్తారు. కొందరు కఠినంగా బోధిస్తారు. చెప్పే విషయాన్ని బట్టి, నేర్చుకునే వ్యక్తులనుబట్టి బోధ మారిపోతూ ఉంటుంది.
శిశువుగా నేర్చుకోవాల్సినవి కొన్ని ఉంటాయి. వృద్ధుడిగా ఆకళింపు చేసుకునేవి కొన్ని ఉంటాయి. పరిస్థితులు ఎదురు తిరిగినా, ఎవరి ఆత్మశక్తి వాళ్లను తప్పక కాపాడుతుంది.
బలం బయట ఉండదు. లోపల ఉంటుంది. ఆలోచన, శక్తిపుంజుకొనే కొద్దీ ఎంతటి విపత్కర పరిస్థితినైనా ఎదుర్కొనే ధైర్యం కలుగుతుంది.
పరిస్థితులు వాటికవి రూపు దాల్చవు. ఎక్కడో మనం పెట్టిన నిప్పే ఈరోజు కార్చిచ్చుగా మన ఇంటిని కాల్చడానికి సిద్ధపడవచ్చు. ఏం చేశాం, ఎలా చేశాం, ఎందుకు చేశాం అని ఆత్మావలోకనం చేసుకుంటే- పరిస్థితులు మారిపోవడానికి మనవంతు పాత్ర ఎంతనేది తెలుస్తుంది. వేప విత్తనం నాటితే వేప చెట్టు వస్తుంది. ఆరోగ్యం ఇస్తుంది. విషపు మొక్కను నాటితే అది చివరికి విషాన్నే చిమ్ముతుంది.
ప్రకృతికి ధర్మానికి సంబంధం ఉంది. ధర్మానికి మనిషికి సంబంధం ఉంది. ధర్మాన్ని మనిషి రక్షిస్తే, మనిషిని ధర్మం రక్షిస్తుంది.
పరిస్థితులు పాములై కోరసాచినప్పుడు మన ధర్మ అధర్మాల చిట్టా తీసి ఒకసారి క్షుణ్నంగా చదువుకోవాలి. ఆత్మపరిశీలన చేసుకోవాలి.
మంచికో చెడుకో మనిషి ఎన్నడూ భయపడకూడదు. మంచివాళ్ళు అసలు భయపడకూడదు. ఎంతటి విషమ పరిస్థితినైనా మొక్కవోని ధైర్యంతో ఎదుర్కోవాలి.
యుద్ధం చెయ్యడం మనిషికి కొత్తకాదు. గెలవడమూ మనిషికి కొత్త కాదు.
కోటిమంది అర్జునులను తయారుచెయ్యగలడు శ్రీకృష్ణుడు. శతకోటి మంది మనషుల మనసులలో ధైర్యాన్ని నింపగలడు దేవదేవుడు.
బుద్ధిని సరిచేసుకుని, శ్రీకృష్ణబోధను సరిగ్గా అర్థంచేసుకుంటే- యుద్ధం చెయ్యడం చాలా సులువు. కొన్ని సందర్భాల్లో యుద్ధం చెయ్యకపోతే బతకలేం. యుద్ధమే బతుకు. గెలిచి తీరతాం.
చేసిన తప్పులు మళ్లీ మళ్లీ చెయ్యకపోతే, పరిస్థితులు మనకు అనుకూలంగా మారిపోతాయి. ఎవరి ప్రదేశంలో వాళ్లు హాయిగా బతకాలి. ఎవరు ఎక్కడ ఉండాలో అక్కడే ఉండాలి. పరుగులు తీసి పాలు తాగాలనుకున్నప్పుడు అవి ఒక్కోసారి విషంగా మారిపోతాయి. నిలబడి నీళ్లు తాగి, కాసేపు సేదతీర్చుకుని నిదానంగా పనిచేసే విధానమే గొప్పదని తెలుసుకోవాలి.
ఆగి ఒక దగ్గర కూర్చున్నప్పుడు చక్కగా శ్వాస గమనం మనకు తెలుస్తుంది. దాన్ని పరిశీలిస్తూ మన లోపల ప్రకృతితో అనుసంధానమైతే ‘ధ్యానం’ అనే ఒక స్థితి అనుభూతిలోకి వస్తుంది.
నిలకడే మనిషికి అన్నీ నేర్పిస్తుంది. పరిస్థితులు అనూహ్యంగా, అంతుబట్టకుండా మారిపోతుంటే ప్రకృతి మనతో మాట్లాడుతోందని, ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తోందని గమనించాలి. ధైర్యంగా ముందుకు సాగాలి! విజయం మనదే!!
పరిస్థితులు వింతగా, విచిత్రంగా మారిపోతుంటాయి. అంతవరకు నిర్మలంగా ఉన్న ఆకాశం మబ్బులతో దట్టంగా నిండిపోయి వర్షం కురిపిస్తుంది.
ఒక్కోసారి తుపానే కొన్నిరోజులు మనల్ని ఇంటి నుంచి కదలనివ్వకుండా, భయభ్రాంతులకు గురిచేస్తుంది.
ఏమైనా ఎలాగైనా జరగవచ్చు. ప్రకృతి తన పంథా మార్చుకోవచ్చు. బీభత్సంగా మీదకు విరుచుకుడనూవచ్చు. ఇదంతా ఎవరి మనుగడను వాళ్ల సమతుల్యం చేసుకోవడానికి చేసే ఒక గట్టి ప్రయత్నమే. ఇటువంటి ప్రయత్నాలు కొన్ని మనకు మంచిగా, మరికొన్ని చెడ్డగా అనిపిస్తాయి. పెద్దలు అంతా మన మంచికే అనుకొమ్మన్నారు. చూపు మార్చుకుంటే రూపు మారిపోతుందన్నారు.
కొందరు సౌమ్యంగా బోధిస్తారు. కొందరు కఠినంగా బోధిస్తారు. చెప్పే విషయాన్ని బట్టి, నేర్చుకునే వ్యక్తులనుబట్టి బోధ మారిపోతూ ఉంటుంది.
శిశువుగా నేర్చుకోవాల్సినవి కొన్ని ఉంటాయి. వృద్ధుడిగా ఆకళింపు చేసుకునేవి కొన్ని ఉంటాయి. పరిస్థితులు ఎదురు తిరిగినా, ఎవరి ఆత్మశక్తి వాళ్లను తప్పక కాపాడుతుంది.
బలం బయట ఉండదు. లోపల ఉంటుంది. ఆలోచన, శక్తిపుంజుకొనే కొద్దీ ఎంతటి విపత్కర పరిస్థితినైనా ఎదుర్కొనే ధైర్యం కలుగుతుంది.
పరిస్థితులు వాటికవి రూపు దాల్చవు. ఎక్కడో మనం పెట్టిన నిప్పే ఈరోజు కార్చిచ్చుగా మన ఇంటిని కాల్చడానికి సిద్ధపడవచ్చు. ఏం చేశాం, ఎలా చేశాం, ఎందుకు చేశాం అని ఆత్మావలోకనం చేసుకుంటే- పరిస్థితులు మారిపోవడానికి మనవంతు పాత్ర ఎంతనేది తెలుస్తుంది. వేప విత్తనం నాటితే వేప చెట్టు వస్తుంది. ఆరోగ్యం ఇస్తుంది. విషపు మొక్కను నాటితే అది చివరికి విషాన్నే చిమ్ముతుంది.
ప్రకృతికి ధర్మానికి సంబంధం ఉంది. ధర్మానికి మనిషికి సంబంధం ఉంది. ధర్మాన్ని మనిషి రక్షిస్తే, మనిషిని ధర్మం రక్షిస్తుంది.
పరిస్థితులు పాములై కోరసాచినప్పుడు మన ధర్మ అధర్మాల చిట్టా తీసి ఒకసారి క్షుణ్నంగా చదువుకోవాలి. ఆత్మపరిశీలన చేసుకోవాలి.
మంచికో చెడుకో మనిషి ఎన్నడూ భయపడకూడదు. మంచివాళ్ళు అసలు భయపడకూడదు. ఎంతటి విషమ పరిస్థితినైనా మొక్కవోని ధైర్యంతో ఎదుర్కోవాలి.
యుద్ధం చెయ్యడం మనిషికి కొత్తకాదు. గెలవడమూ మనిషికి కొత్త కాదు.
కోటిమంది అర్జునులను తయారుచెయ్యగలడు శ్రీకృష్ణుడు. శతకోటి మంది మనషుల మనసులలో ధైర్యాన్ని నింపగలడు దేవదేవుడు.
బుద్ధిని సరిచేసుకుని, శ్రీకృష్ణబోధను సరిగ్గా అర్థంచేసుకుంటే- యుద్ధం చెయ్యడం చాలా సులువు. కొన్ని సందర్భాల్లో యుద్ధం చెయ్యకపోతే బతకలేం. యుద్ధమే బతుకు. గెలిచి తీరతాం.
చేసిన తప్పులు మళ్లీ మళ్లీ చెయ్యకపోతే, పరిస్థితులు మనకు అనుకూలంగా మారిపోతాయి. ఎవరి ప్రదేశంలో వాళ్లు హాయిగా బతకాలి. ఎవరు ఎక్కడ ఉండాలో అక్కడే ఉండాలి. పరుగులు తీసి పాలు తాగాలనుకున్నప్పుడు అవి ఒక్కోసారి విషంగా మారిపోతాయి. నిలబడి నీళ్లు తాగి, కాసేపు సేదతీర్చుకుని నిదానంగా పనిచేసే విధానమే గొప్పదని తెలుసుకోవాలి.
ఆగి ఒక దగ్గర కూర్చున్నప్పుడు చక్కగా శ్వాస గమనం మనకు తెలుస్తుంది. దాన్ని పరిశీలిస్తూ మన లోపల ప్రకృతితో అనుసంధానమైతే ‘ధ్యానం’ అనే ఒక స్థితి అనుభూతిలోకి వస్తుంది.
నిలకడే మనిషికి అన్నీ నేర్పిస్తుంది. పరిస్థితులు అనూహ్యంగా, అంతుబట్టకుండా మారిపోతుంటే ప్రకృతి మనతో మాట్లాడుతోందని, ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తోందని గమనించాలి. ధైర్యంగా ముందుకు సాగాలి! విజయం మనదే!!
భగవంతుడు బంది అయ్యేది భక్తికే
నాకు మేలు గోరు నాభక్తుఁడగు వాడు,
భక్త జనుల కేన పరమ గతియు
భక్తుఁడెందు జనినఁ బఱతెంతు వెనువెంట
గోవు వెంటఁ దగులు కోడెభంగి
(భాగవతం - 9వ స్కంధము)
అంబరీశోపాఖ్యాన ఘట్టంలో పరమాత్మ ‘‘నా భక్తుడైనవాడు నా మేలు కోరుచున్నందున, వారికి నేనే రక్షకుడను. గోవు వెంట పడే కోడెలాగా.. భక్తుని వెంట పడతాను’’ అని అభయమిచ్చెను. ఒకప్పుడు రాజర్షి అయిన అంబరీశుడికి తన సుదర్శన చక్రమునే అనుగ్రహించిన కరుణామూర్తి శ్రీమహావిష్ణువు. ఒక రోజు ద్వాదశీవ్రతం సందర్భంగా, అంబరీశుడు భోజనం చేయడానికి ఉపక్రమించగా.. దుర్వాస మహర్షి అతిథిగా వచ్చాడు. భోజనానికి ఆహ్వానించగా.. ఆ మహర్షి స్నానానికని నదికి వెళ్లి, ఎంతకీ తిరిగి రాలేదు. ద్వాదశి ఘడియలు ముగుస్తుండటంతో.. అంబరీశుడు నీళ్లు తాగి, మహర్షి రాకకోసం నిరీక్షించాడు. తిరిగి వచ్చి, విషయాన్ని గ్రహించిన దుర్వాసుడు.. తన జుట్టు నుంచి కృత్యను సృష్టించి, అంబరీశుడిపై ప్రయోగించాడు. దీంతో.. అంబరీశుడు సుదర్శన చక్రాన్ని ప్రయోగించగా.. అది దుర్వాసుని వెంబడించింది. దుర్వాసుడు ఆ చక్ర జ్వాలలను తట్టుకోలేక త్రిమూర్తుల వద్దకు వెళ్లి.. వారిని శరణు వేడాడు. శీహరి పాదాలపై పడ్డాడు. దానికి శ్రీహరి.. ‘‘గడ్డి ఏనుగును బంధించినట్లే.. భక్తి అనే తాడుకు నేను బందీనవుతాను. నేను భక్తపరాధీనుడను. భక్తులను ఎదిరించే శక్తి నాకులేదు. నేను నా సుదర్శనాన్ని అంబరీశుడికి ఇచ్చాను. నీవు అతడిని శరణువేడటమే మార్గం’’ అని చెప్పగానే.. దుర్వాసుడు అంబరీశుడిని శరణువేడాడు. ఆ రాజర్షి సుదర్శన చక్రాన్ని ప్రార్థించగానే.. దుర్వాసుడు చక్ర విముక్తుడయ్యాడు.
భగవంతుడిని భక్తితో కట్టిపారేయొచ్చు. అహంకారం పతనానికి నాంది పలుకుతుందనడానికి దుర్వాస-అంబరీశుల ఇతిహాసం ఒక నిదర్శనం. భక్తిమార్గంలో ధ్రువుడు, ప్రహ్లాదుడు, గజేంద్రుడు, ద్రౌపది, కుచేలుడు ఆ శ్రీహరిని ప్రసన్నం చేసుకున్నారు. రావణుడు కైలాసాన్ని ఎత్తినా.. రామరావణ యుద్ధంలో లక్ష్మణుడిపై ‘శక్తి’ ఆయుధాన్ని ప్రయోగించి మూర్చిల్లేలా చేసినా.. తన ఇరవై చేతులతో భూమండలాన్నే మోస్తున్న ఆదిశేషుడి అవతారమైన లక్ష్మణ స్వామిని ఎత్తలేకపోయాడు. అదే.. భక్తాగ్రేసరుడైన హనుమంతుడు లక్ష్మణుడిని సునాయాసంగా రాముడి చెంతకు తీసుకెళ్లాడు. మారుతి పరమ భక్తుడు కావడం వల్లే.. రామలక్ష్మణులను తన భుజాలపై కూర్చోబెట్టుకుని ఎగరగలిగాడు. భక్తిలేకుండా చేసే వ్రతదానములు, జపతపాదులు, యజ్ఞ యాగాదులు, నియమ నిష్ఠలకు భగవంతుడు వశుడు కాడు. తులాభారంలో సత్యభామ వజ్రవైఢూర్యాలు, ఆభరణాలను వేసినా తూగని శ్రీకృష్ణుడు.. రుక్మిణీదేవి భక్తితో వేసిన తులసీదళానికి లొంగిపోయాడు. భగవంతుడికి భక్తి ఒక్కటే ప్రధానం.
నాకు మేలు గోరు నాభక్తుఁడగు వాడు,
భక్త జనుల కేన పరమ గతియు
భక్తుఁడెందు జనినఁ బఱతెంతు వెనువెంట
గోవు వెంటఁ దగులు కోడెభంగి
(భాగవతం - 9వ స్కంధము)
అంబరీశోపాఖ్యాన ఘట్టంలో పరమాత్మ ‘‘నా భక్తుడైనవాడు నా మేలు కోరుచున్నందున, వారికి నేనే రక్షకుడను. గోవు వెంట పడే కోడెలాగా.. భక్తుని వెంట పడతాను’’ అని అభయమిచ్చెను. ఒకప్పుడు రాజర్షి అయిన అంబరీశుడికి తన సుదర్శన చక్రమునే అనుగ్రహించిన కరుణామూర్తి శ్రీమహావిష్ణువు. ఒక రోజు ద్వాదశీవ్రతం సందర్భంగా, అంబరీశుడు భోజనం చేయడానికి ఉపక్రమించగా.. దుర్వాస మహర్షి అతిథిగా వచ్చాడు. భోజనానికి ఆహ్వానించగా.. ఆ మహర్షి స్నానానికని నదికి వెళ్లి, ఎంతకీ తిరిగి రాలేదు. ద్వాదశి ఘడియలు ముగుస్తుండటంతో.. అంబరీశుడు నీళ్లు తాగి, మహర్షి రాకకోసం నిరీక్షించాడు. తిరిగి వచ్చి, విషయాన్ని గ్రహించిన దుర్వాసుడు.. తన జుట్టు నుంచి కృత్యను సృష్టించి, అంబరీశుడిపై ప్రయోగించాడు. దీంతో.. అంబరీశుడు సుదర్శన చక్రాన్ని ప్రయోగించగా.. అది దుర్వాసుని వెంబడించింది. దుర్వాసుడు ఆ చక్ర జ్వాలలను తట్టుకోలేక త్రిమూర్తుల వద్దకు వెళ్లి.. వారిని శరణు వేడాడు. శీహరి పాదాలపై పడ్డాడు. దానికి శ్రీహరి.. ‘‘గడ్డి ఏనుగును బంధించినట్లే.. భక్తి అనే తాడుకు నేను బందీనవుతాను. నేను భక్తపరాధీనుడను. భక్తులను ఎదిరించే శక్తి నాకులేదు. నేను నా సుదర్శనాన్ని అంబరీశుడికి ఇచ్చాను. నీవు అతడిని శరణువేడటమే మార్గం’’ అని చెప్పగానే.. దుర్వాసుడు అంబరీశుడిని శరణువేడాడు. ఆ రాజర్షి సుదర్శన చక్రాన్ని ప్రార్థించగానే.. దుర్వాసుడు చక్ర విముక్తుడయ్యాడు.
భగవంతుడిని భక్తితో కట్టిపారేయొచ్చు. అహంకారం పతనానికి నాంది పలుకుతుందనడానికి దుర్వాస-అంబరీశుల ఇతిహాసం ఒక నిదర్శనం. భక్తిమార్గంలో ధ్రువుడు, ప్రహ్లాదుడు, గజేంద్రుడు, ద్రౌపది, కుచేలుడు ఆ శ్రీహరిని ప్రసన్నం చేసుకున్నారు. రావణుడు కైలాసాన్ని ఎత్తినా.. రామరావణ యుద్ధంలో లక్ష్మణుడిపై ‘శక్తి’ ఆయుధాన్ని ప్రయోగించి మూర్చిల్లేలా చేసినా.. తన ఇరవై చేతులతో భూమండలాన్నే మోస్తున్న ఆదిశేషుడి అవతారమైన లక్ష్మణ స్వామిని ఎత్తలేకపోయాడు. అదే.. భక్తాగ్రేసరుడైన హనుమంతుడు లక్ష్మణుడిని సునాయాసంగా రాముడి చెంతకు తీసుకెళ్లాడు. మారుతి పరమ భక్తుడు కావడం వల్లే.. రామలక్ష్మణులను తన భుజాలపై కూర్చోబెట్టుకుని ఎగరగలిగాడు. భక్తిలేకుండా చేసే వ్రతదానములు, జపతపాదులు, యజ్ఞ యాగాదులు, నియమ నిష్ఠలకు భగవంతుడు వశుడు కాడు. తులాభారంలో సత్యభామ వజ్రవైఢూర్యాలు, ఆభరణాలను వేసినా తూగని శ్రీకృష్ణుడు.. రుక్మిణీదేవి భక్తితో వేసిన తులసీదళానికి లొంగిపోయాడు. భగవంతుడికి భక్తి ఒక్కటే ప్రధానం.
తెలుగు వర్ణమాల ప్రాశస్త్యం, దేవతా స్వరూపాలు.
వాగ్దేవతలు.
తెలుగు భాషలో వాగ్దేవతల యొక్క వర్ణమాల
దాని అంతర్నిర్మాణం :
అ నుండి అః వరకు ఉన్న 16 అక్షరాల విభాగాన్ని
చంద్ర ఖండం అంటారు.
ఈ చంద్రఖండంలోని అచ్చులైన 16 వర్ణాలకు
అధిదేవత...వశిని.!
అంటే వశపరచుకొనే శక్తి కలది అర్ధం.
క"నుండి ..భ..వరకు ఉన్న 24 అక్షరాల విభాగాన్ని
సౌర ఖండం..అంటారు.
సౌర ఖండంలోని
క"..నుండి ఙ..వరకు గల ఐదు అక్షరాల
అధిదేవత కామేశ్వరి.!
అంటే కోర్కెలను మేలుకొలిపేది అని అర్ధం.
చ"నుండి..ఞ..వరకు గల ఐదు వర్ణాలకు
అధిదేవత .మోదిని.!
అంటే సంతోషాన్ని వ్యక్తం చేసేది.
ట..నుండి ణ..వరకు గల ఐదు అక్షరాల
అధిదేవతా శక్తి ..విమల.!
అంటే మలినాలను తొలగించే దేవత.
త"..నుండి..న..వరకు గల ఐదు అక్షరాలకు
అధిదేవత ..అరుణ.!
కరుణను మేలుకొలిపేదే అరుణ.
ప..నుండి..మ..అనే ఐదు అక్షరాలకు
అధిదేవత..జయని.!
జయమును కలుగ చేయునది.
మ"నుండి.."క్ష..వరకు ఉన్న 10 వర్ణాల విభాగాన్ని
అగ్ని ఖండం..అంటారు.
అలాగే అగ్ని ఖండంలోని
య, ర,ల, వ* అనే అక్షరాలకు
అధిష్టాన దేవత..సర్వేశ్వరి.!
శాశించే శక్తి కలది సర్వేశ్వరి.
ఆఖురులోని ఐదు అక్షరాలైన
శ, ష, స, హ, క్ష లకు..అధిదేవత ..కౌలిని.!
ఈ అధిదేవతలనందరినీ ..వాగ్దేవతలు.. అంటారు.
ఈ బీజ శబ్దాలన్నీ జన్యు నిర్మాణాన్ని
క్రోమౌజోములను ప్రభావితం చేయగలుగుతాయి.
అయితే ఈ ఏడుగురే కాకుండా అన్ని వర్ణాలకు
ప్రకృతిలో ఒక రూపం, ఒక దేవతాశక్తి ఉంది.
ఎందుకంటే శబ్దం బ్రహ్మ నుండి అద్భవించింది.
అంటే బ్రహ్మమే శబ్దము.
ఆ బ్రహ్మమే నాదము.
మనం నిత్యజీవితంలో సంభాషించేటప్పుడు
వెలువడే శబ్దాలు మనపై,
ప్రకృతి పై ప్రభావం చూపుతాయి.
అదే మంత్రాలు, వేదం అయితే
ఇంకా లోతుగా ప్రభావం చూపుతుంది.
భూమి మీద పుట్టిన ప్రతి జీవి ఈ శబ్దాల్ని ఉచ్ఛరించి అమ్మవార్లును అర్చిస్తున్నాయి.
కాబట్టి మనం స్తోత్రం చదువుతున్నా,
వేద మంత్రాలు, సూక్తులు వింటున్నా
మనం ఈ విషయం స్ఫురణలో ఉంచుకుంటే అద్భుతాలను చూడవచ్చు.
మనం చదివే స్తోత్రం ఎక్కడో వున్న
దేవుడిని/దేవతను ఉద్దేశించి కాదు,
మనం చదివే స్తోత్రమే ఆ దేవత.
మనం చేసే శబ్దమే..ఆ దేవత..!
మన అంతఃచ్ఛేతనలో ఉండి పలికిస్తున్న శక్తియే
మన ఉపాస్య దేవత.
ఆ శబ్దం వలన పుట్టిన నాదం దేవత.
ఎంత అద్భుతం.
ఇది సనాతన ధర్మం.
ఇది మనకు మాత్రమే పరిమితమైన
అపూర్వ సిద్ధాంతం.
వాగ్దేవతలు.
తెలుగు భాషలో వాగ్దేవతల యొక్క వర్ణమాల
దాని అంతర్నిర్మాణం :
అ నుండి అః వరకు ఉన్న 16 అక్షరాల విభాగాన్ని
చంద్ర ఖండం అంటారు.
ఈ చంద్రఖండంలోని అచ్చులైన 16 వర్ణాలకు
అధిదేవత...వశిని.!
అంటే వశపరచుకొనే శక్తి కలది అర్ధం.
క"నుండి ..భ..వరకు ఉన్న 24 అక్షరాల విభాగాన్ని
సౌర ఖండం..అంటారు.
సౌర ఖండంలోని
క"..నుండి ఙ..వరకు గల ఐదు అక్షరాల
అధిదేవత కామేశ్వరి.!
అంటే కోర్కెలను మేలుకొలిపేది అని అర్ధం.
చ"నుండి..ఞ..వరకు గల ఐదు వర్ణాలకు
అధిదేవత .మోదిని.!
అంటే సంతోషాన్ని వ్యక్తం చేసేది.
ట..నుండి ణ..వరకు గల ఐదు అక్షరాల
అధిదేవతా శక్తి ..విమల.!
అంటే మలినాలను తొలగించే దేవత.
త"..నుండి..న..వరకు గల ఐదు అక్షరాలకు
అధిదేవత ..అరుణ.!
కరుణను మేలుకొలిపేదే అరుణ.
ప..నుండి..మ..అనే ఐదు అక్షరాలకు
అధిదేవత..జయని.!
జయమును కలుగ చేయునది.
మ"నుండి.."క్ష..వరకు ఉన్న 10 వర్ణాల విభాగాన్ని
అగ్ని ఖండం..అంటారు.
అలాగే అగ్ని ఖండంలోని
య, ర,ల, వ* అనే అక్షరాలకు
అధిష్టాన దేవత..సర్వేశ్వరి.!
శాశించే శక్తి కలది సర్వేశ్వరి.
ఆఖురులోని ఐదు అక్షరాలైన
శ, ష, స, హ, క్ష లకు..అధిదేవత ..కౌలిని.!
ఈ అధిదేవతలనందరినీ ..వాగ్దేవతలు.. అంటారు.
ఈ బీజ శబ్దాలన్నీ జన్యు నిర్మాణాన్ని
క్రోమౌజోములను ప్రభావితం చేయగలుగుతాయి.
అయితే ఈ ఏడుగురే కాకుండా అన్ని వర్ణాలకు
ప్రకృతిలో ఒక రూపం, ఒక దేవతాశక్తి ఉంది.
ఎందుకంటే శబ్దం బ్రహ్మ నుండి అద్భవించింది.
అంటే బ్రహ్మమే శబ్దము.
ఆ బ్రహ్మమే నాదము.
మనం నిత్యజీవితంలో సంభాషించేటప్పుడు
వెలువడే శబ్దాలు మనపై,
ప్రకృతి పై ప్రభావం చూపుతాయి.
అదే మంత్రాలు, వేదం అయితే
ఇంకా లోతుగా ప్రభావం చూపుతుంది.
భూమి మీద పుట్టిన ప్రతి జీవి ఈ శబ్దాల్ని ఉచ్ఛరించి అమ్మవార్లును అర్చిస్తున్నాయి.
కాబట్టి మనం స్తోత్రం చదువుతున్నా,
వేద మంత్రాలు, సూక్తులు వింటున్నా
మనం ఈ విషయం స్ఫురణలో ఉంచుకుంటే అద్భుతాలను చూడవచ్చు.
మనం చదివే స్తోత్రం ఎక్కడో వున్న
దేవుడిని/దేవతను ఉద్దేశించి కాదు,
మనం చదివే స్తోత్రమే ఆ దేవత.
మనం చేసే శబ్దమే..ఆ దేవత..!
మన అంతఃచ్ఛేతనలో ఉండి పలికిస్తున్న శక్తియే
మన ఉపాస్య దేవత.
ఆ శబ్దం వలన పుట్టిన నాదం దేవత.
ఎంత అద్భుతం.
ఇది సనాతన ధర్మం.
ఇది మనకు మాత్రమే పరిమితమైన
అపూర్వ సిద్ధాంతం.
తొలి ఏకాదశి
విశ్వమంతా ఆవరించి ఉన్న చైతన్యకారకశక్తి విష్ణుతత్త్వం. సర్వవ్యాపి అయిన పరమాత్మ విష్ణువుగా భాసిల్లుతున్నాడు. అలాంటి శ్రీమన్నారాయణుడి దివ్య దేహంనుంచి ఆవిష్కృతమైన సాత్విక రూపక శక్తి- ఏకాదశి తిథి. ఏడాది పొడుగునా ఇరవైనాలుగు ఏకాదశులుంటాయి. వాటిలో ఆషాఢ శుద్ధ ఏకాదశి మొదటిది.
కృతయుగంలో మురాసురుడు వరబల గర్వితుడై దేవతలపై విజృంభించాడు. ఆ అసురుడితో ఏళ్ల తరబడి యుద్ధం చేసిన శ్రీహరి విశ్రాంతి కోసం యోగనిద్రకు ఉపక్రమించాడు. ఆ తరుణంలో విష్ణువును బాధించడానికి దానవులు సిద్ధమయ్యారు. వారి చర్యను గమనించిన పరమాత్మ, తన శరీరంనుంచి సృజించిన యోగమాయ ఏకాదశీదేవిగా రాక్షస సంహారాన్ని నిర్వర్తించింది. మురాసురుణ్ని తన దివ్యశక్తితో వధించిన ముకుందుడు, మురారిగా వర్ధిల్లాడు. భగవానుడి ఇరవైనాలుగు రూపాలు కేశవ మొదలు శ్రీకృష్ణ వరకు చతుర్వింశతి మూర్తులుగా పురాణాగమ ప్రసిద్ధాలయ్యాయి. పరంధాముడి స్వరూప సంపదగా భావించే మార్గశిర మాసంనుంచి మొదలుకుని కార్తికమాసం వరకు ఉండే పన్నెండు మాసాల్లోని ఏకాదశుల్ని విష్ణువు దివ్యకళలుగా ‘పారమేశ్వర సంహిత’ ప్రతిపాదించింది. ప్రతి మాసానికి ఒక్కో విష్ణు స్వరూపం అధిష్ఠాతగా ఉంటుంది. ఆ క్రమంలో ఆషాఢమాసానికి వామనమూర్తి అధిష్ఠాన దైవం.
మహా ఏకాదశిగా, హరివాసరంగా ఖ్యాతిగాంచిన తొలి ఏకాదశిని శయనైకాదశిగా వ్యవహరిస్తారు. క్షీరసాగరంలో శేషపాన్పుపై శ్రీహరి తొలి ఏకాదశినాడు యోగనిద్రకు సమాయత్తమవుతాడంటారు. క్షీరసాగరం విశాల విశ్వానికి సంకేతమైతే, శేషుడు అనంత కాలగమనానికి సూచిక. కాలాత్మకుడిగా కాలరూపుడిగా మూర్తీభవించే విష్ణువు యోగనిద్ర ద్వారా, అంతర్వీక్షణతో సమస్త జగద్రక్షణ చింతన చేస్తుంటాడు. తన అంతర్భాగంలో ఉన్న విశ్వాన్ని సదా పరిరక్షిస్తుంటాడు.
తొలి ఏకాదశి నుంచి సూర్యుడు దక్షిణ దిశకు వాలుతున్నట్లు గోచరమవుతాడు. జీవుల్లో చేతనాశక్తి పెంపొందడానికి సూర్యగమన పరివర్తన ఉపకరిస్తుంది. అందుకే తొలి ఏకాదశినుంచి ఆర్ష సంప్రదాయంలో పర్వదినాలు ఆరంభమై, దైవారాధన ముఖ్య భూమిక పోషిస్తుంది. ఏకాదశినాడు వ్రతవిధాన పూర్వకంగా, నియమాల సమాహారంగా విష్ణువును ఆరాధించాలని భవిష్యోత్తర పురాణం చెబుతోంది. ఏకాదశినాడు భగవంతుని స్మరిస్తూ ఉపవాసదీక్ష పాటిస్తారు. విష్ణుస్తోత్రాలతో షోడశోపచార పూజ నిర్వహిస్తారు. ద్వాదశినాడు అన్నార్తులకు భోజనం పెట్టి, ఆపై లక్ష్మీనారాయణుల్ని పూజించి, తీర్థప్రసాదాల్ని స్వీకరించి ఏకాదశవ్రత దీక్షను విరమించాలని వ్రత చూడామణి నిర్దేశించింది.
అయిదు కర్మేంద్రియాలు, అయిదు జ్ఞానేంద్రియాల్ని కలిపి ఇంద్రియ దశకం అంటారు. ఇంద్రియాల్లో కీలకమైనది మనసు. పదకొండో ఇంద్రియమైన మనసు ఎంత ముఖ్యమైనదో, పదకొండో తిథి అయిన ఏకాదశి అంతటి ప్రశస్తమైనదిగా చెబుతారు. అందుకే ఏకాదశిని వామన పురాణం నియామక శక్తిగా అభివర్ణించింది. ఆషాఢశుద్ధ ఏకాదశి నుంచి దేవతలకు రాత్రి మొదలవుతుంది. అందుకే శ్రీహరి ఈ ఏకాదశినుంచి కార్తికశుద్ధ ఏకాదశి వరకు యోగనిద్రలో ఉంటాడు. ఈ నాలుగు నెలల కాలంలో చేసే పుణ్య కార్యక్రమాలు, ఆధ్యాత్మిక చింతన, ఆరాధనా ప్రక్రియల సమ్మేళనాన్ని చాతుర్మాస్య వ్రతంగా పేర్కొంటారు.
వ్రతం అంటే కామ్యాల్ని నెరవేర్చేది. అయితే ఏకాదశి వ్రతాన్ని నిష్కామంగా చేయాలి. అలాంటి భక్తులనే సత్వరం స్వామి అనుగ్రహిస్తాడని వరాహ పురాణోక్తి.
విశ్వమంతా ఆవరించి ఉన్న చైతన్యకారకశక్తి విష్ణుతత్త్వం. సర్వవ్యాపి అయిన పరమాత్మ విష్ణువుగా భాసిల్లుతున్నాడు. అలాంటి శ్రీమన్నారాయణుడి దివ్య దేహంనుంచి ఆవిష్కృతమైన సాత్విక రూపక శక్తి- ఏకాదశి తిథి. ఏడాది పొడుగునా ఇరవైనాలుగు ఏకాదశులుంటాయి. వాటిలో ఆషాఢ శుద్ధ ఏకాదశి మొదటిది.
కృతయుగంలో మురాసురుడు వరబల గర్వితుడై దేవతలపై విజృంభించాడు. ఆ అసురుడితో ఏళ్ల తరబడి యుద్ధం చేసిన శ్రీహరి విశ్రాంతి కోసం యోగనిద్రకు ఉపక్రమించాడు. ఆ తరుణంలో విష్ణువును బాధించడానికి దానవులు సిద్ధమయ్యారు. వారి చర్యను గమనించిన పరమాత్మ, తన శరీరంనుంచి సృజించిన యోగమాయ ఏకాదశీదేవిగా రాక్షస సంహారాన్ని నిర్వర్తించింది. మురాసురుణ్ని తన దివ్యశక్తితో వధించిన ముకుందుడు, మురారిగా వర్ధిల్లాడు. భగవానుడి ఇరవైనాలుగు రూపాలు కేశవ మొదలు శ్రీకృష్ణ వరకు చతుర్వింశతి మూర్తులుగా పురాణాగమ ప్రసిద్ధాలయ్యాయి. పరంధాముడి స్వరూప సంపదగా భావించే మార్గశిర మాసంనుంచి మొదలుకుని కార్తికమాసం వరకు ఉండే పన్నెండు మాసాల్లోని ఏకాదశుల్ని విష్ణువు దివ్యకళలుగా ‘పారమేశ్వర సంహిత’ ప్రతిపాదించింది. ప్రతి మాసానికి ఒక్కో విష్ణు స్వరూపం అధిష్ఠాతగా ఉంటుంది. ఆ క్రమంలో ఆషాఢమాసానికి వామనమూర్తి అధిష్ఠాన దైవం.
మహా ఏకాదశిగా, హరివాసరంగా ఖ్యాతిగాంచిన తొలి ఏకాదశిని శయనైకాదశిగా వ్యవహరిస్తారు. క్షీరసాగరంలో శేషపాన్పుపై శ్రీహరి తొలి ఏకాదశినాడు యోగనిద్రకు సమాయత్తమవుతాడంటారు. క్షీరసాగరం విశాల విశ్వానికి సంకేతమైతే, శేషుడు అనంత కాలగమనానికి సూచిక. కాలాత్మకుడిగా కాలరూపుడిగా మూర్తీభవించే విష్ణువు యోగనిద్ర ద్వారా, అంతర్వీక్షణతో సమస్త జగద్రక్షణ చింతన చేస్తుంటాడు. తన అంతర్భాగంలో ఉన్న విశ్వాన్ని సదా పరిరక్షిస్తుంటాడు.
తొలి ఏకాదశి నుంచి సూర్యుడు దక్షిణ దిశకు వాలుతున్నట్లు గోచరమవుతాడు. జీవుల్లో చేతనాశక్తి పెంపొందడానికి సూర్యగమన పరివర్తన ఉపకరిస్తుంది. అందుకే తొలి ఏకాదశినుంచి ఆర్ష సంప్రదాయంలో పర్వదినాలు ఆరంభమై, దైవారాధన ముఖ్య భూమిక పోషిస్తుంది. ఏకాదశినాడు వ్రతవిధాన పూర్వకంగా, నియమాల సమాహారంగా విష్ణువును ఆరాధించాలని భవిష్యోత్తర పురాణం చెబుతోంది. ఏకాదశినాడు భగవంతుని స్మరిస్తూ ఉపవాసదీక్ష పాటిస్తారు. విష్ణుస్తోత్రాలతో షోడశోపచార పూజ నిర్వహిస్తారు. ద్వాదశినాడు అన్నార్తులకు భోజనం పెట్టి, ఆపై లక్ష్మీనారాయణుల్ని పూజించి, తీర్థప్రసాదాల్ని స్వీకరించి ఏకాదశవ్రత దీక్షను విరమించాలని వ్రత చూడామణి నిర్దేశించింది.
అయిదు కర్మేంద్రియాలు, అయిదు జ్ఞానేంద్రియాల్ని కలిపి ఇంద్రియ దశకం అంటారు. ఇంద్రియాల్లో కీలకమైనది మనసు. పదకొండో ఇంద్రియమైన మనసు ఎంత ముఖ్యమైనదో, పదకొండో తిథి అయిన ఏకాదశి అంతటి ప్రశస్తమైనదిగా చెబుతారు. అందుకే ఏకాదశిని వామన పురాణం నియామక శక్తిగా అభివర్ణించింది. ఆషాఢశుద్ధ ఏకాదశి నుంచి దేవతలకు రాత్రి మొదలవుతుంది. అందుకే శ్రీహరి ఈ ఏకాదశినుంచి కార్తికశుద్ధ ఏకాదశి వరకు యోగనిద్రలో ఉంటాడు. ఈ నాలుగు నెలల కాలంలో చేసే పుణ్య కార్యక్రమాలు, ఆధ్యాత్మిక చింతన, ఆరాధనా ప్రక్రియల సమ్మేళనాన్ని చాతుర్మాస్య వ్రతంగా పేర్కొంటారు.
వ్రతం అంటే కామ్యాల్ని నెరవేర్చేది. అయితే ఏకాదశి వ్రతాన్ని నిష్కామంగా చేయాలి. అలాంటి భక్తులనే సత్వరం స్వామి అనుగ్రహిస్తాడని వరాహ పురాణోక్తి.
ఓం శ్రీ మాత్రే నమః.
🌷లక్ష్మీ స్తోత్రం🌷
ఈ స్తోత్రం మీరు శుక్రువరములు లేదా విశిష్ట రోజుల్లో పటించడం వలన మీకు లక్ష్మీ అనుగ్రహం త్వరగా లభిస్తుంది.
రచన: ఆది శంకరాచార్య
వందే వందారు మందారమిందిరానంద కందలం
అమందానంద సందోహ బంధురం సింధురాననమ్
అంగం హరేః పులకభూషణమాశ్రయంతీ
భృంగాంగనేవ ముకుళాభరణం తమాలమ్ |
అంగీకృతాఖిల విభూతిరపాంగలీలా
మాంగల్యదాస్తు మమ మంగళదేవతాయాః || 1 ||
ముగ్ధా ముహుర్విదధతీ వదనే మురారేః
ప్రేమత్రపాప్రణిహితాని గతాగతాని |
మాలాదృశోర్మధుకరీవ మహోత్పలే యా
సా మే శ్రియం దిశతు సాగర సంభవా యాః || 2 ||
ఆమీలితాక్షమధిగ్యమ ముదా ముకుందమ్
ఆనందకందమనిమేషమనంగ తంత్రమ్ |
ఆకేకరస్థితకనీనికపక్ష్మనేత్రం
భూత్యై భవన్మమ భుజంగ శయాంగనా యాః || 3 ||
బాహ్వంతరే మధుజితః శ్రితకౌస్తుభే యా
హారావళీవ హరినీలమయీ విభాతి |
కామప్రదా భగవతోஉపి కటాక్షమాలా
కళ్యాణమావహతు మే కమలాలయా యాః || 4 ||
కాలాంబుదాళి లలితోరసి కైటభారేః
ధారాధరే స్ఫురతి యా తటిదంగనేవ |
మాతుస్సమస్తజగతాం మహనీయమూర్తిః
భద్రాణి మే దిశతు భార్గవనందనా యాః || 5 ||
ప్రాప్తం పదం ప్రథమతః ఖలు యత్ప్రభావాత్
మాంగల్యభాజి మధుమాథిని మన్మథేన |
మయ్యాపతేత్తదిహ మంథరమీక్షణార్థం
మందాలసం చ మకరాలయ కన్యకా యాః || 6 ||
విశ్వామరేంద్ర పద విభ్రమ దానదక్షమ్
ఆనందహేతురధికం మురవిద్విషోஉపి |
ఈషన్నిషీదతు మయి క్షణమీక్షణార్థం
ఇందీవరోదర సహోదరమిందిరా యాః || 7 ||
ఇష్టా విశిష్టమతయోపి యయా దయార్ద్ర
దృష్ట్యా త్రివిష్టపపదం సులభం లభంతే |
దృష్టిః ప్రహృష్ట కమలోదర దీప్తిరిష్టాం
పుష్టిం కృషీష్ట మమ పుష్కర విష్టరా యాః || 8 ||
దద్యాద్దయాను పవనో ద్రవిణాంబుధారాం
అస్మిన్నకించన విహంగ శిశౌ విషణ్ణే |
దుష్కర్మఘర్మమపనీయ చిరాయ దూరం
నారాయణ ప్రణయినీ నయనాంబువాహః || 9 ||
గీర్దేవతేతి గరుడధ్వజ సుందరీతి
శాకంబరీతి శశిశేఖర వల్లభేతి |
సృష్టి స్థితి ప్రళయ కేళిషు సంస్థితాయై
తస్యై నమస్త్రిభువనైక గురోస్తరుణ్యై || 10 ||
శ్రుత్యై నమోஉస్తు శుభకర్మ ఫలప్రసూత్యై
రత్యై నమోஉస్తు రమణీయ గుణార్ణవాయై |
శక్త్యై నమోஉస్తు శతపత్ర నికేతనాయై
పుష్ట్యై నమోஉస్తు పురుషోత్తమ వల్లభాయై || 11 ||
నమోஉస్తు నాళీక నిభాననాయై
నమోஉస్తు దుగ్ధోదధి జన్మభూమ్యై |
నమోஉస్తు సోమామృత సోదరాయై
నమోஉస్తు నారాయణ వల్లభాయై || 12 ||
నమోஉస్తు హేమాంబుజ పీఠికాయై
నమోஉస్తు భూమండల నాయికాయై |
నమోஉస్తు దేవాది దయాపరాయై
నమోஉస్తు శార్ంగాయుధ వల్లభాయై || 13 ||
నమోஉస్తు దేవ్యై భృగునందనాయై
నమోஉస్తు విష్ణోరురసి స్థితాయై |
నమోஉస్తు లక్ష్మ్యై కమలాలయాయై
నమోஉస్తు దామోదర వల్లభాయై || 14 ||
నమోஉస్తు కాంత్యై కమలేక్షణాయై
నమోஉస్తు భూత్యై భువనప్రసూత్యై |
నమోஉస్తు దేవాదిభిరర్చితాయై
నమోஉస్తు నందాత్మజ వల్లభాయై || 15 ||
సంపత్కరాణి సకలేంద్రియ నందనాని
సామ్రాజ్య దానవిభవాని సరోరుహాక్షి |
త్వద్వందనాని దురితా హరణోద్యతాని
మామేవ మాతరనిశం కలయంతు మాన్యే || 16 ||
యత్కటాక్ష సముపాసనా విధిః
సేవకస్య సకలార్థ సంపదః |
సంతనోతి వచనాంగ మానసైః
త్వాం మురారిహృదయేశ్వరీం భజే || 17 ||
సరసిజనిలయే సరోజహస్తే
ధవళతమాంశుక గంధమాల్యశోభే |
భగవతి హరివల్లభే మనోఙ్ఞే
త్రిభువనభూతికరీ ప్రసీదమహ్యమ్ || 18 ||
దిగ్ఘస్తిభిః కనక కుంభముఖావసృష్ట
స్వర్వాహినీ విమలచారుజలాప్లుతాంగీమ్ |
ప్రాతర్నమామి జగతాం జననీమశేష
లోకధినాథ గృహిణీమమృతాబ్ధిపుత్రీమ్ || 19 ||
కమలే కమలాక్ష వల్లభే త్వం
కరుణాపూర తరంగితైరపాంగైః |
అవలోకయ మామకించనానాం
ప్రథమం పాత్రమకృతిమం దయాయాః || 20 ||
దేవి ప్రసీద జగదీశ్వరి లోకమాతః
కళ్యాణగాత్రి కమలేక్షణ జీవనాథే |
దారిద్ర్యభీతిహృదయం శరణాగతం మాం
ఆలోకయ ప్రతిదినం సదయైరపాంగైః || 21 ||
స్తువంతి యే స్తుతిభిరమీభిరన్వహం
త్రయీమయీం త్రిభువనమాతరం రమామ్ |
గుణాధికా గురుతుర భాగ్య భాగినః
భవంతి తే భువి బుధ భావితాశయాః || 22 ||
సువర్ణధారా స్తోత్రం యచ్ఛంకరాచార్య నిర్మితం
త్రిసంధ్యం యః పఠేన్నిత్యం స కుబేరసమో భవేత్ ||
🌷లక్ష్మీ స్తోత్రం🌷
ఈ స్తోత్రం మీరు శుక్రువరములు లేదా విశిష్ట రోజుల్లో పటించడం వలన మీకు లక్ష్మీ అనుగ్రహం త్వరగా లభిస్తుంది.
రచన: ఆది శంకరాచార్య
వందే వందారు మందారమిందిరానంద కందలం
అమందానంద సందోహ బంధురం సింధురాననమ్
అంగం హరేః పులకభూషణమాశ్రయంతీ
భృంగాంగనేవ ముకుళాభరణం తమాలమ్ |
అంగీకృతాఖిల విభూతిరపాంగలీలా
మాంగల్యదాస్తు మమ మంగళదేవతాయాః || 1 ||
ముగ్ధా ముహుర్విదధతీ వదనే మురారేః
ప్రేమత్రపాప్రణిహితాని గతాగతాని |
మాలాదృశోర్మధుకరీవ మహోత్పలే యా
సా మే శ్రియం దిశతు సాగర సంభవా యాః || 2 ||
ఆమీలితాక్షమధిగ్యమ ముదా ముకుందమ్
ఆనందకందమనిమేషమనంగ తంత్రమ్ |
ఆకేకరస్థితకనీనికపక్ష్మనేత్రం
భూత్యై భవన్మమ భుజంగ శయాంగనా యాః || 3 ||
బాహ్వంతరే మధుజితః శ్రితకౌస్తుభే యా
హారావళీవ హరినీలమయీ విభాతి |
కామప్రదా భగవతోஉపి కటాక్షమాలా
కళ్యాణమావహతు మే కమలాలయా యాః || 4 ||
కాలాంబుదాళి లలితోరసి కైటభారేః
ధారాధరే స్ఫురతి యా తటిదంగనేవ |
మాతుస్సమస్తజగతాం మహనీయమూర్తిః
భద్రాణి మే దిశతు భార్గవనందనా యాః || 5 ||
ప్రాప్తం పదం ప్రథమతః ఖలు యత్ప్రభావాత్
మాంగల్యభాజి మధుమాథిని మన్మథేన |
మయ్యాపతేత్తదిహ మంథరమీక్షణార్థం
మందాలసం చ మకరాలయ కన్యకా యాః || 6 ||
విశ్వామరేంద్ర పద విభ్రమ దానదక్షమ్
ఆనందహేతురధికం మురవిద్విషోஉపి |
ఈషన్నిషీదతు మయి క్షణమీక్షణార్థం
ఇందీవరోదర సహోదరమిందిరా యాః || 7 ||
ఇష్టా విశిష్టమతయోపి యయా దయార్ద్ర
దృష్ట్యా త్రివిష్టపపదం సులభం లభంతే |
దృష్టిః ప్రహృష్ట కమలోదర దీప్తిరిష్టాం
పుష్టిం కృషీష్ట మమ పుష్కర విష్టరా యాః || 8 ||
దద్యాద్దయాను పవనో ద్రవిణాంబుధారాం
అస్మిన్నకించన విహంగ శిశౌ విషణ్ణే |
దుష్కర్మఘర్మమపనీయ చిరాయ దూరం
నారాయణ ప్రణయినీ నయనాంబువాహః || 9 ||
గీర్దేవతేతి గరుడధ్వజ సుందరీతి
శాకంబరీతి శశిశేఖర వల్లభేతి |
సృష్టి స్థితి ప్రళయ కేళిషు సంస్థితాయై
తస్యై నమస్త్రిభువనైక గురోస్తరుణ్యై || 10 ||
శ్రుత్యై నమోஉస్తు శుభకర్మ ఫలప్రసూత్యై
రత్యై నమోஉస్తు రమణీయ గుణార్ణవాయై |
శక్త్యై నమోஉస్తు శతపత్ర నికేతనాయై
పుష్ట్యై నమోஉస్తు పురుషోత్తమ వల్లభాయై || 11 ||
నమోஉస్తు నాళీక నిభాననాయై
నమోஉస్తు దుగ్ధోదధి జన్మభూమ్యై |
నమోஉస్తు సోమామృత సోదరాయై
నమోஉస్తు నారాయణ వల్లభాయై || 12 ||
నమోஉస్తు హేమాంబుజ పీఠికాయై
నమోஉస్తు భూమండల నాయికాయై |
నమోஉస్తు దేవాది దయాపరాయై
నమోஉస్తు శార్ంగాయుధ వల్లభాయై || 13 ||
నమోஉస్తు దేవ్యై భృగునందనాయై
నమోஉస్తు విష్ణోరురసి స్థితాయై |
నమోஉస్తు లక్ష్మ్యై కమలాలయాయై
నమోஉస్తు దామోదర వల్లభాయై || 14 ||
నమోஉస్తు కాంత్యై కమలేక్షణాయై
నమోஉస్తు భూత్యై భువనప్రసూత్యై |
నమోஉస్తు దేవాదిభిరర్చితాయై
నమోஉస్తు నందాత్మజ వల్లభాయై || 15 ||
సంపత్కరాణి సకలేంద్రియ నందనాని
సామ్రాజ్య దానవిభవాని సరోరుహాక్షి |
త్వద్వందనాని దురితా హరణోద్యతాని
మామేవ మాతరనిశం కలయంతు మాన్యే || 16 ||
యత్కటాక్ష సముపాసనా విధిః
సేవకస్య సకలార్థ సంపదః |
సంతనోతి వచనాంగ మానసైః
త్వాం మురారిహృదయేశ్వరీం భజే || 17 ||
సరసిజనిలయే సరోజహస్తే
ధవళతమాంశుక గంధమాల్యశోభే |
భగవతి హరివల్లభే మనోఙ్ఞే
త్రిభువనభూతికరీ ప్రసీదమహ్యమ్ || 18 ||
దిగ్ఘస్తిభిః కనక కుంభముఖావసృష్ట
స్వర్వాహినీ విమలచారుజలాప్లుతాంగీమ్ |
ప్రాతర్నమామి జగతాం జననీమశేష
లోకధినాథ గృహిణీమమృతాబ్ధిపుత్రీమ్ || 19 ||
కమలే కమలాక్ష వల్లభే త్వం
కరుణాపూర తరంగితైరపాంగైః |
అవలోకయ మామకించనానాం
ప్రథమం పాత్రమకృతిమం దయాయాః || 20 ||
దేవి ప్రసీద జగదీశ్వరి లోకమాతః
కళ్యాణగాత్రి కమలేక్షణ జీవనాథే |
దారిద్ర్యభీతిహృదయం శరణాగతం మాం
ఆలోకయ ప్రతిదినం సదయైరపాంగైః || 21 ||
స్తువంతి యే స్తుతిభిరమీభిరన్వహం
త్రయీమయీం త్రిభువనమాతరం రమామ్ |
గుణాధికా గురుతుర భాగ్య భాగినః
భవంతి తే భువి బుధ భావితాశయాః || 22 ||
సువర్ణధారా స్తోత్రం యచ్ఛంకరాచార్య నిర్మితం
త్రిసంధ్యం యః పఠేన్నిత్యం స కుబేరసమో భవేత్ ||
మానావమానాలు
మాన్యులు అంటే గౌరవింపదగినవారు. ఉత్తములు అందరినీ మాన్యులుగానే భావిస్తారు. మాన్యతకు అర్హతలేమిటి? ధనమా, సిరి సంపదలా, జ్ఞానమా, వయసా, అనుభవమా, ఏవైనా ప్రత్యేక లక్షణాలా?
వాస్తవానికి ఇవేమీ కావు.
ప్రత్యేకతల వల్ల లభించే గౌరవం తాత్కాలికమే. ఆ ప్రత్యేకతలు తొలగిపోయినప్పుడు గౌరవం సైతం కరిగిపోతుంది.
ప్రపంచాన్ని శాసించే దిక్పాలకులు రావణుడికి బందీలైనప్పుడు, వారి ప్రాభవం అడుగంటింది. ఆంజనేయుడు విడిపిస్తే గానీ, వారికి పూర్వ వైభవం తిరిగి దఖలుపడలేదు. ఆ కారణంగానే గ్రహ దోష నివారణకు మారుతిని ఆరాధించాలంటారు.
ఎంతటివారికైనా పదవిలో ఉన్నంతవరకే పరపతి. ఆ వైభవం అంతరించగానే అంతవరకు చక్రం తిప్పినవారు సైతం సాధారణ వ్యక్తిగా మారిపోతారు. ఉత్తములకు ఈ సమస్య ఉండదు. వారి సౌజన్యం చంద్రుడి చుట్టూ వెన్నెలలా అందరినీ ఆహ్లాదపరుస్తుంది. సర్వజన ప్రియుడిగా మార్చేస్తుంది.
ఈ సత్యాన్ని అర్థం చేసుకున్నవారు అందరితోనూ ఆత్మీయంగా ఉంటారు. సమభావంతో మసలుతారు. ఇతరులు తమకు నచ్చినట్లుగా వ్యవహరిస్తూ, ఆగ్రహ అనుగ్రహాలకు వశులైై కొందరికి ఇష్టులుగా, మరికొందరికి అయిష్టులుగా మెలగుతుంటారు. మానవ సంబంధాలు ఉత్తమంగా ఉండాలనుకునేవారు ప్రయత్నించి తమ ప్రవర్తనను మార్చుకుంటారు. సాధ్యమైనంత ఎక్కువ హృదయాలకు చేరువ అవుతారు.
ఈ లోకంలో మన జ్ఞాపకాలు ఆత్మీయుల మనసుల్లో అమృత బిందువులు కావాలి. ఆత్మీయులు మన గురించి తెలియని వారికి కూడా ఎంతో ఘనంగా చెబుతారు. అదే మన కీర్తి పతాకం.
జెండా ఎవరు ఎగురవేసినా అది రెపరెపలాడుతూ కనువిందు చేస్తుంది. మంచివారి స్మృతులు సైతం అలాంటివే.
అహంకారం అగ్నిశిఖ లాంటిది. అది ప్రదర్శించినవారినే అంతం చేస్తుంది. నవనందులు- మహాజ్ఞాని, ఆత్మాభిమాని అయిన చాణక్యుడి శిఖను పట్టుకుని సభలో ఈడుస్తూ ఘోరంగా అవమానించారు. ఫలితంగా అనంతర కాలంలో వారు రాజ్యాధికారం కోల్పోయారు.
రావణుడు, వాలి తమ సోదరుల్ని దారుణంగా అవమానించి ఏ విధంగా నష్టపోయారో మనకు తెలిసిందే. ద్రౌపదిని అవమానించిన కౌరవులూ సమూలంగా నాశనమయ్యారు.
వసిష్ఠ-విశ్వామిత్రుల కథా ఇందుకు భిన్నం కాదు. వసిష్ఠుడిపై విశ్వామిత్రుడి శక్తులేవీ పని చెయ్యలేదు. అలా జరుగుతున్న కొద్దీ అవమానంతో రగిలిపోయిన విశ్వామిత్రుడు చివరకు రాజీపడ్డాడు.
ఎంతటివారికైనా- కోపం వల్ల కార్యభంగం తప్పదు. ఓర్పుతోనే కార్యసాఫల్యం లభిస్తుంది. సహనం గొప్ప శక్తి. అనేక సంవత్సరాలు కఠిన తపస్సు చేసిన పార్వతీదేవి, కనీసం ఆకుల్నీ ఆహారంగా స్వీకరించకుండా ‘అపర్ణ’ అనిపించుకుంది. మహాదేవుణ్ని పతిగా పొందింది.
చీకట్లు అంతరించగానే మనోహరమైన ఉదయం సాక్షాత్కరించినట్లు, కష్టాల తరవాత సుఖాలు వేచి ఉంటాయి. అంతవరకు నిరీక్షించాలి.
మనిషి మానావమానాలను, సుఖ దుఃఖాలను, శీతోష్ణాలను సమ దృష్టితో చూడాలంటాడు గీతాచార్యుడు. దీనినే ‘స్థితప్రజ్ఞ’ అంటారు. శ్రీకృష్ణుడు స్వయంగా స్థితప్రజ్ఞుడు.
ఆధ్యాత్మిక సోపానాలకు స్థితప్రజ్ఞ వెలుగుదారి వంటిది. మనం ఆ బాటలో నడిచే ప్రయత్నం చేద్దాం!
మాన్యులు అంటే గౌరవింపదగినవారు. ఉత్తములు అందరినీ మాన్యులుగానే భావిస్తారు. మాన్యతకు అర్హతలేమిటి? ధనమా, సిరి సంపదలా, జ్ఞానమా, వయసా, అనుభవమా, ఏవైనా ప్రత్యేక లక్షణాలా?
వాస్తవానికి ఇవేమీ కావు.
ప్రత్యేకతల వల్ల లభించే గౌరవం తాత్కాలికమే. ఆ ప్రత్యేకతలు తొలగిపోయినప్పుడు గౌరవం సైతం కరిగిపోతుంది.
ప్రపంచాన్ని శాసించే దిక్పాలకులు రావణుడికి బందీలైనప్పుడు, వారి ప్రాభవం అడుగంటింది. ఆంజనేయుడు విడిపిస్తే గానీ, వారికి పూర్వ వైభవం తిరిగి దఖలుపడలేదు. ఆ కారణంగానే గ్రహ దోష నివారణకు మారుతిని ఆరాధించాలంటారు.
ఎంతటివారికైనా పదవిలో ఉన్నంతవరకే పరపతి. ఆ వైభవం అంతరించగానే అంతవరకు చక్రం తిప్పినవారు సైతం సాధారణ వ్యక్తిగా మారిపోతారు. ఉత్తములకు ఈ సమస్య ఉండదు. వారి సౌజన్యం చంద్రుడి చుట్టూ వెన్నెలలా అందరినీ ఆహ్లాదపరుస్తుంది. సర్వజన ప్రియుడిగా మార్చేస్తుంది.
ఈ సత్యాన్ని అర్థం చేసుకున్నవారు అందరితోనూ ఆత్మీయంగా ఉంటారు. సమభావంతో మసలుతారు. ఇతరులు తమకు నచ్చినట్లుగా వ్యవహరిస్తూ, ఆగ్రహ అనుగ్రహాలకు వశులైై కొందరికి ఇష్టులుగా, మరికొందరికి అయిష్టులుగా మెలగుతుంటారు. మానవ సంబంధాలు ఉత్తమంగా ఉండాలనుకునేవారు ప్రయత్నించి తమ ప్రవర్తనను మార్చుకుంటారు. సాధ్యమైనంత ఎక్కువ హృదయాలకు చేరువ అవుతారు.
ఈ లోకంలో మన జ్ఞాపకాలు ఆత్మీయుల మనసుల్లో అమృత బిందువులు కావాలి. ఆత్మీయులు మన గురించి తెలియని వారికి కూడా ఎంతో ఘనంగా చెబుతారు. అదే మన కీర్తి పతాకం.
జెండా ఎవరు ఎగురవేసినా అది రెపరెపలాడుతూ కనువిందు చేస్తుంది. మంచివారి స్మృతులు సైతం అలాంటివే.
అహంకారం అగ్నిశిఖ లాంటిది. అది ప్రదర్శించినవారినే అంతం చేస్తుంది. నవనందులు- మహాజ్ఞాని, ఆత్మాభిమాని అయిన చాణక్యుడి శిఖను పట్టుకుని సభలో ఈడుస్తూ ఘోరంగా అవమానించారు. ఫలితంగా అనంతర కాలంలో వారు రాజ్యాధికారం కోల్పోయారు.
రావణుడు, వాలి తమ సోదరుల్ని దారుణంగా అవమానించి ఏ విధంగా నష్టపోయారో మనకు తెలిసిందే. ద్రౌపదిని అవమానించిన కౌరవులూ సమూలంగా నాశనమయ్యారు.
వసిష్ఠ-విశ్వామిత్రుల కథా ఇందుకు భిన్నం కాదు. వసిష్ఠుడిపై విశ్వామిత్రుడి శక్తులేవీ పని చెయ్యలేదు. అలా జరుగుతున్న కొద్దీ అవమానంతో రగిలిపోయిన విశ్వామిత్రుడు చివరకు రాజీపడ్డాడు.
ఎంతటివారికైనా- కోపం వల్ల కార్యభంగం తప్పదు. ఓర్పుతోనే కార్యసాఫల్యం లభిస్తుంది. సహనం గొప్ప శక్తి. అనేక సంవత్సరాలు కఠిన తపస్సు చేసిన పార్వతీదేవి, కనీసం ఆకుల్నీ ఆహారంగా స్వీకరించకుండా ‘అపర్ణ’ అనిపించుకుంది. మహాదేవుణ్ని పతిగా పొందింది.
చీకట్లు అంతరించగానే మనోహరమైన ఉదయం సాక్షాత్కరించినట్లు, కష్టాల తరవాత సుఖాలు వేచి ఉంటాయి. అంతవరకు నిరీక్షించాలి.
మనిషి మానావమానాలను, సుఖ దుఃఖాలను, శీతోష్ణాలను సమ దృష్టితో చూడాలంటాడు గీతాచార్యుడు. దీనినే ‘స్థితప్రజ్ఞ’ అంటారు. శ్రీకృష్ణుడు స్వయంగా స్థితప్రజ్ఞుడు.
ఆధ్యాత్మిక సోపానాలకు స్థితప్రజ్ఞ వెలుగుదారి వంటిది. మనం ఆ బాటలో నడిచే ప్రయత్నం చేద్దాం!
జ్ఞానోదయం
వేకువ కోసం చరాచర జగత్తూ ఎదురుచూస్తుంది. పొద్దు పొడుపుతో భళ్ళున తెల్లారి ప్రకృతి అంతా శోభాయమానమవుతుంది. కోవెలలో మోగే జేగంటలు విడుదల చేసే ఆధ్యాత్మిక తరంగాలు మనసును తాకి ఉత్సాహం నింపుతాయి. ఉల్లాసపరుస్తాయి. ఆత్మనూ తట్టి లేపుతాయి.
ఉషోదయ వేళల్లో మనుషులు తమకు తెలియకుండానే ఒక జీవనోత్సవం జరుపుకొంటారు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే- ఆ వేళ వారు దివ్యత్వంతో ప్రకాశిస్తారు. అందువల్లే దేవాదిదేవుడి సుగుణాలైన ప్రేమాభిమానాలు పంచడానికి, దానధర్మాలు చెయ్యడానికి మనుషులు ఆ పూట సుముఖంగా ఉంటారు.
ప్రభాతవేళ సూర్యుడు మనిషికి ఆరోగ్యప్రదాత. ఉదయం పూట నడక వల్ల రక్త ప్రసరణ బాగా జరుగుతుంది. దాంతోపాటు లేత ఎండలో శరీరానికి కావాల్సిన ‘డి’ విటమిన్‌ అందుతుంది. ఆరోగ్యరీత్యా ఎక్కడో బాట వెంబడి సాగే సాధారణ నడకకన్నా గుడి చుట్టూ చేసే ప్రదక్షిణల వల్ల ఫలితాలు పెద్ద మొత్తంలో అందుతాయి. ఆలయ ప్రాంగణంలో భక్తి భావనతో కుదురైన మనసుతో, స్థిర చిత్తంతో చేసే నడక దేహాన్ని ఒక క్రమతలో ఉంచుతుంది. అప్పుడు శరీరం, మనసు ఒకే తాటిపై ఉంటాయి. వాటికి తోడుగా ఆత్మచైతన్యమూ జాగృతమై ‘త్రికరణశుద్ధి’ జరుగుతుంది.
ప్రభాకరుడి ఆగమనంతో సకల ప్రాణుల్లో ఆనందం వెల్లివిరుస్తుంది. విశాల జగత్తుకు వెలుగులు పంచే సూర్యుణ్ని భగవంతుడితో సమానంగా భావిస్తారు. తూర్పు దిక్కుకు అభిముఖంగా నిలబడి అత్యంత భక్తి ప్రపత్తులతో చేతులెత్తి సంధ్యావందనం చేస్తారు. ఆరోగ్యానికి మేలు జరగాలని ఆదిత్యహృదయం పఠిస్తారు. సూర్య నమస్కారం ప్రకృతి పట్ల మనిషికుండే సంస్కారం. లోక కల్యాణార్థమై యోగశాస్త్రంలోనూ ‘సూర్యనమస్కారాలు’ పొందుపరచారు.
తోమాల సేవతో భగవంతుడి సన్నిధి చేరేందుకు పూలు పూసి ఉదయానే సిద్ధంగా ఉంటాయి. ఆ సమయాల్లో సుప్రభాత సేవలతో భక్తుల మనసులు పులకించిపోతాయి. పండుగలు, పర్వదినాలు, శుభకార్యాలు దాదాపు ఉదయం వేళల్లోనే పురుడు పోసుకుంటాయి. జ్ఞానానికి భౌతికరూపం వెలుగు. ఉషస్సు చీకట్లను పారదోలి దారి చూపుతుంది. జ్ఞానమూ అంతే. అది అజ్ఞాన తిమిరాలను తరిమి బతుకు బాట పరుస్తుంది. ప్రాపంచిక జ్ఞానమైనా, పారమార్థిక జ్ఞానమైనా మానవ జీవితానికి గొప్ప వెలుగునిస్తాయి. ఒకటి అజ్ఞానాన్ని తొలగించి లౌకికవిజ్ఞానం అందిస్తుంది. మరొకటి అంతరంగాన్ని శుద్ధిచేసి ఆత్మజ్ఞానాన్ని సిద్ధింపజేస్తుంది. అందుకే జ్ఞానోదయాన్ని సూర్యోదయంతో పోల్చి చెబుతారు.
విద్య- అంటే వెలికి తీయడం. విద్యార్జన చేసే వయసులో తెల్లవారు జామునే నిద్ర లేచి చదువుకొంటారు. వివిధ రంగాల్లోని అభ్యాసకులు అదే పద్ధతి కొనసాగిస్తుంటారు. ఎందుకంటే, ఉదయం పూట మనసు నిర్మలంగా ఉంటుంది. చదివే అంశం పూర్తిగా మనసుకు హత్తుకుంటుంది. బ్రాహ్మీ కాలంలో దేవతలు సంచరిస్తారంటారు. అందువల్ల ఆ వేళల్లో మనసుపెట్టి చేసే పనులన్నింటినీ ప్రార్థనతో సమానంగా భావిస్తారు. అలా చేసే కార్యాలకు మెరుగైన ఫలితాలు లభిస్తాయంటారు. ఆ కారణంగానే సాధకులు సూర్యోదయానికి ముందు సమయాల్లో ధ్యాన ప్రక్రియలు చేపడుతుంటారు.
మనిషి జీవితానికి అర్థం ‘అంతిమ సత్యం’ తెలియడం. అదే జరగకపోతే మానవ జన్మ వ్యర్థం. సత్యాన్వేషణలో ఏళ్లు గడిచినా మొక్కవోని ధైర్యంతో, అకుంఠిత దీక్షతో, అచంచల విశ్వాసంతో ధ్యాన సాధన సాగుతుంటే... ఒక రోజు భృకుటి మధ్య మిరుమిట్లు గొలిపే దీప కాంతులతో జ్ఞానజ్యోతి ప్రకాశిస్తుంది. అది అచ్చు వెలుగులు విరజిమ్ముతూ ఉదయించే సూర్యబింబం ప్రక్రియలా ఉంటుంది!
వేకువ కోసం చరాచర జగత్తూ ఎదురుచూస్తుంది. పొద్దు పొడుపుతో భళ్ళున తెల్లారి ప్రకృతి అంతా శోభాయమానమవుతుంది. కోవెలలో మోగే జేగంటలు విడుదల చేసే ఆధ్యాత్మిక తరంగాలు మనసును తాకి ఉత్సాహం నింపుతాయి. ఉల్లాసపరుస్తాయి. ఆత్మనూ తట్టి లేపుతాయి.
ఉషోదయ వేళల్లో మనుషులు తమకు తెలియకుండానే ఒక జీవనోత్సవం జరుపుకొంటారు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే- ఆ వేళ వారు దివ్యత్వంతో ప్రకాశిస్తారు. అందువల్లే దేవాదిదేవుడి సుగుణాలైన ప్రేమాభిమానాలు పంచడానికి, దానధర్మాలు చెయ్యడానికి మనుషులు ఆ పూట సుముఖంగా ఉంటారు.
ప్రభాతవేళ సూర్యుడు మనిషికి ఆరోగ్యప్రదాత. ఉదయం పూట నడక వల్ల రక్త ప్రసరణ బాగా జరుగుతుంది. దాంతోపాటు లేత ఎండలో శరీరానికి కావాల్సిన ‘డి’ విటమిన్‌ అందుతుంది. ఆరోగ్యరీత్యా ఎక్కడో బాట వెంబడి సాగే సాధారణ నడకకన్నా గుడి చుట్టూ చేసే ప్రదక్షిణల వల్ల ఫలితాలు పెద్ద మొత్తంలో అందుతాయి. ఆలయ ప్రాంగణంలో భక్తి భావనతో కుదురైన మనసుతో, స్థిర చిత్తంతో చేసే నడక దేహాన్ని ఒక క్రమతలో ఉంచుతుంది. అప్పుడు శరీరం, మనసు ఒకే తాటిపై ఉంటాయి. వాటికి తోడుగా ఆత్మచైతన్యమూ జాగృతమై ‘త్రికరణశుద్ధి’ జరుగుతుంది.
ప్రభాకరుడి ఆగమనంతో సకల ప్రాణుల్లో ఆనందం వెల్లివిరుస్తుంది. విశాల జగత్తుకు వెలుగులు పంచే సూర్యుణ్ని భగవంతుడితో సమానంగా భావిస్తారు. తూర్పు దిక్కుకు అభిముఖంగా నిలబడి అత్యంత భక్తి ప్రపత్తులతో చేతులెత్తి సంధ్యావందనం చేస్తారు. ఆరోగ్యానికి మేలు జరగాలని ఆదిత్యహృదయం పఠిస్తారు. సూర్య నమస్కారం ప్రకృతి పట్ల మనిషికుండే సంస్కారం. లోక కల్యాణార్థమై యోగశాస్త్రంలోనూ ‘సూర్యనమస్కారాలు’ పొందుపరచారు.
తోమాల సేవతో భగవంతుడి సన్నిధి చేరేందుకు పూలు పూసి ఉదయానే సిద్ధంగా ఉంటాయి. ఆ సమయాల్లో సుప్రభాత సేవలతో భక్తుల మనసులు పులకించిపోతాయి. పండుగలు, పర్వదినాలు, శుభకార్యాలు దాదాపు ఉదయం వేళల్లోనే పురుడు పోసుకుంటాయి. జ్ఞానానికి భౌతికరూపం వెలుగు. ఉషస్సు చీకట్లను పారదోలి దారి చూపుతుంది. జ్ఞానమూ అంతే. అది అజ్ఞాన తిమిరాలను తరిమి బతుకు బాట పరుస్తుంది. ప్రాపంచిక జ్ఞానమైనా, పారమార్థిక జ్ఞానమైనా మానవ జీవితానికి గొప్ప వెలుగునిస్తాయి. ఒకటి అజ్ఞానాన్ని తొలగించి లౌకికవిజ్ఞానం అందిస్తుంది. మరొకటి అంతరంగాన్ని శుద్ధిచేసి ఆత్మజ్ఞానాన్ని సిద్ధింపజేస్తుంది. అందుకే జ్ఞానోదయాన్ని సూర్యోదయంతో పోల్చి చెబుతారు.
విద్య- అంటే వెలికి తీయడం. విద్యార్జన చేసే వయసులో తెల్లవారు జామునే నిద్ర లేచి చదువుకొంటారు. వివిధ రంగాల్లోని అభ్యాసకులు అదే పద్ధతి కొనసాగిస్తుంటారు. ఎందుకంటే, ఉదయం పూట మనసు నిర్మలంగా ఉంటుంది. చదివే అంశం పూర్తిగా మనసుకు హత్తుకుంటుంది. బ్రాహ్మీ కాలంలో దేవతలు సంచరిస్తారంటారు. అందువల్ల ఆ వేళల్లో మనసుపెట్టి చేసే పనులన్నింటినీ ప్రార్థనతో సమానంగా భావిస్తారు. అలా చేసే కార్యాలకు మెరుగైన ఫలితాలు లభిస్తాయంటారు. ఆ కారణంగానే సాధకులు సూర్యోదయానికి ముందు సమయాల్లో ధ్యాన ప్రక్రియలు చేపడుతుంటారు.
మనిషి జీవితానికి అర్థం ‘అంతిమ సత్యం’ తెలియడం. అదే జరగకపోతే మానవ జన్మ వ్యర్థం. సత్యాన్వేషణలో ఏళ్లు గడిచినా మొక్కవోని ధైర్యంతో, అకుంఠిత దీక్షతో, అచంచల విశ్వాసంతో ధ్యాన సాధన సాగుతుంటే... ఒక రోజు భృకుటి మధ్య మిరుమిట్లు గొలిపే దీప కాంతులతో జ్ఞానజ్యోతి ప్రకాశిస్తుంది. అది అచ్చు వెలుగులు విరజిమ్ముతూ ఉదయించే సూర్యబింబం ప్రక్రియలా ఉంటుంది!
Devotional songs- #Telugu
Devotional Songs, Devotional Music, and Relaxation Spiritual Music
@DEVOTIONALAUDIO
#Devotional
#Spiritual
https://t.me/DevotionalAudio
Devotional Songs, Devotional Music, and Relaxation Spiritual Music
@DEVOTIONALAUDIO
#Devotional
#Spiritual
https://t.me/DevotionalAudio
విగ్రహారాధన
వేదాంతులు ఏ దేవుణ్నీ ప్రత్యేకించి ప్రస్తావించరు. మనిషికైతే మాత్రం దేవుడు తనకు మానవాకారంలో కాని, సృష్టిలో కనిపించే రూపాల్లోకాని, అతణ్ని ఊహించుకుంటూ చూస్తున్నప్పుడే సంతృప్తి. అందుకే అతడు ఆ రూపాలను విగ్రహాలుగా మలిచి, దేవాలయాలు నిర్మించి, అందులో ప్రతిష్ఠించుకుంటాడు.
వేదాంతులన్నట్ల్లుగా- దేవుణ్ని నిరాకార నిర్గుణ చైతన్యం అన్నా, నామ గుణ రూప రహితుడన్నా... పామరుడు సామాన్య జ్ఞానంతో తెలుసుకోలేడు. దేహమే దేవాలయం, హృదయమే దైవపీఠం అని చెబితే- పండితులకు కానీ తెలియని పెద్ద మాటలని అనుకుంటాడు. దేవుణ్ని దేవాలయాల్లో విగ్రహంగా చూసుకుంటూ ఆరాధించడమే అతడికి ఇష్టం. తనకు నచ్చిన పేర్లు పెట్టి ఆ దేవుణ్ని పిలుచుకోవడానికే అతడు మొగ్గుచూపుతాడు. సృష్టిలో కనిపించే శ్రేష్ఠమైన వస్తువులను, ధన కనక వస్తువాహనాలను కానుకలుగా దేవుడికివ్వాలని అనుకుంటాడు. ఇష్టదైవాల పేర్లు పెట్టి పిల్లలను పిలుచుకుంటాడు.
భగవంతుడి శక్తి విద్యుచ్ఛక్తిలాంటిది. అది నేరుగా చూడలేనిది. పరికరాలుంటేనే కానీ అది ప్రవహించదు. ఆస్తికతను అర్థం చేసుకున్న జ్ఞానులు, ఆ దైవశక్తిని అందుబాటులోకి తెచ్చుకుని అనుభవించడానికి ఉన్న పరికరమే దైవ విగ్రహమని తెలుసుకొమ్మంటారు. త్రిమతాచార్యులుగా ప్రసిద్ధికెక్కిన వేదాంత మహాగురువులు శంకరుడు, రామానుజుడు, మధ్వాచార్యుడు ముగ్గురూ విగ్రహారాధనను సమర్థనీయమన్నారు.
ఆస్తికతకు అర్థం తెలియనివారికి దేవతామూర్తుల విగ్రహాలు ప్రయోజనం లేని మానవ కల్పితాలుగా కనిపిస్తాయి. దేవుడికి అన్ని పేర్లా అంటూ అవహేళనగా ప్రశ్నిస్తారు. దైవంతో సరళమైన, శక్తిమంతమైన, తిరుగులేని సంబంధం ఏర్పడటానికి విగ్రహారాధన ప్రక్రియగా ఏర్పరచుకుని, మహాత్ములెందరో ఫలితం సాధించారని తెలియనప్పుడు అటువంటి విమర్శలు వస్తాయి. సత్యశోధనకు విగ్రహారాధనతో వచ్చే ఉపశమనం వేరుగా ఉంటుంది. ఏకాగ్రచిత్తంతో జరిపిన విగ్రహ పూజతో భావరహిత స్థితికి చేరుకుని, ఆరాధన ఆరాధకుడూ వేరు కాదన్న విషయాన్ని నిరూపించిన భాగవతోత్తముల చరిత్రలు తెలియనివి కావు. రామభక్తుడైన వాగ్గేయకారుడు త్యాగరాజు, నిత్యపూజ కోసం తన పూజాగృహంలో ప్రతిష్ఠించుకుని నిరంతరం ఆరాధించుకుంటున్న రామలక్ష్మణ సీతాదేవి విగ్రహాలను కిట్టనివారు ఎవరో నదిలోకి విసిరి పారవేస్తారు. అప్పుడాయన ఆవేదనతో, రచించి ఆలపించిన కీర్తనలకు స్పందించి భగవంతుడే ఆ విగ్రహాలను అవి ఉన్నచోటుకు చేర్చినట్లు వివరించే కథనం తెలిసిందే. కలియుగంలోనే, నిష్కామ భక్తితో కాళీమాత రూపాన్ని ఆరాధించిన రామకృష్ణ పరమహంస భగవత్‌సాక్షాత్కారం పొందిన అనుభూతి కలిగించుకున్నారు.
మనోవాక్కాయ కర్మలతో ముడివడిన విగ్రహారాధననే సనాతన ధర్మం ఆచరించమంటున్నది. దేవాలయ నిర్మాణాలు, విగ్రహ పూజల విధి విధానాలను ఆగమ శాస్త్రం సహేతుకంగా వివరిస్తుంది. దేవాలయంలో దేవుడి ఎదుట చదివే మంత్రాలను, స్తోత్రాలను దేహానికి, మనసుకు ఉపశమనమిచ్చే విధంగా మహర్షులు రచించి ఇచ్చారు. దేవాలయాలు సందర్శిస్తున్నప్పుడు భక్తితో దైవరూపాలను కొలుస్తున్నప్పుడు మనిషికి- భగవంతుడు పత్రం, ఫలం, తోయాలు తప్ప మరేదీ అడగలేదని గీతలో ఆయనే చెప్పిన విషయం గుర్తుకు రావాలి.
భగవంతుడి సాక్షాత్కారం ఇప్పించలేని మహిమలు తనకు వద్దంటాడు వివేకానందుడు. అంతర్యామిని చేరుకోవడమే లక్ష్యంగా సాగే ఆధ్యాత్మికులందరికీ గుర్తుండవలసిన విషయమది.
వేదాంతులు ఏ దేవుణ్నీ ప్రత్యేకించి ప్రస్తావించరు. మనిషికైతే మాత్రం దేవుడు తనకు మానవాకారంలో కాని, సృష్టిలో కనిపించే రూపాల్లోకాని, అతణ్ని ఊహించుకుంటూ చూస్తున్నప్పుడే సంతృప్తి. అందుకే అతడు ఆ రూపాలను విగ్రహాలుగా మలిచి, దేవాలయాలు నిర్మించి, అందులో ప్రతిష్ఠించుకుంటాడు.
వేదాంతులన్నట్ల్లుగా- దేవుణ్ని నిరాకార నిర్గుణ చైతన్యం అన్నా, నామ గుణ రూప రహితుడన్నా... పామరుడు సామాన్య జ్ఞానంతో తెలుసుకోలేడు. దేహమే దేవాలయం, హృదయమే దైవపీఠం అని చెబితే- పండితులకు కానీ తెలియని పెద్ద మాటలని అనుకుంటాడు. దేవుణ్ని దేవాలయాల్లో విగ్రహంగా చూసుకుంటూ ఆరాధించడమే అతడికి ఇష్టం. తనకు నచ్చిన పేర్లు పెట్టి ఆ దేవుణ్ని పిలుచుకోవడానికే అతడు మొగ్గుచూపుతాడు. సృష్టిలో కనిపించే శ్రేష్ఠమైన వస్తువులను, ధన కనక వస్తువాహనాలను కానుకలుగా దేవుడికివ్వాలని అనుకుంటాడు. ఇష్టదైవాల పేర్లు పెట్టి పిల్లలను పిలుచుకుంటాడు.
భగవంతుడి శక్తి విద్యుచ్ఛక్తిలాంటిది. అది నేరుగా చూడలేనిది. పరికరాలుంటేనే కానీ అది ప్రవహించదు. ఆస్తికతను అర్థం చేసుకున్న జ్ఞానులు, ఆ దైవశక్తిని అందుబాటులోకి తెచ్చుకుని అనుభవించడానికి ఉన్న పరికరమే దైవ విగ్రహమని తెలుసుకొమ్మంటారు. త్రిమతాచార్యులుగా ప్రసిద్ధికెక్కిన వేదాంత మహాగురువులు శంకరుడు, రామానుజుడు, మధ్వాచార్యుడు ముగ్గురూ విగ్రహారాధనను సమర్థనీయమన్నారు.
ఆస్తికతకు అర్థం తెలియనివారికి దేవతామూర్తుల విగ్రహాలు ప్రయోజనం లేని మానవ కల్పితాలుగా కనిపిస్తాయి. దేవుడికి అన్ని పేర్లా అంటూ అవహేళనగా ప్రశ్నిస్తారు. దైవంతో సరళమైన, శక్తిమంతమైన, తిరుగులేని సంబంధం ఏర్పడటానికి విగ్రహారాధన ప్రక్రియగా ఏర్పరచుకుని, మహాత్ములెందరో ఫలితం సాధించారని తెలియనప్పుడు అటువంటి విమర్శలు వస్తాయి. సత్యశోధనకు విగ్రహారాధనతో వచ్చే ఉపశమనం వేరుగా ఉంటుంది. ఏకాగ్రచిత్తంతో జరిపిన విగ్రహ పూజతో భావరహిత స్థితికి చేరుకుని, ఆరాధన ఆరాధకుడూ వేరు కాదన్న విషయాన్ని నిరూపించిన భాగవతోత్తముల చరిత్రలు తెలియనివి కావు. రామభక్తుడైన వాగ్గేయకారుడు త్యాగరాజు, నిత్యపూజ కోసం తన పూజాగృహంలో ప్రతిష్ఠించుకుని నిరంతరం ఆరాధించుకుంటున్న రామలక్ష్మణ సీతాదేవి విగ్రహాలను కిట్టనివారు ఎవరో నదిలోకి విసిరి పారవేస్తారు. అప్పుడాయన ఆవేదనతో, రచించి ఆలపించిన కీర్తనలకు స్పందించి భగవంతుడే ఆ విగ్రహాలను అవి ఉన్నచోటుకు చేర్చినట్లు వివరించే కథనం తెలిసిందే. కలియుగంలోనే, నిష్కామ భక్తితో కాళీమాత రూపాన్ని ఆరాధించిన రామకృష్ణ పరమహంస భగవత్‌సాక్షాత్కారం పొందిన అనుభూతి కలిగించుకున్నారు.
మనోవాక్కాయ కర్మలతో ముడివడిన విగ్రహారాధననే సనాతన ధర్మం ఆచరించమంటున్నది. దేవాలయ నిర్మాణాలు, విగ్రహ పూజల విధి విధానాలను ఆగమ శాస్త్రం సహేతుకంగా వివరిస్తుంది. దేవాలయంలో దేవుడి ఎదుట చదివే మంత్రాలను, స్తోత్రాలను దేహానికి, మనసుకు ఉపశమనమిచ్చే విధంగా మహర్షులు రచించి ఇచ్చారు. దేవాలయాలు సందర్శిస్తున్నప్పుడు భక్తితో దైవరూపాలను కొలుస్తున్నప్పుడు మనిషికి- భగవంతుడు పత్రం, ఫలం, తోయాలు తప్ప మరేదీ అడగలేదని గీతలో ఆయనే చెప్పిన విషయం గుర్తుకు రావాలి.
భగవంతుడి సాక్షాత్కారం ఇప్పించలేని మహిమలు తనకు వద్దంటాడు వివేకానందుడు. అంతర్యామిని చేరుకోవడమే లక్ష్యంగా సాగే ఆధ్యాత్మికులందరికీ గుర్తుండవలసిన విషయమది.