داستایوفسکی: انسان بدون رنج چیزی نمی‌آموزد. رنج است که ما را به خدا نزدیک می‌کند. شخصیت‌های من سقوط می‌کنند، اما در همین سقوط حقیقت را می‌یابند.
کافکا: من هم انسان را در چنگال رنج می‌بینم، اما در جهان من، خدا سکوت کرده است. شخصیت‌هایم هرچه می‌دوند، انگار به دیواری نامرئی برخورد می‌کنند. رستگاری وجود ندارد، فقط محاکمه‌ای بی‌پایان است.
داستایوفسکی: حتی در تاریک‌ترین لحظه‌ها هم، روزنه‌ای از ایمان هست. بی‌امیدی، مرگ درونی انسان است.
کافکا: شاید. اما من آن روزنه را کمتر دیده‌ام. برای من، انسان مثل حشره‌ای است که در اتاقی بسته بیدار می‌شود و هیچ‌کس معنای وجودش را توضیح نمی‌دهد.
داستایوفسکی: (با لبخندی تلخ) تو جهان را با بی‌پناهی تصویر می‌کنی، من با گناه. اما هر دو در جستجوی یک حقیقتیم: چرا انسان چنین تنهاست؟
کافکا: شاید چون خدا، اگر هم وجود داشته باشد، سکوت را انتخاب کرده است.
(سکوتی سنگین‌تر بر اتاق می‌نشیند. هر دو در فکر فرو می‌روند؛ دو روح که از دو راه متفاوت به یک تاریکی رسیده‌اند.)

کافکا: زندگی انتظاری برای محکومیت‌ست. آدم بدون آنکه بداند، متهم است. گویا حتی بدنت هم دیگر به تو تعلق ندارد. همه‌چیز از دست می‌رود بی‌آنکه دلیلی باشد.

هدایت: تو می‌گویی محکومیت، من نفرین.
کافکا: نفرین از کجا می‌آید؟ از خدا؟ خانواده؟ جامعه؟ یا درون ما؟

هدایت: از همه‌جا. انسان درون خودش هم دشمن دارد. آدمی خودش را تکه‌تکه می‌کند. در سه قطره خون، راوی میان واقعیت و جنون گیر می‌افتد، چون حقیقتِ زندگی‌اش را نمی‌تواند تاب بیاورد.

کافکا: این جدایی از خود است. گرگور به حشره‌ای بدل شد، و فقط بدنش نبود که تغییر کرد؛ خانواده‌اش هم دیگر او را نمی‌خواستند. آدم وقتی متفاوت شود، به تنهایی محکوم است.

هدایت: در بوف کور هم راوی دیگر جایی در میان مردم ندارد؛ انسان وقتی حقیقتِ پوچی را ببیند، نمی‌تواند با جمع کنار بیاید.

کافکا: هردو یک حرف می‌زنیم، اما با زبان‌های متفاوت: من از دیوارهای دادگاه‌ها و قلعه‌ها می‌گویم، تو از دیوارهای درون و کابوس‌ها.

هدایت: هردو می‌دانیم که انسان در میانه‌ی یک تاریکی سرد راه می‌رود، با چراغی کوچک که مدام درخطر خاموش شدن‌ست.