Woah the fuck I love you saying it🛐

غرق زخمیم ولی قامتمان خم نشده.

اره تو راست میگفتی. ولی من فکر می‌کردم ایندفعه فرق داره.

دلتنگی آدم را به خیابان می‌کشد.
دلتنگم؛ و مردم نمی‌فهمند قدم زدن
گاهی از گریه کردن غم انگیز‌تر است.

چه دانم انکه ندارد خبر ز عالم عشق
که با خیال تو بودن چه عالمی دارد

خندیدم تا وانمود کنم حالم خوبه
گریه کردم تا سبک شم
به خواب پناه بردم تا از رنجام بگذرم.
اما بارِ غم
همچنان داره رو قلب من سنگینی میکنه.

‏چه واژه نازیه این “باهم”؛ باهم میریم، باهم بگیریم، باهم درست کنیم، با هم بمیریم اصلاً.

گفته بود:«پیدا کردن آدمی‌که سلیقۀ موسیقیِ مشابهی دارید نوعی درمان است.»

چون بیرون سرده برنگرد به خونه‌ای که آتیش گرفته.

شب می‌شه آسمونُ باز ورق می‌زنم،
رو کف سرد باغ، باز قدم می‌زنم.

بی تو ضربان قلبمم نمی‌خوام اگه کوبید.

شاید هر وقت که ستاره هات دیده شن.

دلم نمیخواد همیشه چیزی برای گفتن داشته باشم، گاهی ترجیح میدم فقط تماشا کنم، فقط گوش بدم، توی دنیایی که همه دنبال اثبات خودشونن، من به خودم ثابت کردم که لازم نیست همیشه دیده بشم، سکوت من نشونه ضعف نیست، یه جور آرامشه، من راه خودمو توی سکوت پیدا کردم، بی‌هیاهو، بی‌ادعا، در دلِ آرامش، نه میان فریادهای بی‌پایان.