تام وتمام بودن
تام وتمام بودن ،این حس را داشتن خیلی عالی است .من همان چیزی شدم که می خواستم .اگر دعوت به مجلس و محفلی می شوید این حس را داری که بودن من آنجا لازم است نروم آنجا مجلس چیزی کم دارد.
گاهی تام وتمام بودن این طوری درنظرگاه آدم جلوه می کند که با همه وجودم زندگی کرده ام . تمام توانایی هایم را در زندگی استفاده کردم . دربرابر زندگی که ساخته ام باهرنتیجه ای حس خوبی دارم. اما غالب انسان ها حس تام وتمام بودن را ندارند .آن طور که می خواسته ام زندگی نکرده ام .می توانستم جور دیگری زندگی کنم اما نشد.دراین وضعیت ها انسان خودرا درمعرض سوال قرار می دهد اگر سوال جدی باشد .حتما تحول ساز است .گونه دیگری از زندگی آغاز خواهد شد که مطلوب نظراست .که وفق مراد است .

همراه باسعدی
پارسایی را دیدم برکنار دریا که زخم پلنگ داشت وبه هیچ دارو به نمی شدوشکر خداب عزو جل علی الدوام گفتی پرسیدندش که شکر چه می گویی
گفت شکر آن که به مصیبتی گرفتارم نه به معصیتی
✅سعدی درباب اخلاق درویشان این حکایت را آورده .پارسا و زاهد را ذیل درویشان یاد می کند .آنچه که از متن برما کاشف می شود با انسانی مواجه هستیم که گرفتارآمدن در مصیبت وبلایا و حوادث روزگار را شاکر است چراکه گرفتارمعصیت نشده است .این ارجحیت از آن روست انسان درویش در گذشته بی شک دیندار و معنوی اندیش بوده است . و گناه خط قرمز یا منطقه ورود ممنوع او بوده است .معصیت نکردن جهان زیست درویشان او بوده است .مصیبت گرفتارآمدن را نوع امتحان می دانستند که شکر می طلبد . انسان امروز دربرابر مصیبت ومعصیت چه واکنشی دارد؟ کدام را مرجح می داند؟ حکم کلی نمی توان داد اما میدانیم برمصیبت شاکرنیست بلکه برایش مهم وحیاتی است دنبال درمان می گردد اما معصیت چه بگویم ...

نان سنگگ
دیروز بعدظهر دو تا نان سنگگ گرفتم نانها بقدری داغ و سوزان بود با شتاب ا ز فاصله دور روی میز نان بیرون نانوابی پرت کردم .یکی از نانها افتاد توجوب شهرداری حسابی لجن مال شد. نادم از عمل خویش .چرا چنین شد .چه حیف شد! . خانمی که مشغول سرد کردن نان هایش بود گفتند :
آقا قسمت نبود . سرتایید تکان دادم گفتم : آره قسمت نبود.
اما واقعیت چیز دیگری است گاهی قصد تصاحب چیزی را داریم همه چبز فراهم است اما چیزی ی عایدمان نمی شود خوب که می کاویم در محاسبات مان چیزی جا انداختیم که دیده نشده است دقیقا همان عامل باعث ناکامی یا تعبیر به قسمت می شود. درماجرای پرت نان به دلیل داغی عامل لیز و سر بودن میزنان نادیده گرفته شد که در وجه " قسمت نبودن یا قسمت نیست " خودرا مطرح کرد .

نوشتن از تو
بعداز رفتن تو
نوشتن از الموت داستان های الموت مثل گذشته نیست مثل روزهایی که بودی نیست. آن روزها تورا به نوشتن درمی آوردم. حضور معنوی ات در داستانهایم ونوشته هایم هویدا بود .چه باشکوه بودی .چه پر هیبت .تجلی مهرمهربانی .
بعداز رفتن تو
این منم که دراین اندیشه ام که دراین سالها هر چه نوشته ام داستان دکلمه ...همه به خاطر تو بوده است .
این روزها دارم کوله نوشتن هایم را از الموت این جغرافیای پرهیاهو جمع می کنم بار وبندیل را می بندم .من در این پنج کتاب همه حرفهایم را احساس هایم را نوشته ام از مجموعه داستان راز آتشفشان سال ۱۳۸۰ تا رمان هرانک که این روزها درحال ویرایشش هستم خیلی راه آمدم .خیلی چبزها تجربه کرده ام .اما کوچ ناگهانی تو مرا به خود آورد که بهانه های خوب نوشتنم بودی .حال که چراغ آن خانه کاه گلی به تند بادی خاموش شد وتاریکی بر الموت وهرانک مستولی شد . شوق نوشتن درمن فروکش کرد .اما هنوز اندکی هست .همین اندک سرمایه من است .ننوشتن حتی نمی توانم تصورش کنم .ننوشتن برای من چه بگویم یعنی پایان همه چیز .
داشتم می گفتم حرف حرف میارد .دلتنگی دلتنگی می آورد
.نمیدانم این تند باد لعنتی کجا کمین کرده بود به ناگاه در پیچید و پرده های ایوان خانه را به یغما برد و درهای چوبی صدساله بهم کوفته شد وشکست و چراغ خانه کاه گلی خاموش شد .
حال خانه کاه گلی سکوت پیشه کرده است .چراغش روشن نیست .اما من میدانم خاطرات شگفتی رادر دل خویش دارد .این روزها روایتگر این خاطراتم در رمان هرانک .

درنسبت جهان با انسان.
الان حضور ذهن ندارم یکی از فیلسوفان جمله ای دارد به این مضمون : انسان درنسبت با جهان هیچ است اما درنسبت باخودش همه جهان است .این جمله از آن رو مهم است که اگر این نسبت را ریاضی بگیریم نسبت انسان با جهان چه این نسبت عددی باشد یک به هفت میلیارد است اگر این نسبت سهم دارایی وثروت باشد نسبت به کل دارایی هفت میلیارد ناچیز ونزدیک به صفراست اگر این نسبت را درباره دانش ومیزان تلاش و سایر چیزها درنظر بگیریم همان نتیجه هیچ برای کل انسان هاست اگر فردی متخصص عالی چیزی باشد این نسبت دراشل جهانی بازهم صفرمی شود حتی سیاره ای که ساکن هستیم نسبت به کل ستاره وسیارات یک به چهارصدمیلیارد تخمینی چیزی درحدصفراست.اما انسان درنسبت با خودش همه جهان است حرف درستی است .او در سهم گیری از تمامی استعدادها و تلاش ها یش نسبت به جهان کل است همه این ها درتناسب او با جهان است که جهان هر فرد را تشکیل می دهد .ودراین نسبت جهان تقسیم بر فرد انسانی می شود اما درنسبت انسان باجهان فرد درقیاس جهانی مقایسه می شود .
خلاصه کلام این که این دونسبت ( من درنسبت باجهان و جهان درنسبت من ) اگر یکی بعد هیچ انگاری دارد دیگری بعد ارزش انگاری دارد .درنسبت جهان با انسان است زندگی معنا به خود می گیرد و پیش می رود.

به گفته “ری کرزویل”
متخصص هوش مصنوعی از گوگل ، جهان ما ممکن است پروژه علمی یک دانشجوی سال سوم دبیرستان باشد که ‌در دنیای دیگری زندگی مي كند

چطور ۱۰۰ کتاب در طول سال بخوانیم
به نقل از نوگام، خواندن تعداد زیادی کتاب در طول یک سال احتیاج به برنامه‌ریزی دقیق، تعهد و توجه به این نکته دارد که از خواندن کتاب‌های بد باید حذر کرد. این برنامه به شما نشان می‌دهد چطور پله‌پله در طول هر ماه جلو رفت تا بتوان در طول سال ۱۰۰ کتاب خواند.
۱. زیاد کتاب بخرید.
اگر می‌خواهید بیشتر کتاب بخوانید، باید بیشتر کتاب بخرید. اگر فهرستی از کتاب‌هایی که می‌خواهید بخوانید داشته باشید، هیچ وقت فرصت را از دست نمی‌دهید و هیچ وقت هم بهانه‌ای برای کتاب نخواندن ندارید.
۲. همیشه در حال مطالعه باشید.
همیشه کاری کنید با توجه همه برنامه‌هایی که در زندگی دارید مشغول خواندن باشید. همیشه در حال خواندن یعنی این که:
در مترو کتاب بخوانید.وقت غذا خوردن کتاب بخوانید.وقتی در مطب منتظر نوبت‌تان هستید، کتاب بخوانید.در محل کارتان کتاب بخوانید.
از همه مهم‌تر این که وقتی باقی آدم‌ها مشغول وقت تلف کردن هستند و اخبار را تماشا می‌کنند یا صفحه فیس‌بوک‌شان را برای صد و سیزدهمین بار بالا و پایین می‌کنند، شما کتاب‌تان را بخوانید.
۳. فقط کتاب‌های مرتبط با موضوع موردعلاقه‌تان را بخوانید.
وقت‌تان را با خواندن کتاب‌هایی که سر سوزن به آن‌ها علاقه ندارید تلف نکنید. کتاب‌هایی را انتخاب کنید که یا به کار حرفه‌ای‌تان یا به علایق‌تان مرتبط‌اند.
۴. هم‌زمان چند کتاب مختلف بخوانید.
هیچ قانونی برای کتاب خواندن وجود ندارد. بنابراین، هر کاری دل‌تان می‌خواهد بکنید. اگر دارید کتابی می‌خوانید که کمی پیچیده است، شاید دل‌تان بخواهد کنارش کتاب سبک‌تری بخوانید.
۵. دانشی را که کسب کرده‌اید حفظ کنید.
هر چقدر که می‌خواهید کتاب بخوانید، اما هیچ وقت فراموش نکنید از دانشی که کسب کرده‌اید استفاده کنید. اگر قرار است ساعت‌های زیادی را صرف مطالعه کنید، پس باید مطمئن شوید که از این دانش چیزی عایدتان می‌شود.

ویتامین دی
همسایه ما صاحب دو قلوی دختر شده است. کاترین و آترین .پدر هر روز بعدظهر به نوبت آنهارا آفتاب می دهد.تا ویتامین دی شان تامین شود.
امروز به شوخی گفتم آقای مهندس این محبت پدری است که فرزند درآغوش گرفته یا ضرورت تامین ویتامین دی .
خندید وگفت :
آنچه عیان است چه حاجت به بیان است .

زمانی فکر می‌کردم اگر روزی بتوانم از خداوند سوالی بپرسم، از او می‌پرسیدم که "جهان چگونه آغاز شد" زیرا آن موقع فکر می‌کردم بجز این مورد، مابقی جهان فقط در یک سری فرمول ساده خلاصه شده‌ است..
ولی زمانی که بزرگتر شدم زیاد درباره اینکه جهان چگونه آغاز شده نگران نبودم، درعوض می‌خواستم بدانم چرا خداوند جهان را آغاز کرد، درنهایت پاسخ این سوال را فهمیدم و از آن به بعد هدف زندگی‌ام را پیدا كردم
"آلبرت انیشتین"

📝اعیاد و حس بد توده وارگی
✍ دکتر اکبر جباری

یکی از غم انگیزترین چیزها، دیدن پیامک های تبریک اعیاد است که به صورت send all برایت ارسال شده است. این نوع تبریک گفتنها، مصداق بارز توده وار شدگی است. ارسال کننده چنین پیامک هایی، نه به تو فکر کرده و نه برایت اهمیتی قائل بوده و نه حتی شاید می دانسته که نام تو در فهرست فون بوک موبایلش هست‌. او یک پیام را برای "همه" ارسال کرده است. این "همه" همان «دازمن»ی (das man) است که هیدگر صحبتش را میکرد. همان "فرد منتشر"ی که مخاطب مجهول و بی نام و نشانی است که مورد خطاب همه اموزهای و فرامین کلی قرار میگیرد. «آدم بلند حرف نمیزند»، «آدم، باید کار کند»، «آدم، سیگار نمی کشد» و.... این «آدم» کس خاصی نیست. هیدگر از «دازمن» برای توصیف این موجود استفاده میبرد. دازمن، ضمیر شخصی مبهم در زبان المانی است که در زبان انگلیسی با one تعیین میشود. در زبان فارسی همین «آدم» بکار میرود که مرحوم فردید انرا به «فرد منتشر» ترجمه میکرد.
این دازمن، همان کسی است که در زندگی توده وار، فردیتش از بین رفته است. او مانند گلّه ایست که به اینسو و آنسو کشیده میشود و در این همشکل سازی، تشخص فردی خود را از کف داده است.
رسانه ها در جهان سرمایه داری امروزه، مهمترین نقش را در این شبیه سازی ادمها و حذف تفردشان دارند. همهٔ ما (با شدت و ضعف) در صف توده هایی هستیم که هر روز، افکار و باورها و سلایق و حتی ذائقه هایمان را رسانه ها شکل میدهند. و اینگونه از دست یایی به یک زندگی اصیل، باز می مانیم و به یک زندگی عاریتی و توده وار تن میدهیم. این زندگی توده وار در جوامع دینی مانند جامعه ما، همراه با سلب ازادی های مدنی و فردی است. لذا شکل و شمایلی بسیار مشمئز کننده تر از زندگی توده وار جوامعی است که حداقلی از ازادی های مدنی وجود دارد‌. از همینرو، نهیلیسم حاکم در جوامع دین زده، بسی خطرناکتر و ویرانگرتر از نهیلیسم جوامع غربی است.

همراهی
همیشه به وقت علف چینی که خسته می شد و داس همراهی نمی کرد.وبه قولی داس کند می شد .سنگ سوهان را در می آورد زیر سایه درخت کهری نشسته و دوپا دراز مشغول سوهان داس می شد. این عادتش بود .هرجای زمین که علف می چید وقت خستگی با سوهان زیر سایه درخت کهری می آمد .وبعد سوهان داس مدتی می نشست وچشم می دوخت به زمین های نودر و اهالی که مشغول علف چینی بودند.می گفت دوست ندارم علف چینای نودرزمین زود تمام شود . این نودر زمین صفایش در این همراهی اهالی است دراین آمدن و رفتن به نودر زمین و آن را پاس نگهداشتن است .این زمین ها شناسنامه ما هستند.گاهی آمد دارند .گاهی نیامد. اما برکتی خدا هیچ وقت ازنعمت دریغ نکرده و همیشه علف و گندم و جوی ونخودوماش به نسبت تلاش اهالی داده است .اما می دانی دلواپسی ام از چی هست .از عدم همراهی نه به دلخواه بلکه به اجبار کهولت یا مرگ است . اروجعلی پارسال علف می چید امسال نیست زمینش مانده تا اقل کن کسی دلش رحم بیاید و برودبچیند .حال بگیر کی نوبت امثال مون بشود .دردناکی اینجاست که فلک تورا از همراهی می اندازد. دردناکی اینجاست که مدت همراهی کم است .

این روزها درحال مطالعه کتاب "هربار که معنی زندگی را فهمیدم عوضش کردند "مارتین کلاین با ترجمه حسبن یعقوبی از نشرچشمه را می خوانم .نویسنده به تشریح گفتارفیلسوفان در لذت از زندگی می پردازد و آن را در گفتارفیلسوفان جستجو می کند .کتاب دربازه زمانی سال ۹۶ شمسی چاپ و درسال ۹۷ دوازده بار چاپ مجدد شده است نشان از استقبال مخاطب کتاب خوان ایرانی دارد .

جهان داستان
هر رمان یا مجموعه داستانی که نوشته می شود خلق جهانی است که نویسنده خواننده اش را دعوت به دیدن و خواندن آن می کند .
جهان داستان با تمام حوادث و شخصیت ها و بالا و پایین شدن هایش آفریده قوه تخیل و تجربه زیسته نویسنده اش می باشد جهان متعلق به نویسنده .این تعلق از این بابت است که درنسبت خواننده با متن آنچه که مهم جلوه می کند متن ومحتوی متن است . متن به مثابه متن خودرا برای خواننده مطرح می کند .این مواجه است که خواننده را وارد جهان داستان نویسنده می کند. واو با تمام جزییات داستان همراه می شود اینکه از برآیند کار راضی باشد یانه ربطی به نویسنده ندارد. اما وقتی کتاب رمانی مورداستقبال مخاطب واقع می شود به مفهوم فلسفی این پیام را دارد جهان داستانی نویسنده برای خواننده جذاب و همه فهم است . اگر داستان باردیگر شهری که دوست می داشتم نویسنده نادرابراهیمی پرفروش است هنوز خواننده دارد هنوز کتاب تازه است خلق فضای عاشقانه ای است که راوی با مرور خاطرات، دلداده اش هلیا را صادقانه دوست دارد .واین تجربه عاشقانه دوراز دسترس نیست .بلکه با زمینه زیست ایرانی آشنایی دارد.خاطرخواهی های دو جوان روستایی دختر وپسر بیشتر از این سنخ است .
بنابراین جهان داستان با نوشتن کتاب به اشتراک گذاشته می شود .با چاپ مجدد رمان این جهان گسترش می یابد و خود بنای فرهنگ جامعه می شود .اما اگر اثری داستانی با استقبال مواجه نشود جهان داستان نویسنده ناگشوده می ماند واین برای نویسنده گان درد آوراست که نتوانسته خودش وجهانش را به اشتراک بگذارد.

نیامدن هایت
به راه وی تا سحر ماندم، ژاله افشاندم، او نیامد
به امیدش با نوای دل، نغمه ها خواندم، او نیامد
نیامدن ها انتظارهای شگفت آفریده است .نیامدن ها همیشه انتظار آفرین است .چرا نیامد ؟ چی شد نیامد؟ اگر می دانست چقدر طالب دیدارم می آمد .اگر می دانست که چقدر بی تابم حتما میامد .بازهم شک برمن مستولی شد .بازهم تردید م گرفت .چرا وقتی نمیاید مردد می شوم مشکوک می شوم اوکه می گفت حتما میایم .حتما را چندبار تکرار کرد.
امید دل من کجایی
سحرشد چراپس نیایی
از صبح که بیدار شدم‌ حیاط را رفت و روب کردم .باغچه را آب دادم .گل هارا هرس کردم .یک سبدحصیری گلابی و سیب از درخت حیاط مان چیدم وحسابی شستم روی میز گذاشتم . دوتا کتاب برایش خریدم .کتاب های فلسفی که از همه کتابها دوستتر دار د بقول خودش فلسفه .دانش دانش ها.
چرا نیایی که بی تو نالانم
آتش عشقت زد شرر به جانم
پرده هارا کنارزدم تا اتاق ها به هوای آمدنت نور و هوا بگیرند . غذایی را که دوست داشتی بارگذاشتم .نوشیدنی که دوست داری درست کردم .اووه ...اگر بدانی چه کارها برای حضورت کردم . وقتی میایی چه بگویم حضورت شگفت انگیز است .حضورت مهرآفرین است .حضورت زندگی بخش است.آی زندگی ام کجایی
شب تارم مهرافشان‌ تویی تو
به گلزارم گل خندان تویی تو
دقایق چه کند عبور می کنند .خیلی کند .مرده شور این دقایق کشدارهزار ساله را ببرد .خوب من منتظر زنگ موبایلم .منتظر زنگ تلفن خانه ام .منتظر رسیدن پیامک آمدمت هستم .منتظر جلوه گری قامتت بر دروازه خانه هستم
زقلب بی تابم چه خواهی
به چشم بی خوابم نگاهی
این بارم مثل بارهای دیگر نیامدی اینبارهم خلف وعده کردی .این بارهم سلامی نگفتی .اینبارهم برایم لبخند نزدی .می دانی سرنوشت من با انتظارهای دلخوش کن رقم خورده است .انتظارهایی که اگر نبودند زندگی غیر ممکن می شد.خودت وانتظارهایت را دوست دارم.

# این دلنوشته بر فراز آسمان ازمشهد تا تهران درحالیکه صدای خوب خواننده محمد معتمدی توگوشم تکرار می شد نوشته شد. آهنگی که خیلی دوستش دارم .

امید دل
#محمد_معتمدی

@bekhanim2

تلنگری به حکایت سعدی
حکیمی را پرسیدند از سخاوت و شجاعت کدام بهتراست .گفت آن راکه سخاوت است شجاعت حاجت نیست .
#سعدی گلستان
حکیم دراین گفتار سعدی همان انسان دانای زمانه است .حکیم به لحاظ جایگاهی که دارد ازاو جامعه سوال می کند میان دوئیت سخاوت و شجاعت کدام بهتر است .حکیم می گوید سخاوت هرکه دارد به شجاعت نیاز نیست .
انسان زمانه سعدی چون معنوی اندیش است طرف سخاوت را می گیرد اما انسان قرن بیست یکم درمقایسه این دو سخاوت و شجاعت ان جواب را قبول ندارد چراکه دو کلیت باهم مقایسه شده بایستی این دو صفت انسانی در موقعیت های ظهوری خویش تحلیل شود جایی ممکن است شجاعت ضرورت دارد نه سخاوت و بالعکس .ودیگر اینکه هریک از این صفات شجاعت وسخاوت دو ویژگی خوب انسانی است که در جای خویش زیباست .

جمله بی قراری ات از طلب قرار توست
طالب بی قرار شو تا قرار آیدت

■ #حکایت هایی از #عبید_زاکانی

■ خورجین شخصی را بدزدیدند...
اموال او که در خورجین بود همه بر باد رفت...
مردمان بگفتند؛
سوره یاسین بخوان که با آن مال پیدا شود!
مالباخته بگفتا؛
کل قرآن به یکجا درون خورجینم بود...!

■ شخصی ادعای خدایی میکرد،
او را پیش خلیفه بردند
خلیفه به او گفت؛
پارسال اینجا یکی ادعای پیغمبری میکرد،
او را بکشتند.
گفت؛
نیک کرده اند
که او را من نفرستاده بودم!!

■ جنازه ای را به راهی می بردند.
درویشی با پسر بر سر راه ایستاده بودند،
پسر از پدر پرسید
که بابا در اینجا چیست؟
گفت : آدمی
گفت : کجایش میبرند ؟
گفت : به جایی که نه خوردنی باشد
و نه پوشیدنی نه نان و نه آب
و نه هیزم نه آتش نه زر و نه سیم
نه بوریا نه گلیم!
گفت : بابا مگر به خانهٔ ما می برندش؟!

■ دزدی در خانه فقیری می جست !
فقیر از خواب بیدار شد،
و گفت؛ ای مرد !
آنچه تو در تاریکی می جویی،
ما در روز روشن،
می جوییم و نمی یابیم....! # حكايت هاي عبيد زاكاني نوعي مردم شناسي ايران گذشته است كه چه جور كنش داشته و به زندگي و حوادث واكنش مي داده است عبيد به عنوان متفكرآن دوران چگونه با ذكاوت و طنازانه كج انديش ها كجروي هارا نشان داده است