😊😊

چه بخواهی چه نخواهی
دوست دارمت

راه نجات مرا از همه سو بسته ای
قطع امید مرا از همه کجا کرده ای

به طبیبانِ دگرنسخه‌ ی ما را مسپار..

درد با دست تو درمان بشود خوب‌تر اَست!

آنقدر که من خودم از خودم می ترسم از مرگ و جهان تیره نمی ترسم

عاشق کم است، سخنِ عاشقانه فراوان؛

ای پری پیکر به دام خود اسیرم کرده ای
در کمند زلف خود چون صید گیرم کرده ای

و گفت: «صاحب استقامت باش
نه صاحب کرامت، که نفس تو
کرامت خواهد و خدای استقامت.»





#تذکرة_الاولیاء
#ذكر_ابو_علی_جوزجانی ‌ ‌ ‌  ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

و گفت: «کاشکی بدانمی که مرا که دشمن می دارد! و که غیبت می کند؟ و که بد می گوید؟
تا او را زر و سیم فرستادمی. تا چون کار من می کند از زر من خرج کند.»


#تذکره_الاولیاء
#ذکر_احمد_حرب

پیرمرد ثروتمندی را سردی پا آزار داد. حکیم گفت: باید پای‌افزاری (کفش)، از پوست شتر سرخ مو به پای خود کنی.
پیرمرد را که ثروت زیاد بود دنبال کاروانی می‌گشت که از یَمن بتواند برای او این کفش را تهیه کند.

تاجری ماهر حاضر شد که کیسه‌ای طلا از پیرمرد بگیرد و این کفش را با خود به خراسان آورد. در مسیر شام تا خراسان، راهزنان زیادی بودند که حتی این کفش نفیس اگر در پای مسافری می‌دیدند از او می‌گرفتند.
تاجر زرنگ وقتی کفش‌ها را خرید یک لنگه‌ی کفش در توشه بار مسافری گذاشت که کاروان‌شان دو روز زودتر از او به خراسان می‌رفتند و یک لنگه‌ی دیگر کفش در بارِ خود گذاشت. چون در مسیر به راهزنان رسیدند و یک لنگه‌ی کفش را راهزنان دیدند هر چه گشتند لنگه‌ی دیگر آن را نیافتند پس آن یک لنگه را هم در بارشان رها ساختند و چنین شد که تاجر ماهر توانست کفش نفیس را از یَمن به خراسان به سلامت رساند.

تاجر را شاگردی بود که کار نیک می‌کرد اما به خدا ایمان نداشت و همواره می‌گفت: باید کارت نیک باشد که خدا تو را بهشتی کند، ایمان به خدا مهم نیست کار نیک را بخاطر نیک‌بودن آن انجام بده نه برای ایمان به خدا.

بعد از این داستان تاجر، شاگرد را گفت: ای جوان دیدی که کفش نفیس را یک لنگه‌اش به کار کسی نیامد و رهایش ساخت بدان عمل صالح بدونِ ایمان، نماز بدونِ زکات و... مانند یک لنگه کفش هستند و تو را هرگز سودی نبخشند هر اندازه هم قوی و نفیس باشند.