شما میتونین من رو قضاوت کنین ولی من کشورم رو دوست ندارم، دوست داشتن دلیل میخواد، امید میخواد ولی ایران دلیل تک‌تک بدبختیامه، تک‌تک دردا و مشکلات و چیزایی که باید تحمل کنم تقصیر اینجاست، اره من ارزوی رفتن از اینجا رو داشتم چون خودم رو لایق یه زندگی طبیعی و اروم میدونستم چون ایران حتی یه زندگی عادی رو هم از من گرفته، چون من یکبار زنده‌م و اون یکبار داره تو ایران به مردن تدریجی روح و جسمم ختم میشه و من از این وضعیت متنفرم.