వరలక్ష్మీ వ్రతకల్పము
#varalakshmi vratha kalpam

వరలక్ష్మి వ్రతం:
శ్రావణమాసంలో వచ్చే ముఖ్యమైన పర్వమిది. శ్రావణ పూర్ణిమ ముందువచ్చే శుక్రవారం శ్రీ మహాలక్ష్మిని 'వరలక్ష్మి' పేరుతో అర్చించడం మన సాంప్రదాయం. సర్వవిధ సంపదలను అనుగ్రహించే వ్రతమిది. కలశాన వరలక్ష్మిని ఆవాహనచేసి షోడశోపచారాలతో పూజించడం ఈ వ్రతాచరణ విధి. స్త్రీలందరూ లక్ష్మీమయంగా అలంకరించుకొని అమ్మవారిని అర్చిస్తారు. 

వరలక్ష్మి వ్రత కధ (శ్రావణ శుక్రవారం కధ):
ఒకనాడు పరమేశ్వరుడు కైలాస గిరియందు సకల మునిగణ సంసేవితుడైయున్న సమయంబున పార్వతీ దేవి వినయంబుగా, "ప్రాణేశ్వరా! స్త్రీలు సకలైశ్వర్యములు కలిగియుండుటకు ఆచరించదగిన వ్రతమేదియో సెలవీయు"డని కోరెను. అంతట పరమేశ్వవరుడు, "దేవీ! వరలక్ష్మి వ్రతమనునది స్త్రీలకు సౌభాగ్యమొసగును. దానిని శ్రావణమాసమందు పౌర్ణమికు ముందు వచ్చు శుక్లపక్ష శుక్రవారము నాడు చేయవలెను" అనెను. అది విని యామె, "స్వామీ! ఆవ్రతం ఎలా ఆచరించవలెనో సెలవీ"య వేడెను. మరియు, "ఆ వ్రతాన్ని మునుపు ఎవరాచరించి తరించారో తెలుపగోరెద" ననెను. అంతట పరమేశ్వరుడు "ఓ పడతీ! ఆ వ్రతకధను చెప్పెదను వినుము" అని కధ చెప్పెను. 

పూర్వము మగధ రాజ్యమున కుండిన నగరమను నొక పురము గలదు. అది బహుసుందరమయిన పట్టణము. అందు చారుమతి యను ఒక సాధ్వి కలదు. ఆమె సద్గుణములకు మెచ్చి ఆదిలక్ష్మి ఆమె స్వప్నమున ప్రత్యక్షమై ఆమెతో, "చారుమతీ! నీసధ్గుణములకు నేను మెచ్చితిని నీకు కావలయు వరములనొసగు తలంపు నాకు కలిగెను. కావున నీవు శ్రావణ పౌర్ణమి ముందు వచ్చు శుక్రవారమునాడు వరలక్ష్మీ వ్రతము చేయుము. అప్పుడు నీవు కోరిన కోరికలను దీర్చెద" నని చెప్పి మాయమయ్యను. వెంటనే ఆమె మేల్గాంచి, తన స్వప్న వృత్తాంతము తన భర్తకు నివేదింప నతడునూ మిగుల సంతోషించి ఆమెనా వ్రతమును చేయుటకు ప్రోత్సహించెను. ఆస్వప్న వృత్తాంతము తెలిసిన ఆ పట్టణ స్త్రీలు శ్రావణమాసం కొరకు ఎదురుచూచుచుండిరి. అంతలో శ్రావణమాసము వచ్చెను. అంతట చారుమతి వారందరితో కలసి నిర్ణీత దినమున స్నానాదులు ఆచరించి, ఒక చోట ఆవు పేడతో అలికి, బియ్యముతో మంటపమేర్పరచి మర్రిచిగుళ్ళు మొదలగు పంచ పల్లవులతో కలశంబేర్పరచి, అందు వరలక్ష్మిని ఆవాహనం చేసి, సాయంత్రమైనంత నధిక భక్తితో 

లక్ష్మీo క్షీరసముద్రరాజతనయాం| శ్రీ రంగథామేశ్వరీం| 
దాసీభూత సమస్తదేవ వనితాం| లోకైక దీపాంకురాం| 
శ్రీమన్మంద కటాక్ష లబ్ధ విభవః| బ్రహ్మేంద్ర గంగాధరాం| 
త్వాం త్రిలోక్య కుటుంబినీం సరసిజాం వందేముకుందప్రియాం|| 

అని స్తుతించి, తొమ్మిది రంగులు గల తోరణము కుడిచేతికి గట్టుకొని, యధాశక్తిని లక్ష్మీదేవికి ఫలభక్ష్య పానీయ పాయసాదులు నైవేద్యముగా సమర్పించి, ప్రదక్షణ మొనర్చెను. అట్లు వారు ప్రదక్షణము చేయుచుండగా ఘల్లు ఘల్లు మని ధ్వని వినిపించుటచే వారు క్రిందకి చూడగా వాళ్ళ కాళ్ళకు గజ్జెలు, అందెలు మున్నగు ఆభరణములు కనిపించెను. కానీ భక్తి తప్పక వారు రెండొవసారి ప్రదక్షణము చేయగా వారి హస్తములు నవరత్నఖచిత కంకణ సుందరము లయ్యెను. మూడవ ప్రదక్షణము చేసిన వెంటనే వారి యిండ్లు సకల సంపత్సమృధ్ధము లయ్యెను. పిమ్మట చారుమతీ వ్రతము చేయించిన బ్రాహ్మణులకు యధావిధిగా యధాశక్తిని దక్షిణ తాంబూలాదుల నొసంగి సంతుష్టిని చేసి పంపి, వ్రత ప్రసాదములను బంధుమిత్రాదులకు పెట్టి, తానునూ భుజించి, సుఖముగా నుండెను. ఆమె లోకోపకారముగా నిట్టి వ్రతమును జేయించినందులకు ఊరిలోనివారందరూ ఆమెను వేనోళ్ళ బొగడిరి. నాటి నుండి స్త్రీలందరూ ఆ వ్రతమును ప్రతి సంవత్సరమూ చేయుచుండిరి. ఆ వ్రతమును అన్ని వర్ణముల వారునూ జేయవచ్చును. ఆ వ్రతాచరణము వలన వరలక్ష్మీ ప్రసాదము కలిగి సకల కార్యములందునూ విజయము చేకూరును.

మహిమాలయం!

మంత్రాలయంలో రాఘవేంద్రస్వామి 348వ ఆరాధనోత్సవాలు ఈ నెల 14 నుంచి 20 వరకు అంగరంగ వైభవంగా జరగనున్నాయి. స్వామి జీవితం, బృందావనం మాత్రమే కాదు మరికొన్ని విశేషాలూ ఆశ్చర్యానందాలను కలిగిస్తాయి.

పాదోదకం...పావనం: రోజూ రాఘవేంద్రస్వామి మూల బృందావనానికి అభిషేకం జరుగుతుంది. ఈ అభిషేక జలాలను మరుసటి రోజు ఉదయం నుంచి సాయత్రం వరకు మఠంలో భక్తులకు తీర్థంగా ఇస్తారు. బృందావనాన్ని హరి మందిరంగా భక్తులు భావిస్తారు. ఇక్కడ 700 సాలిగ్రామాలను ప్రతిష్ఠించారు. ఎందరో మహానుభావులూ ఇక్కడే కొలువై ఉన్నారనీ భక్తులు నమ్ముతారు. ఒక్కసారి రాఘవేంద్రస్వామి బృందావనానికి అభిషేకం చేస్తే ఎందరో గురువులకు, సాలిగ్రామాలకు అభిషేకాలు చేసినట్లు అవుతుంది. అలాంటి జలం అత్యంత పవిత్రమైందని... చాలా వ్యాధులను ఇది నివారిస్తుందని చెబుతారు. ఈ పాదోదకాన్ని తాగడానికి మాత్రమే కాకుండా భక్తులపై ప్రోక్షణం కూడా చేస్తారు. దీని వల్ల పిశాచి వంటి పీడలు తొలిగిపోతాయని విశ్వసిస్తారు.

మంత్రాక్షితలు: రాఘవేంద్రస్వామి దర్శనం అనంతరం భక్తులు పీఠాధిపతి ఇచ్చే మంత్రాక్షితల కోసం బారులు తీరుతారు. ఈ అక్షితల్లో పసుపు, సున్నం కలుపుతారు. అందుకే అవి ఎర్రగా ఉంటాయి. రాఘవేంద్రస్వామి మఠం పీఠాధిపతిగా ఎవరున్నా భక్తులకు అక్షితలను ఇచ్చే సంప్రదాయం రాఘవేంద్రస్వామి కాలం నుంచి కొనసాగుతోంది. ఆనాడు ఆ యతీంద్రులు వాడిన పాత్రలోనే నేటికీ వాటిని తయారుచేసి భక్తులకు ఇస్తుండడం విశేషం. మఠంలో ఆ పాత్ర పవిత్రతను కాపాడుకుంటూ వస్తున్నారు.

మృత్తిక మహిమ: రాఘవేంద్రస్వామి బృందావనంపై ఉంచే మృత్తిక చాలా విశిష్ఠమైందని నమ్మకం. దీన్ని విషయంలో ఓ కథ ఉంది. గురు రాఘవేంద్రులు బృందావన ప్రవేశానికి ముందు మంత్రాలయంలో ఉన్నప్పుడు.. ఓ బ్రాహ్మణ భక్తుడు స్వామి దగ్గరకు వెళ్లి స్వామీ నా కుమారుడి ఉపనయనానికి ధనం కావాలని అడిగాడు. ఆ సమయంలో స్వామి తుంగభద్ర నది ఒడ్డున స్నానం కోసం ఉన్నారు. రోజూ మృత్తికతో స్నానం చేసే స్వామి తుంగభద్ర తీరంలోని ఆ మట్టినే భక్తుడికి ఇచ్చారు. దానిని తీసుకొని వెళ్తూ ఆ భక్తుడు దారితప్పి మరో గ్రామానికి చేరుకున్నాడు. అక్కడ గురు రాఘవేంద్రులు ఇచ్చిన మృత్తిక సాయంతో ఓ ధనవంతుడి సంతానాన్ని హరిస్తున్న పిశాచిని సంహరిస్తాడు. అప్పుడా ధనవంతుడు సంతోషంతో పేద భక్తుడి ఇంట్లో ఉపనయన కార్యక్రమాన్ని ఘనంగా నిర్వహించాడు. అంతటి మహిమ ఉన్న ఆ మృత్తికను   నేటికీ మంత్రాలయంలో పూజిస్తున్నారు. రాఘవేంద్రస్వామి తాకిన ఆ ప్రదేశంలో ఇప్పుడు తులసి వనం ఏర్పాటుచేశారు. ఏటా ఆషాఢమాసంలో గురుపౌర్ణమి రోజు స్వామి ఉత్సవమూర్తిని తీసుకెళ్లి అక్కడి మృత్తికకు ప్రత్యేక పూజలు చేసి ఊరేగింపుతో తెచ్చి స్వామి మూల బృందావనంపై ఉంచుతారు. ఇతర ప్రాంతాల్లో రాఘవేంద్రస్వామి ఆలయాల స్థాపనకు ఈ మృత్తికను వినియోగిస్తారు. అలాగే ఈ మృత్తికను భక్తులు తీసుకెళ్లి ఇళ్లల్లో ఉంచుకుంటారు.

మంచాలమ్మ దర్శనం: రాఘవేంద్రస్వామి దర్శనార్థం వచ్చే భక్తులు ముందుగా మఠం ముందు ఉండే గ్రామదేవత మంచాలమ్మను దర్శించుకుంటారు. రాఘవేంద్రస్వామి మంత్రాలయంలో బృందావనం ప్రవేశం చేయక ముందు అమ్మవారిని దర్శించి నేను ఇక్కడే కొలువై ఉంటాను. ముందుగా నీకు నైవేద్యం, దర్శనం అయిన తర్వాతే నా బృందావనాన్ని భక్తులు దర్శించుకుంటారని చెప్పినట్లు మఠం పండితులు చెబుతారు.

ఉత్సవాలు ఇలా...:
*  14(బుధవారం): పీఠాధిపతి సుబుదేంద్రతీర్థులు ఉత్సవాలకు శ్రీకారం చుడతారు.
* 15: శాఖోత్సవం, ధాన్యపూజలు చేస్తారు.
* 16: పూర్వారాధన నిర్వహిస్తారు. రాఘవేంద్రస్వామి మూల బృందావనానికి విశేష పంచామృతాభిషేకం ఉంటుంది.
* 18: ఉత్తరారాధన రోజున స్వామివారి ఉత్సవమూర్తిని మహా రథంపై కొలువుదీర్చి పురవీధుల్లో ఊరేగిస్తారు.
* 19: సుజ్ఞానేంద్ర ఆరాధన జరుగుతుంది.
* 20: ఆరాధనోత్సవాలు ముగుస్తాయి.

తత్వదర్శనం

మన దేశంలో వేదాంతాన్ని బ్రహ్మపదార్థంగా చెప్తారు. బ్రహ్మను గురించి చేసే చర్చను ‘బ్రహ్మజ్ఞానం’గా చెప్తారు. ఉపనిషత్తుల్లో, బ్రహ్మ సూత్రాల్లో జరిగిన ‘జ్ఞానచర్చ’ను సామాన్య జనంలోకి తీసుకెళ్లేందుకు ఎందరో తత్వ కవులుద్భవించారు. కుల భేదం లేకుండా అందరి కోసం తత్వాలను అందించారు. సంప్రదాయంలోని గహనమైన వేదాంతాన్ని అలతిఅలతి పదాలతో అరటిపండు వలిచి అందించినట్లు మరోపాయగా తత్వకవులు నిలబెట్టారు.


నేత్రద్వారమునందు వెలిగెడి

సూత్రధారునిగానలేకను

క్షేత్రములకు పోదురేమన్నా...

తనలోన యున్నా తత్వమెవరు తరచిగనరన్నా

పాపిష్టి జన్మము ఎత్తినందుకు ఫలము లేదన్న

తారకము సూటెరుగవలెనన్నా సద్గురుని కృపచే

తారతమ్యము తరచిగనరన్నా...

అంటాడు తత్వకవి. అంటే క్షేత్రాలకు వెళ్లొద్దని కాదు. జ్ఞానస్థాయులను గుర్తెరగాలని అర్థం. అంతర్దర్శనం చేయాలని సూచన. పంచభూతాల ద్వారా ఏర్పడిన ఈ సృష్టిని సాంఖ్యంగా తత్వకవులు చెప్పుకొన్నారు. ప్రకృతి నుండే ఉద్భవించే శబ్ద, స్పర్శ, రూప, రస, గంధాలకు త్రిగుణాలు జోడించి, పంచేంద్రియాలతో సమన్వయపరిచి సాంఖ్యతత్వం వ్యాప్తి చేశారు. శరీరం అశాశ్వతమని, ఆత్మ శాశ్వతమని నిరూపించి మోహనిర్మూలన చేసారు. శివరామ దీక్షితులవంటి తాత్వికులు మరో అడుగు ముందుకు వేసి ఆత్మ భావనకన్నా అతీతంగా వెళ్లారు.

 
దేహం శాశ్వతం అనుకునే అజ్ఞాని జీవితాంతం లేదా ఓ పది జన్మలకు సరిపడే సంపదను మూటగట్టుకొంటున్నాడు. ఇదే అజ్ఞానంతో పదవులు, మోహం, ధనం, కుటుంబం, కులం, ప్రాంతం, వంటి భేదాలతో దేవుడిని కూడా సంకుచితం చేస్తున్నాడు. వేదాంత చింతన లేకపోవడం వల్ల శాశ్వతమైన, ఆనందాన్ని దూరం చేసుకుంటున్నాడు. ఆనంద స్వరూపుడైన పరమాత్మను వదలిపెట్టి అశాంతికి మారుపేరైన జీవనం గడుపుతున్నాడు.

శరీరాన్ని రోగాల పుట్టగా మార్చుకొని దేహాన్ని వైద్యులకు అప్పజెప్పి దేహాన్ని మందులతో నింపుతున్నాడు. ఇహపర సుఖాల ఇంగితజ్ఞానం లేకుండా అటు దేహాన్ని, ఇటు ఆత్మనూ రెంటినీ విస్మరిస్తున్నాడు. ఈ లోటును గమనించిన పోతులూరి వీరబ్రహ్మేంద్రస్వామి, శివరామ దీక్షితులు, వేమన వంటి తత్వజ్ఞానులు తత్వాలను అందించారు. వేమన వంటి కవులు తత్వాన్ని పద్యాల్లో ఒడిసిపట్టారు. భక్తి వాదాన్ని, ముక్తివాదాన్ని ప్రజలకు చేరువ చేసి నిరక్షరాస్యులను, విద్యా గంధంలేని వాళ్లను ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో నడిపించారు. జీవితాన్ని ఒక లక్ష్యంతో నడుపుతూ నిత్య జీవితంలోని అన్ని పనులను సజావుగా చేసుకుంటూ ఆశను వదలిపెట్టారు. నిరాడంబరంగా, నిర్వికారంగా జీవించారు. ఇది వారు దర్శించిన తత్వం. అందరూ అనుసరించాల్సిన తత్వం.

తోబుట్టువు కోసం

ఈనెల 15న రాఖీ పున్నమి

ఒకనాడు కోసల రాజు ప్రసేనజిత్తు రాజమందిరంలో దొంగతనం జరిగింది. ముగ్గురు దొంగలు పారిపోతూ భటుల కంటపడ్డారు. భటులు వారి వెంటపడ్డారు. దొంగలు నగరం దాటి పొలాల దారి పట్టారు. ఆ పొలాల చివర అడవి ఉంది. వారు చాలా వేగంగా పరుగులు తీసి అడవిలోకి పారిపోయారు. ఆ వెనుకే వెంబడించి వస్తున్న భటులకు, అడవి మొదట్లో తమ పొలంలో పని చేసుకుంటున్న ముగ్గురు రైతులు కనిపించారు.

 

భటులు వారి దగ్గర ఆగి ‘‘ఓరి దొంగ వెధవల్లారా! రాజమందిరంలో దూరి, దొంగతనం చేసి, పారిపోయి ఇటుగా వచ్చారు. దొంగిలించిన సొమ్ము దాచేసి, రైతుల్లా వేషం మార్చి ఇలా నటిస్తున్నారా! ఎక్కడరా దొంగిలించిన సొమ్ము?’’ అని నిలదీశారు, గద్దించారు.

‘‘మాకు ఆ దొంగతనంతో సంబంధం లేదు. మేము పక్కఊరి రైతులం. ఉదయం నుంచి ఇక్కడే పని చేసుకుంటున్నాం’’ అని వారు మొత్తుకున్నారు.

 

అయినా భటులు వారి మాటలు నమ్మలేదు. ముగ్గురినీ బంధించి, రాజుగారి దగ్గరకు లాక్కుపోయారు.

‘‘వీరు ముగ్గురినీ ఉరితీయండి!’’ అంటూ మరణదండన విధించాడు రాజు.

ఈ విషయం తెలిసి, ఆ ఇంటి ఇల్లాలు బుద్ధుని దగ్గరకు వెళ్ళి, విషయం చెప్పింది. ఆమె బుద్ధ సేవిక. ఉపాసిక. ఆమెకు బుద్ధుడు ధైర్యం చెప్పాడు.

‘‘ఉపాసికా! రేపు ఉదయం నీవే రాజు కొలువుకు వెళ్ళు. నీ ప్రజ్ఞే నిన్ను కాపాడుతుంది’’ అని చెప్పి పంపించాడు.

మరునాడు ఆమె రాజాస్థానానికి బోరున ఏడుస్తూ వెళ్ళింది.

‘‘ఎందుకమ్మా, అలా ఏడుస్తావు? నీ దుఃఖానికి కారకులు ఎవరు?’’ అని రాజు అడిగాడు. ఆమె మౌనం వహించింది.

‘‘నీకేం కావాలి?’’ అని అడిగాడు రాజు.

‘‘రాజా! నాకు కప్పుకోవడానికి వస్త్రాన్ని ప్రసాదించండి’’ అని అంది.

‘‘ఓ...! అంతేనా! నీకు విలువైన వస్త్రాన్ని ఇస్తాను’’ అన్నాడు చిరునవ్వుతో.

 

‘‘రాజా! మీకు ధర్మం తెలియనిది కాదు. భార్యకు భర్తే వస్త్రం. భర్తకు భార్యే వస్త్రం. కాబట్టి నా భర్తను నాకు ప్రసాదించండి.’’

ఆమె మాటలకు రాజు ఆశ్చర్యపడ్డాడు. ‘‘ఎవరమ్మా నీ భర్త?’’ అని అడిగాడు.

‘‘మహారాజా! తమరు మరణదండన విధించిన ముగ్గురిలో ఒకరు నా భర్త. ఇంకొకరు నా బిడ్డ. మరొకరు నా సోదరుడు. వారు ముగ్గురూ నిరపరాధులు’’ అంది.

‘‘వారు అపరాధులా, నిరపరాధులా అని తేల్చాల్సింది నువ్వు కాదు, మేము. అయితే... ముందు నువ్వు ఈ విషయం తేల్చుకో. ఆ ముగ్గురిలో ఒకరిని మాత్రమే విడిచిపెట్టగలను. వారిలో నీకు ఎవరు కావాలో తేల్చుకో!’’ అని అన్నాడు రాజు.

‘‘మహారాజా! భర్త పోతే మరో వ్యక్తిని భర్తగా పొందగలను. అతని ద్వారా బిడ్డల్ని కూడా పొందగలను. కానీ, ఇప్పుడు నా తల్లితండ్రులు లేరు. వారు మరణించారు. కాబట్టి ఎప్పటికీ నా తోబుట్టువును పొందలేను. కాబట్టి నాకు సోదరుణ్ణే ఇవ్వండి!’’ అంది.

రాజు సింహాసనం నుంచి లేచాడు. ఆనందంతో చప్పట్లు కొట్టాడు. సభ మొత్తం హర్షధ్వానాలతో మారుమోగింది.

‘‘తల్లీ! నీలాంటి ప్రాజ్ఞాని నా రాజ్యంలో ఉన్నందుకు గర్విస్తున్నాను. ఒక్కరిని కాదు, ముగ్గురినీ ఇచ్చేస్తాను. అన్నాచెల్లెళ్ళ బంధాన్ని అజరామరం చేశావు’’ అంటూ అభినందించాడు రాజు.

 
తోబుట్టువుల బంధాన్ని అతి శ్రేష్ఠంగా, ఎంతో నిర్మలంగా బౌద్ధులు భావించేవారు. భిక్షువులకు సమాజంలోని స్త్రీలందరూ తోబుట్టువులే. శ్రావణ పౌర్ణమి నుంచి భిక్షువులు వర్షావాస దీక్ష చేపట్టేవారు. శ్రావణ, భాద్రపద, కార్తీక మాసాలు మూడు నెలలూ గ్రామాల వెంట భిక్షకు వెళ్ళకూడదు. ఆరామంలోనో, అడవుల్లోనో భిక్షువులు గడపాలి. ‘వర్షాకాలం భిక్ష పేరుతో జనం మీద భారం మోపకూడదు’ అనేది నియమం. అయితే, గృహస్థులు తమకు తాముగా వెళ్ళి, భిక్షను అందించవచ్చు. అలా చాలామంది గృహిణులు భిక్ష తీసుకొని వెళ్ళేవారు. ‘అరణ్యవాసంలో ఉన్నా నీ తోబుట్టువుగా ఆహారం అందించే బాధ్యత మాది’ అని స్త్రీలు తమ బాధ్యతకు గుర్తుగా భిక్షువుల చేతికి ఎర్రటి తాళ్ళు కట్టేవారు. ఆ తాళ్ళు తోబుట్టువుకు గుర్తు.

అలా ఆ సంప్రదాయం రక్షాబంధనంగా అనంతర కాలంలో వాడుకలోకి వచ్చింది. ఇప్పటికీ టిబెట్‌, బర్మా, చైనా, మంగోలియా దేశాల్లో ఈ రక్షాబంధనం బౌద్ధుల సంప్రదాయంగా కొనసాగుతోంది.

https://t.me/devotional

  

విజయోత్సవం

అపజయాల్ని పట్టించుకోవద్దు. అవి అత్యంత సహజం. ఒక్కోసారి అపజయాలే జీవితానికి అందాన్ని ఇస్తాయి. అవి లేకుండా జీవితంలో ఏమీలేదు. పోరాటాలు లేని జీవితం అసలు జీవించదగినదే కాదు. జీవితంలో నవరసాలు ఉంటాయి. బాధలే కీలకం. ఏ విజయచరిత్రలోనూ అపజయం పాత్ర లేకుండా పోదు. అపజయాల స్తంభాలమీద విజయభవనం నిలిచి ఉంటుంది.

ఎన్నో అపజయాలను చూసి, పనిలోనే విశ్రాంతి పొందుతూ ప్రయోగశాలలోనే నిద్రపోయిన థామస్‌ ఆల్వా ఎడిసన్‌ చివరకు లోకాన్ని వెలుగులతో నింపాడు. పనికిరాదనుకున్న నాచు పెన్సిలిన్‌గా మారి లోకరక్షకురాలవుతుందని ఫ్లెమింగ్‌ కలగనలేదు. విజేతలందరి చేతుల్లో విజయాలు మాత్రమే రేఖలుగా గీసిలేవు. అపజయాల అష్టవంకరలు ఎన్నో ఉన్నాయి. వాళ్లు చేతుల్నికాక చేతల్ని నమ్మారు. జీవనగతిని మార్చుకున్నారు. విధిని ఎదిరించారు.

ప్రయత్నించకపోవడమే పెద్ద లోపం. రింగులోలేని ఆటగాడు ఎన్నడైనా గెలిచాడా? మనసులో విజయాన్ని స్పష్టంగా చూడనివాడు జయకేతనం ఎగురవెయ్యలేడు. గెలుపు తర్ఫీదు పొందినవాడు మొదట మనసును జయిస్తాడు. ఆ తరవాత ప్రత్యర్థులను జయిస్తాడు. అర్జునుడికి ఈ స్పష్టత ఇవ్వడానికే శ్రీకృష్ణుడు సర్వప్రయత్నాలూ చేశాడు. విజయం సాధించాడు!

వదలొద్దు. వదిలితే గెలవలేవు. వదిలితే విజయం నీది కాదు. వదిలినవాడు ఎన్నటికీ గెలవలేడు. పట్టి విడవరాదు. పట్టి విడుచుట కంటే పడిచచ్చుట మేలు అన్నాడు బమ్మెర పోతన. తన ప్రయోజనం కోసం రావణాసురుడు కూడా పట్టుదలతో వెయ్యి సంవత్సరాలు తపస్సుచేసి శివుణ్ని మెప్పించాడు. మహా శివభక్తుడని అనిపించుకున్నాడు. కైలాసాన్ని కదిలించాడు. విజయం సాధించాడు. ‘గెలవాలని  అనుకోకపోతే అది నీ ఇష్టం, అనుకుంటే గెలుస్తావు... నువ్వు ఏదంటే అది జరుగుతుంది’ అన్నాడు హెన్రీ ఫోర్డ్‌. సంకల్ప బలానికి మించింది లేదని మన శాస్త్రాలు ఘోషిస్తున్నాయి.

అపజయాన్ని అసలు నమ్మకు. విజయానికి మారురూపమైన నన్ను నమ్ము అని చెప్పకనే చెప్పాడు శ్రీకృష్ణుడు. బలహీనుడిగా మారిపోతున్నవాడిని మహాబలవంతుడిగా చేశాడు. అప్పుడు విజయం అంటే ఏమిటో, వీరస్వర్గం అంటే ఏమిటో, మరణ రహస్యం ఏమిటో, దాని కీలకం ఏమిటో క్షుణ్నంగా తెలుసుకున్నాడు అర్జునుడు.

అడ్డులు, అవరోధాలు లేని ప్రయాణం బ్రహ్మపుత్రుడికైనా లభించదు. సీతాన్వేషణలో భగవంతుడైన శ్రీరాముడు లంకను దాటడానికి సముద్రుణ్ని ప్రార్థించవలసి వచ్చింది. మహా శక్తిమంతురాలు, జగజ్జనని అయిన సీతమ్మ అశోకవనంలో కాలం గడపవలసి వచ్చింది. అపజయానికి వ్యతిరేక పదమైన హనుమంతుడు లంకలో సవాలక్ష చిక్కుల్ని ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది.

బంగారుపళ్లెంలో పెట్టి, ఎర్ర తివాచి పరచి, మన ముందుకు తీసుకువచ్చి విజయాన్ని ఎవరూ వినయంగా నిలబడి ఇవ్వరు. ఒకవేళ ఇచ్చినా అది విజయం కాదు. అది ఒక భ్రమ అయి ఉంటుంది. నిజమైన విజయాన్వేషి దాన్ని తెలుసుకోవాలి. విజయానికి సూత్రాలు, సిద్ధాంతాలు ఉన్నా అది పూలబాట కాదు. రహదారి అసలు కానేకాదు.

రథం కురుక్షేత్రం మధ్యలోకి నడిపించకుండా ఇంటి దగ్గర అర్జునుడికి ఎన్ని బోధలు చేసినా విజేత కాలేడు. ఎదురు వెళ్లాలి. రణరంగంలోకి దూకాలి. ఎదుర్కోవాలి. అపజయాలు ఎదురొచ్చినా స్వీకరించడానికి సిద్ధపడాలి. విషాద భారాన్ని మోయాలి. మానసిక ఆటుపోట్లకు కుంగిపోకూడదు. విజయం రాసిపెట్టి ఉన్నా, దాని కోసం పడాల్సిన కష్టం కూడా రాసిపెట్టి ఉంటుందని మరిచిపోకూడదు.
భూమ్మీదకు మనిషి వచ్చింది విజయోత్సవాలు చేసుకుంటూ బతకడానికి. సత్యం తెలుసుకొని కీర్తి పొందడానికి. ఏం కావాలో స్పష్టంగా తెలిసిన తరవాత మన అడుగులు విజయంవైపే పడతాయి!

భరతవాక్యం


నాటకం చరమాంకానికి చేరాక, తెరపడుతుంది. అంతవరకు ఓపికతో నాటకాన్ని తిలకించిన ప్రేక్షకులకు, శుభం కలగాలని కోరుతూ వారికి వీడ్కోలు పలకడం ఆనవాయితీ. ప్రేక్షకుల ఆనందానికి అంతరాయం రాకూడదన్న ఉద్దేశంతో కావ్యపఠనానికి ఫలశ్రుతి చెప్పినట్లు, అప్పట్లో భరతవాక్యం వినిపించేవారు ప్రదర్శకులు. జీవితమే ఒక నాటకరంగం అన్నాడు మహాకవి షేక్స్‌పియర్‌. కాని, అది విషాదాంతం కాకూడదన్నదే భారతీయ సంప్రదాయం. ప్రపంచమనే నాటకరంగం చాలా విశాలమైనది. రాజు, పేద అన్న తేడా ఉండదు. జీవిత పరమార్థం తెలిసినవాడు రాజు; అది తెలుసుకోలేక ఎండమావి వెంట లేడిలా పరుగెత్తేవాడు కడుపేద.
భగవద్గీతలో ప్రథమ అధ్యాయం చివర ఒక వాక్యం కనిపిస్తుంది. అది చదివేవారు, చదివి అర్థంచేసుకునేవారు అరుదుగా ఉంటారు. చలనచిత్రం అయ్యాక హాలీవుడ్‌ సంప్రదాయం- అందులోని పాత్రలను, దర్శక నిర్మాతల పేర్లను, మిగతా సాంకేతిక వర్గీయులను ప్రకటించడం. అది చాలామంది ప్రేక్షకులు పట్టించుకోకపోవడం సహజమే.
అలా కాకుండా- భగవద్గీతలోని ఈ చరమశ్లోకం తప్పక చదవాలి, అర్థం చేసుకోవాలి. లేకపోతే అధ్యయనం అసంపూర్ణం అవుతుంది. అందులో మనం తెలుసుకోవలసిన విషయాలు, అద్భుతమైన రహస్యాలు ఉన్నాయి. అసలు భగవద్గీత మహాభారతంలో ఒక భాగమేనా అన్న అనుమానం కలుగుతుంది. బహుశా, కాలాంతరాన ఏదో కారణాంతరంవల్ల అందులో చేర్చిఉండవచ్చునేమో అనిపిస్తుంది.
భగవద్గీతను గీతోపనిషత్తు అనడం కద్దు. గీతలోని ప్రతి శ్లోకం ఒక్కో ఉపనిషత్తుతో సమానం. దేనికదే స్వయంసంపూర్ణం. ఒక్క శ్లోకం (ఏకశ్లోకి) చదివినా, పరిపూర్ణమైన ఫలితం ఇచ్చే కల్పవృక్షం. బ్రహ్మవిద్య, యోగవిద్య, గంగా యమునలవలె జ్ఞాన, కర్మమార్గాలు కలిపి బోధించే చేతిపుస్తకం. భక్తిలో రసీభవింపజేసి, ముక్తిశిఖరం చేర్చగల కరదీపం.
రథికుడికి, సారథికి మధ్య వివాదంగా మొదలై, కృష్ణార్జున సంవాదమై, పామరుల పాలిట ప్రబోధ గీతమై అనునిత్యం అలరించే నిత్యపారాయణ గ్రంథమది. శ్యామసుందరుడైన కృష్ణుడు, శ్వేతవాహనుడైన అర్జునుడికి గీత బోధించటంలో ఒక అంతరార్థం ఉంది. నలుపు-తెలుపుల అంతరంగ నాటకం ఇది. లౌకిక జీవనం తెలుపు అనుకుని మోసపోతున్నాం. ఆధ్యాత్మిక జీవితం చీకటిగా ఊహించుకుని భయపడుతున్నాం. చీకటి కడుపులో వెలుతురు ఉన్నదన్న విషయాన్ని విస్మరిస్తున్నాం.

‘భోగికి పగలు- యోగికి రాత్రి 
యోగికి రాత్రి- భోగికి పగలు’ 

అన్న గీతావాక్యం ప్రత్యక్ష ప్రమాణం. నిజంగా, అర్జున విషాదయోగం పగటిపూట చీకటి లాంటి ఒక మోహాంధకారం. ఒక యోధుడు విషాదాన్ని, సంశయాన్ని, శోకాన్ని, పిరికితనాన్ని తరిమికొట్టే ప్రణాళికకు పీఠిక. అర్జునుడు ఊహించుకుంటున్న వియోగ బాధకు పరమ ఔషధం లాంటి యోగవిద్య రెండో అధ్యాయం 11వ శ్లోకంతో మొదలవుతుంది.
గీత దుర్యోధనుడి విషాదంతో మొదలవుతుంది. ‘ఎలా గెలవడం?’ అని అతడు ఒకవైపు ఏడుస్తుంటే,
‘ఎలా చంపటం?’ అని అర్జునుడు మరోవైపు కన్నీరు మున్నీరవుతున్నాడు. అజ్ఞానపు తెరతీయగానే కర్తవ్యం గుర్తుకువచ్చింది. కర్తవ్యపాలన అర్జునుడి పాలిట యోగంగా మొదలైంది. అది దుర్యోధనుడి పాలిట దుర్యోగంగా పరిణమించింది. అర్జునుడి విషాదం రసార్ద్రం; దుర్యోధనుడిది రసాభాసం.

Vinayaka Nee murthike Devotional Song | Jai Jai Vinayaka Album

ఒక పెద్ద కొండ,
అందులో ఒక గుహ,
అనంతపురం జిల్లా,సింగనమల, మండలం,తరిమేల, ఆనందరావు పేట, గుమ్మేపల్లి కి అతి దగ్గరలో,గంప్పమళ్ళయ కొండలో దేవాలయం ఉంది.

ఇక్కడ ఏమిటి ప్రత్యేకత అంటే,
ఇక్కడ కొండపైన నూనె దీపాలు,
వెలిగించి ఉంటారు.అందులో
పోసిన చమురు ధారలుగా,
కొండపైనుంచి రాతి బండలు,
మీదగా కిందకు నూనె పడివుంటుంది.
కాలు గారి కిందపడతె అంతే,
గంప్పమళ్లయ్య స్వామి పూజరిగారు,
ఒక చేతితో, గంట,మరో చేతితో,
హారతి,కొబ్బరి కాయలు తీసుకుని,
కొండ పైనుంచి చమురు ధారలుగా,
ఉన్న రాతి పై నుంచి కిందన,
ఉన్న గుహలో లోకి వెళ్లి,
గంప్పమళ్లయ్య స్వామి వారికి,
కొబ్బరికాయ కొట్టి,మంగలహారతి,
ఇచ్చి తిరిగి కొండ పైకి రావడం,

🙏🏻🙏🏻🙏🏻

ఋణ విమోచన గణేశ స్తోత్రం

అస్య శ్రీ ఋణహర్తృ గణపతి స్తోత్ర మంత్రస్య | సదాశివ ఋషిః | అనుష్టుప్ ఛందః | శ్రీ ఋణహర్తృ గణపతి దేవతా | గౌం బీజం | గం శక్తిః | గోం కీలకం | సకల ఋణనాశనే వినియోగః |
శ్రీ గణేశ | ఋణం ఛింది | వరేణ్యం | హుం | నమః | ఫట్ |
ఇతి కర హృదయాది న్యాసః |

ధ్యానం
సిందూరవర్ణం ద్విభుజం గణేశం లంబోదరం పద్మదళే నివిష్టం
బ్రహ్మాదిదేవైః పరిసేవ్యమానం సిద్ధైర్యుతం తం ప్రణమామి దేవం ||

స్తోత్రం
సృష్ట్యాదౌ బ్రహ్మణా సమ్యక్పూజితః ఫలసిద్ధయే
సదైవ పార్వతీపుత్రః ఋణనాశం కరోతుమే || ౧ ||

త్రిపురస్యవధాత్పూర్వం శంభునా సమ్యగర్చితః
సదైవ పార్వతీపుత్రః ఋణనాశం కరోతుమే || ౨ ||

హిరణ్యకశ్యపాదీనాం వదార్థే విష్ణునార్చితః
సదైవ పార్వతీపుత్రః ఋణనాశం కరోతుమే || ౩ ||

మహిషస్యవధే దేవ్యా గణనాథః ప్రపూజితః
సదైవ పార్వతీపుత్రః ఋణనాశం కరోతుమే || ౪ ||

తారకస్య వధాత్పూర్వం కుమారేణ ప్రపూజితః
సదైవ పార్వతీపుత్రః ఋణనాశం కరోతుమే || ౫ ||
భాస్కరేణ గణేశోహి పూజితశ్చ సుశిద్ధయే
సదైవ పార్వతీపుత్రః ఋణనాశం కరోతుమే || ౬ ||

శశినా కాంతివృద్ధ్యర్థం పూజితో గణనాయకః
సదైవ పార్వతీపుత్రః ఋణనాశం కరోతుమే || ౭ ||

పాలనయ చ తపసాం విశ్వామిత్రేణ పూజితః
సదైవ పార్వతీపుత్రః ఋణనాశం కరోతుమే || ౮ ||

ఇదం ఋణహరం స్తోత్రం తీవ్ర దారిద్ర్య నాశనం
ఏకవారం పఠేన్నిత్యం వర్షమేకం సమాహితః || ౯ ||

దారిద్ర్యం దారుణం త్యక్త్వా కుబేర సమతాం వ్రజేత్
పఠంతోఽయం మహామంత్రః సార్థ పంచదశాక్షరః || ౧౦ ||

శ్రీ గణేశం ఋణం ఛింది వరేణ్యం హుం నమః ఫట్
ఇమం మంత్రం పఠేదంతే తతశ్చ శుచిభావనః || ౧౧ ||

ఏకవింశతి సంఖ్యాభిః పురశ్చరణ మీరితం
సహస్రవర్తన సమ్యక్ షణ్మాసం ప్రియతాం వ్రజేత్ || ౧౨ ||

బృహస్పతి సమో జ్ఞానే ధనే ధనపతిర్భవేత్
అస్యైవాయుత సంఖ్యాభిః పురశ్చరణ మీరితః || ౧౩ ||

లక్షమావర్తనాత్ సమ్యగ్వాంఛితం ఫలమాప్నుయాత్
భూత ప్రేత పిశాచానాం నాశనం స్మృతిమాత్రతః || ౧౪ ||

ఇతి శ్రీకృష్ణయామల తంత్రే ఉమా మహేశ్వర సంవాదే ఋణహర్తృ గణేశ స్తోత్రం సమాప్తం ||

రక్షా బంధన్. ....1

రక్షా బంధన్ అనేది సోదరీమణులు మరియు సోదరుల మధ్య జరుపుకునే పండుగ, ఇది స్వచ్ఛత మరియు రక్షణ యొక్క బంధం. అంతకుముందు అనుసరించిన ఆచారాలు ఈనాటి నుండి భిన్నంగా ఉన్నాయి. అంతకుముందు ప్రతి కుటుంబానికి ఒక పూజారి ఉండేవాడు, అతను ప్రార్థనలు శుద్దీకరణ కోసం ఇంటికి ఆహ్వానించబడ్డాడు. పూజారి ప్రతి ఒక్కరి మణికట్టుకు పవిత్రమైన దారాన్ని కట్టేవాడు. ఈ పవిత్రమైన దారం ప్రతిజ్ఞ యొక్క దారం. ప్రతి కుటుంబ సభ్యుడు సరైన చర్యలతో జీవించమని వాగ్దానం చేస్తాడు. క్రమంగా ఆచారం మారడం ప్రారంభమైంది - కుటుంబంలోని యువతులు పవిత్రమైన దారాన్ని కట్టి, ఆపై అది తమ సోదరులకు దారం కట్టే సోదరీమణులుగా మారింది.

ఒక సోదరుడు పిల్లవాడు అయితే, అతను తన సోదరిని రక్షించగలడా? ఆమె రక్షణ కోసం ఒక సోదరుడుతన సోదరి చుట్టూ ఎప్పుడూ ఉండగలడా? రక్షణ అవసరం సోదరికి కి కి మాత్రమేనా? పండుగ శారీరక రక్షణను మాత్రమే బోధిస్తుందా? మనం చేసే ప్రతి పండుగ మరియు ఆచారం ఒక అర్ధాన్ని తెలియజేస్తాయి. కర్మ అనేది సంతోషకరమైన మరియు ఆరోగ్యకరమైన జీవితాన్ని గడపడానికి మనం అనుసరించాల్సిన వాటికి ప్రతీక. రక్షా బంధన్ ఒక రాఖీని కట్టడం మరియు సోదరుడిని సోదరిని రక్షించడం కంటే ఎక్కువ. పండుగ స్వచ్ఛత మరియు రక్షణ మధ్య ప్రత్యక్ష సంబంధాన్ని గుర్తు చేస్తుంది

వినాయకచవితి. సందర్భంగా ప్రజలందరికి ఒక విన్నపం.

మనము తెలిసి తెలిసి కొన్ని క్షమించరాని తప్పులు చేస్తున్నాము. ప్రతీ వినాయక చవితికి ఇదే తంతు జరుగుతుంది. ఏంటంటే అసలు వినాయకుణ్ణి మనం మండపాలల్లో ఎందుకు ప్రతిష్టిస్తున్నాము ? అందులో అంతరార్థం ఏంటి ? ఈ విషయం లో చాలా మంది తప్పుదోవ పడుతున్నారు.

వినాయకుడి రూపం ఎలా ఉంటుందో అలానే పూజించి అనుగ్రహం పొందండి . వినాయక సహస్ర నామాలలో వెయ్యి రకాలు చెప్పబడాయి . అలాంటి వినాయక ప్రతిమలు ఎంతో భక్తి పారవశ్యాన్ని కలుగజేస్తాయి.

కానీ ప్రస్తుత కాలంలో ఎవరి ఇష్టం వచ్చినట్టు పిచ్చి పిచ్చిగా విగ్రహాలు తయారుచేయించుకుని పూజిస్తున్నారు. ఇది పూర్తిగా శాస్త్ర విరుద్ధం.

ఫిధ గణపతి,
గబ్బర్ సింగ్ 2 గణపతి, బాహుబలి 2 గణపతి, స్పైడర్ మాన్ గణపతి బుల్లెట్ గణపతి ...ఇలా చిత్ర విచిత్ర పద్ధతుల్లో తయారు చేస్తున్నారు. ఎందుకు ఇంతటి దుర్మార్గపు కృత్యాలు ..? కాలనీలోని పెద్దలు, మత పెద్దలు, యువకుల తల్లి తండ్రులు , నాయకులు ఇలాంటివి చూసి కూడా ఎందుకు నోరు మెదపడం లేదు....? ఎందుకు ప్రోత్సహిస్తున్నారు ..?

ఇలా పెట్టేవారి కుటుంబీకులు ఎవరైనా చనిపోయిన వారుంటే వారి ఫోటోలు ఇలా తయారు చేసి పెడుతున్నారా...?
మన బుద్ధి రాను రాను వక్రీకరించడం వల్లనే దేశంలో ఇన్ని అనర్థాలు జరుగుతున్నాయి.
ఇతర మతాల వారు ఇలా మనలాగా వాళ్ళ దేవుణ్ణి కించపరిచినట్టు ప్రవర్తించరు.

ముఖ్యంగా ఈ విషయంలో యువత తప్పు దారి పడుతుంది. ఇక నవరాత్రులు చివరి రోజు చాలా హంగామా చేస్తారు. తాగడం , ఎగరడం - దూకడం లాంటి కృత్యాలు చేసి మన హిందూ సంస్కృతీ పరువు మనమే తీస్తున్నాము. ఊరేగింపులో బూతు పాటలు. భారీగా ఖర్చు , భయకరమైన సౌండ్ సిస్టం , ఇలా .....

అసలు అంత ఖర్చు ఎందుకు పెడ్తున్నారు . మనకు మన ఋషులు ధారపోసిన జ్ఞానం ఇదేనా? ఒక్కసారి ఆలోచించండి.

మండపాల దగ్గర సినిమా పాటలు పెట్టకండి. వీలైతే భజనలు చేయండి లేదా ఏమీ చేయకుండా ఉండండి. బలవంతంగా చందాలు వసూలు చేసి మరీ మండపం ఏర్పాటు చేస్తున్నారు. ఎందుకు ఇలా అడగడం. మీకు శక్తి లేకపోతే పెట్టకండి. పక్క వాళ్ళని చూసి మీకు పోటీలు వద్దు. అవన్నీ మూర్ఖపు పనులు. దయచేసి మానండి.
మోరీల పైన మండపాలు, రోడ్డు మీద మండపాలు, ఒక్క కాలనిలో 100 మండపాలు. విపరీత పోటీ రాజకీయం... అన్నీ వికృత చేష్టలే .
చాలా జాగ్రత్తగా గమనించండి....ఒక మండపం నుండి ఒక్కో మండపం పెరిగితే మనలో ఐక్యమత్యం తగ్గుతున్నట్లు , 100 మండపాల నుండి ఒక్కొక్క మండపం తగ్గుతూ ఒక కాలనిలో ఒకే మండపం అయితే ఐక్యమత్యo పెరిగినట్లు .

దీన్ని సరిదిద్దడం ఒక్కరితోనే మొదలవ్వాలి. ఆ ఒక్కరు మీరే ఎందుకు కాకూడదు. ధర్మాన్ని కాపాడి దేశ భవిష్యత్తుకు పునాది వేయండి. సంస్కతిని కాపాడే బాధ్యత మననుండే మొదలవ్వాలి.

ఆలోచించండి.

ధర్మో రక్షతి రక్షితః

https://t.me/devotional

అద్వైత జ్యోతి

పరబ్రహ్మం వల్లనే ప్రపంచం వెలుగుతోంది. వెలుగులో కనబడుతోంది. సమస్త జీవకోటీ వెలుగునందే ఉంది. జీవకోటిలో ఉన్న వెలుగే పరంజ్యోతి. వెలిగేది వెలుగే. వెలిగించేదే జ్యోతి. అది అద్వైత జ్యోతి, చూస్తున్నది, చూపిస్తున్నది ఒకచోటే ఉన్నందున. జగత్‌ అంటేనే పుట్టేది, పోయేదని అర్థం. ఉండేది కాదది. పోయేదాకా ఉన్నట్లు కనపడుతుందంతే. కానీ కదిలే జగత్తుకూ కదలని పరబ్రహ్మమే ఆధారం. ‘జ్యోతిశ్చరణాభిధానాత్‌’ అని సూత్రం. జ్యోతికి నాలుగు పాదాలు. ఒకటి జీవుడియందు అంతర్గతంగా ఉంటుంది. మిగిలిన మూడూ అమృతం, అంటే మార్పెరగని బ్రహ్మమే. కదలనిది దారి. కదిలేవాడు ప్రయాణికుడు. ఒకటి స్థిరం. మరొకటి చరం. స్థిరంగా ఉండే బ్రహ్మమే కీలకం. జఠరాగ్ని, నేత్రాగ్ని, చంద్రుడు, సూర్యుడు.. యివన్నీ బ్రహ్మం మీద ఆధారపడినవే. వీటన్నిటినీ వెలిగించేది జ్యోతి. జీవుడిలో ఉన్న జ్యోతి, వాంగ్మయం, శ్రీమయం, పరాత్పరమయం! ‘ప్రాణాస్తధానుగమాత్‌’ అని సూత్రం. ప్రాణమంటే బ్రహ్మమే. అది ఆనందస్వరూపం. దానిది అమృతస్థితి. జీవుడికి ప్రాణమంటే యిష్టం. ధనం ప్రాణం, జనం ప్రాణం, సంతానం ప్రాణం, సంపద ప్రాణం, కీర్తి ప్రాణం. ప్రాణమంటే లోవెలుగు. ప్రాణమంటే వాయువు. దాని వలన ఏర్పడే ఆయువు. లౌకిక భౌతిక వస్తువుల మీద ఇష్టాన్ని సర్వమూలమైన బ్రహ్మమునందు నిలుపుకోగలిగితే, అది ఆనందాన్నే యిస్తుంది.

 

ఆనందం, బ్రహ్మనందంవైపు నడిపిస్తుంది. నిజానికి ప్రాణం, పరబ్రహ్మంతోనే సంబంధం నిలుపుకొనే ప్రయత్నం చేస్తుంటుంది. రెండూ విడదీయరానివి. అహం బ్రహ్మాస్మి, అయమాత్మా బ్రహ్మ, ప్రజ్ఞానం బ్రహ్మ, తత్వమసి, అనే నాలుగు మహావాక్యాలయందున్న ‘నేను’.. ప్రాణమే. పరబ్రహ్మాన్ని ఎరుగనంతవరకూ అది జీవబ్రహ్మ. ఎరుక కలిగిన తరువాత, ప్రాణం జ్యోతిర్మయమవుతుంది. ‘సర్వత్ర ప్రసిద్ధోపదేశాత్‌’ అని సూత్రం. ఉన్నదంతా బ్రహ్మమే. జగత్తుకున్న ఉనికి, దాని అస్తిత్వం, గుణం, స్వభావం, స్థితి, గతి.. అంతా బ్రహ్మమే. హేతువూ బ్రహ్మమే. రాగ, ద్వేషాలు, అహంకార మమకారాలు ఏకత్వాన్ని అనేకంగా చూపిస్తయ్‌. శాంతి, ప్రేమ, సత్యం, ధర్మం వంటి మానవీయ దివ్యభావనల వలన, అనేకంగా ఉన్నదంతా ఏకమేననే అనుభవం కలుగుతుంది. మనసు స్థిమితపడుతుంది. ఉదాహరణకు.. వ్యక్తి ఒకడే. బాంధవ్యాన్ని అనుసరించి వరుసలు ఏర్పడతాయి. ఒకరికి తండ్రిగా, మరొకరికి కొడుకుగా, వేరొకరికి మనవడుగా, భర్తగా, స్నేహితుడిగా, యజమానిగా, బంటుగా కనిపించేదంతా బాంధవ్యమే.

 

తల్లి గర్భం నుంచి జన్మించినపుడు కంఠమాలలు లేవు, బంగారు కడియాలు లేవు. కానీ.. పూర్వజన్మల కర్మలను గుదిగుచ్చిన కర్మమాల లేకుండా లేదు. మంచి-చెడు, పాపం-పుణ్యం, జననం-మరణం, వంటివన్నీ బ్రహ్మ భావనలే. ఈ స్పృహ ఉన్నట్లయితే, స్పర్థ ఉండదు. స్పష్టత లభిస్తుంది. సృష్టి సమస్తమూ స్పష్టమే. జీవుడి దృష్టి లోపం వలన సృష్టి లోపభూయిష్టంగా కనబడుతుంది. బ్రహ్మవిద్యాభ్యాసం వలన అజ్ఞానం తొలిగి, సృష్టి సమస్తమూ ఆనందవనంగా, శాంతిధామంగా, ప్రశాంతి నిలయంగా అనుభవంలోకి వస్తుంది. సృష్టి యొక్క సంక్షిప్త రూపమే వ్యష్టి. వ్యష్టి అంటే వ్యక్తి. వ్యక్తి పరిణామం, సృష్టి పరిణామం భిన్నం కావు. ధ్వని-ప్రతిధ్వని వలె ఒకదానితో ఒకటి ముడిపడి ఉంటాయి. నిరంతర విచారణ అత్యవసరం. సత్సాంగత్యం, సజ్జనమైత్రి, సత్సంగం వంటి వాటిని జీవుడు కోరుకోవాలి. పొందాలి. తెలుసుకోవలసిన దానిని తెలుసుకోవాలి. తెలుసుకుని జీవించాలి. వెలుగు దారిలో ప్రయాణించాలి, వెలగాలి, వెలిగించాలి. ఆ జ్యోతే అద్వైతం.