واقعا نمیدونم دارم چه غلطی میکنم.

هوم احساس میکنم ساعت/ روزای آخره

امروز داشتیم حکم میزدیم یکی از دوستام گفت دستتو ببینم من دست چپمو نشونش دادم گفت نه اون
دست راستمو بردم سمتش گفتم لاکمو میگی؟
گفت بابا ورقارو میگم.

میزان ایکیوی من

من دقیقا خرسم این شکلیه هر شب باهاش اینطوری میخوابممم

دوستام خیلی بهم لطف دارن😭😭😭😭💗

I know this was never written for me, but I can't help trying to rewrite fate.

Maybe it's not destiny. Maybe it's simply a choice I haven't understood yet?

I keep looking for logic in something that only asks to be felt.

Maybe I'm fighting the wrong battle.

تا داریوش هست چرا باید با چاووشی گریه کرد

بیچاره کسی که چیزی رو از من پنهان میکنه بدبخت من خواب میبینم

.

کاش چیزی به اسم استرس وجود نداشت