۹۹.۹۹۹٪ خودِ منم؛ با تمام پیچیدگی‌ها، استقلال، منطق، غرور و دنیای شلوغی که پشت سکوت و چهره‌ی بی‌تفاوتم پنهان کردم.

اما اون ۰.۰۰۱٪؟

شاید همون آرامشیه که هنوز پیداش نکردم. اینکه برای یک بار هم که شده، لازم نباشه همیشه خودم همه‌چیز رو حل کنم، قوی بمونم، با مشکلات بجنگم و وانمود کنم هیچ‌چیزی برام مهم نیست.

اون ۰.۰۰۱٪، داشتن کسی یا چیزی نیست که منو کامل کنه؛ چون من ناقص نیستم.

اون بخش کوچیک، فقط فرصتیه برای اینکه بدون ترس از دست دادن استقلالم، کمی هم زندگی کنم، نه اینکه صرفاً دوام بیارم.