در شهر ساعت‌های شکسته کارآگاهی زندگی می‌کرد که هیچ پرونده‌ای را نیمه‌کاره رها نمی‌کرد.

دزدهای سلطنتی.
قتل‌های بدون قاتل.
نامه‌هایی که از آینده می‌آمدند.
همه را حل کرده بودی.

تا اینکه به یک پرونده رسید پرونده‌ی شماره‌ی صفر.

پرونده‌ای درباره‌ی یک شخص گمشده که تمام مدارکش به خودت مربوط می‌شد.

شما سال‌ها دنبال پاسخ گشتید.

اما هر سرنخ یک سؤال جدید می‌ساخت.
هر شاهد نسخه‌ی متفاوتی از داستان را تعریف می‌کرد.

آخرین یادداشتت این بود که اگر من کسی هستم که دنبال او می‌گردم پس چه کسی دنبال من می‌گردد؟"

بعد از آن روز دیگر هیچ‌کس مطمئن نبود شما کارآگاه‌اید
یا آخرین مظنون پرونده.

شما می‌توانید ارتباط‌هایی را ببینید که وجود ندارند.

مشکل این است که گاهی چیزهایی را پیدا می‌کنید که واقعا نباید پیدا شوند.
مثلا یک مظنون را که هنوز به دنیا نیامده.
یا مدرکی از جرمی که فردا اتفاق می‌افتد.

شما حقیقت را پیدا کردید

اما حقیقت آن‌قدر بزرگ بود که ذهنتان نتوانست آن را کامل نگه دارد.
حالا هر صبح یکی از خاطراتت را با یک پرونده‌ی خیالی اشتباه می‌گیرید.

نمی‌دانید کدام خاطرات واقعی‌اند.

یک کلاه بلند مشکی که داخلش یک ساعت شکسته تیک‌تاک می‌کند.

Fuck you