در کشوی اتاقم پر از نقاب هایی است که خودم واقعی ام را پشت انها پنهان میکنم.

در سـیل افکارم غـرق شـده ام ؛ اما خـفه شـدن در این خـیالات واهی را به آن واقعیت هـای کـثیف تـرجیح مـیدهم.

توی قاب خیس این پنجره‌ها
عکسی از جمعه‌ی غمگین می‌بینم،
چه سیاهه به تن‌ش رخت عزا!
تو چشاش ابرای سنگین می‌بینم.
داره از ابر سیاه خون می‌چکه!
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه!

ماه امشب خوشحال بنظر میاد...

پر از فریاد هایی ام که از درون سکوت متولد شده اند.

و ما محکومیم به تحمل کردن چیز هایی که ذره تمایل به آنها نداریم؛ از جمله ادم ها.

انسان های زیادی هستند که از این قضیه مستثنی نیستند، انسان هایی که باطن زشتشان را با ظاهری زیبا پنهان کرده اند و از کلماتی که زبان می اوردند بوی دروغ به مشام میرسد و با خود فکر میکنند کسی متوجه نمیشود ولی حقیقتی که عریان است اینست که چشم ها هیچ وقت دروغ نمیگویند.

پس، برای گریختن از این انسان ها باید به خودت پناه ببری اما وقتی با خودت تنها میشوی، کابوس جدید تری شروع میشود
و متوجه میشوی که خیلی وقت پیش روحت انقدر در کنار درخت بید مجنون گریه کرده است که از دست رفته است و تو مانده ای و این احساس پوچی مضحک که مثله خوره وجودت را میبلعد...

_مِلودی✍🏻

سعدی>>>