منطق عزیزم لطفا خفه شو و بزار من دوباره عاشق شدن رو تجربه کنم.

...
صدای ساعت، سکوته خانه را به رخ میکشد و فریاد های درونم جلوه میکند. سرم را میان دستانم گرفتم در انتظار آنم که اشک هایم صورت بی احساس همیشگی ام را نقض کند.
به معنای پوچ عشق می اندیشم؛ احساسی که جسم زنده را می میراند. زمانی که با داستان های شیرین و مضحک به جاهلیت انسان ها قوت می‌بخشند من  مینگرم. زمانی که ادعاهای دروغین نجوا میکنند و من میشنوم و ان زمانی که تلخی اش را میچشم، زمان میگذرد و عقربه ها ... مضحک است! گذر زمان الان برایم ذره ای اهمیت ندارد.
زندگی، جز دروغی عریان، زشتی و کراهت چیزی به همراه نداشته و نخواهد داشت. خشم را احساس میکنم که با چاشنی غم در رگ هایم هنوز احساس میشود.
تامل میکنم، اعتقاد من به پوچی زندگی هنوز پا بر جاست.
در گذشته خیال میکردم عشق زیبایی زندگی است و امید به زیستن می‌بخشد  ولیکن
افکار من بی معنی و بی منطق بودند زیرا عشق ماندگار نبود.
به چهره بی روح خویش مینگرم! و رد خیس اشک هایم که هنوز خشک نشدن و خونی که هنوز گرم است و قطره قطره از ساعدم پایین می آید و از روی انگشتان استخوانی ام به زمین می‌چکد.
اری... این پایان من بود ولیکن من هنوز به دنبال ارامش ابدی میگردم.
_مِلودی

بغض؛ طغیان درد ها درون قلب.

تصمیم دارم از زندگی بکشم کنار بدم به معدم جای من زندگی کنه
خیلی اصرار داره تو همه مسائل شرکت کنه ...

Yes, I look happy, happy all the time
But you don't see me, see me when I cry

چو تو دارم همه دارم دگرم هیچ نباید.

ینی چی که اخرش میمیرم و نمیتونم ماهو بغل کنم؟

و من در آغوشت به نغمه ی قلبت گوش فرا می‌سپارم که اهنگ مورد علاقه ی من است...
و میان این همه آرامش در درون من ترسی است؛
ترسی از مرگ، از باید ها و نباید ها و از آینده ای که در ذهن من مانند تراژدی ای با طعم ترس شکل گرفته.
اما من به افکارم سر و سامان میدهم،  محکم تر به اغوشت میکشم و کم‌کم با گرمای وجودت آب میشوم...
_مِلودی

حقیقتا عاشقانه نوشتن به من نیومده-

هیممم

همیشه برای عشق بهایی باید پرداخت که تنهایی بخشی از آن است
_فلسفه ی تنهایی

INFPs:

حس میکنم برای ارت بودن زیادی نوده🥲😂

به امضای مسخرمم توجه نکنید-

او در ازدحام جمعیت، از مردم می‌گریزد. مازوخیسم ندارد اما خودش را با افکارش شکنجه میدهد؛ البته خیلی وقت بود که به دلش سر نزده است...
و او فکر میکرد، هر چه بیشتر فکر میکرد بیشتر با حقیقت های تلخ اشنا میشد و هر چه بیشتر اشنا میشد بیشتر در باتلاق افسردگی اش دست و پا میزد و فرو میرفت.
نمیدانم کی تصمیم گرفت بجای دست و پا زدن در باتلاق افسردگی آرام بگیرد و در انتظار باشد و الان تقریباً هیچ کورسوی امیدی برایش نمانده است.
حتی اگر هم از این باتلاق جان سالم به در ببرد ، در بین اشک هایش خفه خواهد شد.
  از  زمانی که از بلندای نگاه آن شخص افتاد بال های زیبایش شکسته اند، صورتش استخوانی شده است چون تنها چیزی که از آن موقع خورده است بغضش بوده...
کم کم دست هایی از زیر می آیند و به فرو رفتنش سرعت می بخشند دست های هیولایی به اسم "آرزوی مرگ"

_مِلودی

...

او را مجموعه ای از تناقض ها کامل میکرد...