مهسا بانو، در هنگامی که این نامه را بلرایت می‌نویسم، در خیال خود گوشه ای از این دنیای بیرحم در سیاهچاله‌ی مخروبه ای گیر افتاده‌ام، زیرا که خیال میکردم میتوانم مانند کارآگاهان دیگر حرکات خفن زده و دست آدم بد هارا رو کنم. اما چه کنم که این روزگار با من یار نبود و ثانیه به ثانیه به مرگ نزدیک تر میشوم.

خواستم بگویم، حال و هوایت را دوست دارم. این حس خونسردی که میدهی،با آن لبخندِ ملیح تر از ملیحت را دوست دارم. اینکه به نکات ریزی توجه میکنی که خیلی ها به راحتی از کنارشان عبور میکنند، و اینکه چه چیز هایی را تحلیل میکنی آنقدر که حتی قهوه هم مغز خسته‌ات را تسکین نمی‌دهد. حواست هست که دوباره در ووشه، ی خانه‌ی خود رفته‌ای؟ با تنهایی چه چیزی عایدت میشود؟بیا، بیا اینجا، در جمع ما. در آغوش خودم، و در میان بازوانم، تا تورا همانهگونه که هستی دوست بدارم.

زمان زیادیست که میشناسمت، اما دوستیمان کوچکتر از شناخت من است. ولی همین کوچکی را نباید دست کم گرفت، میدانی؟ چون همین دوستی کم مدت، باعث شد بفهمم که تو چقدر آدم با نمک و خوش خنده‌ای هستی، و از حضورت در کنارم لذت میبرم.

حواست به خودت باشد، و از آن مغز زیبایی که در درون سرت جا خوش کرده مراقبت کن. دور قلبت حصار نکش که من را دور نگاه داری، که من از چسب دوقلو هم چسبناک ترم. پس حواست باشد، که حواسم به توست...