این راه ناباکان است و راه دیوانگان و مستان .


با خدا مستی و دیوانگی و ناباکی سود دارد




ابوالحسن جان خرقانی قدس سره العزیز



من نمیدانم بابا

او بی باک است الله

او بی باکان را دوست دارد

چرا ننْهم؟ نهم دل بر خیالت
چرا ندْهم؟ دهم جان در وصالت

بپویم بو که درگُنجم به کویت
بجویم بو که دریابم جمالت

خاقانی

ای پری پیکر به دام خود اسیرم کرده ای
در کمند زلف خود چون صید گیرم کرده ای

هفتاد سال است تا می کوشم،مگر ارادت در حق طاهر درست کنم نمی توانم



شیخ فتحه استاد عین القضات همدانی


😊☺️

شیخ گفت:.... بزرگترین کرامت آن است که بتوانی خوی زشتی از وجودت را به خوی نیک مبدل سازی.



ترجمه اللّمع فی التصوّف، ابونصر سراج

گفت : من نیکخوئی را ندانم مگر در سخاوت و بدخوئی را نشناسم الا در بخیل بودن .

و گفت :  هرکه خود را مالک چیزی بداند بخیل است .



تذکرة الأولیاء عطار
ذکر حمدون قصار

گفته‌اند که ابوسعید در هنگام مرگ بسیار تواجد می‌نمود. دلیل آن را از جنید پرسیدند: گفت: عارف هرگاه یقین کرد که خدا هیچ کاری را نسبت بدو از سر بغض و عقوبت نمی‌کند و در همه صنایع الهی که ظاهری سخت و تلخ دارند رگه‌های محبت خدا را بین خویش و خدا می‌بیند و می‌داند که سختی‌ها جز بدان جهت فرود نمی‌آیند که جان او را پاک سازند و به سوی حق برکشند و او را برگزینند. چون عارف بدین مرتبه از آگاهی رسید شگفت نیست که روحش پر بگیرد و شوق او را به نشاط آورد.




ترجمه اللّمع فی التصوّف، ابونصر سراج

روایتی از زندگی جنید بغدادی رضی الله عنه:

روزی زنی نزد جنید بغدادی (رضی‌الله‌عنه) آمد در حالی که حجاب داشت، و از شوهرش نزد او شکایت کرد.

گفت:
ـــ السلام علیک ای استاد! شوهرم می‌خواهد دوباره ازدواج کند.

جنید پاسخ داد:
ـــ اگر کمتر از چهار زن دارد، شرعاً اجازه دارد.

زن از این پاسخ ناراحت شد و گفت:
ـــ اگر برای من جایز بود که حجابم را برای مردم بردارم، چهره‌ام را برایت آشکار می‌کردم تا ببینی که کسی که چون منی را دارد، نباید به زن دیگری فکر کند!

جنید وقتی این سخن را شنید، بی‌هوش شد و بر زمین افتاد.
و چون به هوش آمد، از او پرسیدند: «چه شد؟»

جنید پاسخ داد:
در دلم خطور کرد، انگار خداوند متعال می‌فرماید:

«اگر برای کسی از اهل دنیا جایز بود که مرا ببیند، حجاب را از برابرش برمی‌داشتم تا مرا بنگرد و دریابد که کسی که مرا دارد، نباید در قلبش غیر از من باشد.»

دوغدوم باشیم داشلار ایله
قان آخیتدیم یاشلار ایله
یارنلر قارداشلار ایله
جاندان آیریلمیش وارمیدیر؟


#یونس_امره

#گرایلیلار۶

ترجمه:

با سَری بَلاکِش زاده شدم
خون گریستم با اشک ها،
همراه یاران و برادران
از جان جدا افتاده‌ای هست؟

@yunusamre

• ای دور نظر و ای نیکو حضر
و ای نیکوکار نیک منظر
ای دلیل هر برگشته و ای راهنمای هر سرگشته
ای چاره‌ساز هر بیچاره و ای آرنده‌ی هر آواره
ای جامع هر پراکنده و ای رافع هر افتاده...🌸

دست ما گیر ای بخشنده‌ی بخشاینده...


مناجات‌نامه
#خواجه_عبدالله_انصاری

نه زاهد بهر پاس دین ننوشد می از آن ترسد
که گردد آشکارا وقت مستی کفر پنهانش




یغمای جندقی

گفت: حق -تعالی-خواست که آب را بیافریند، از هر الوان رنگِ او کرد و از هر طُعوم طعم او گردانید.چون همه ي الوان را بیامیخت تا لون آب گشت، ازاین معنی کسی لون آب ندانست و چون همه طعم را بیامیخت، [کسی] طعم آب نشناخت، تا ازخوردن او لذّت و حیات یابند امّا از کیفیّت  لذّت او خبر نه.
و جَعَلنا مِنَ الماء کلَّ شیءٍ حیّ دلیلِ این
است.



#عطار
#تذكره_الاولياء
#ذكر_ابوبكر_وراق

گفتند: «در معنی یافت سخنی بگو». گفت: «هر که پندارد که نزدیک تر است، او به حقیقت دورتر است. چون آفتاب که بر روزن
می افتد، کودکان خواهند که تا آن ذره ها بگیرند. دست در کنند. پندارند که در قبضه ی ایشان آمد. چون دست باز کنند، هیچ نبینند.»


#عطار
#تذكره_الاولياء
#ذكر_علی_سهل_اصفهانی

الحَمدُ للهِ الَّذي أذهَبَ اللَّيلَ مُظلِماً بِقُدرَتِهِ،
وَجاءَ بِالنَّهارِ مُبصِراً بِرَحمَتِهِ،
وَكَساني ضيائَهُ وَأنا في نِعمَتِهِ.

🔰 حکمت؛ نوری الهی بر دل‌های خاشع

در این نگرش، حکمت نه حاصل صرفِ تلاش‌های عقلانی، بلکه عطیه‌ای الهی است؛ موهبتی آسمانی که بر دل‌های آماده، جان‌های پاک، و چشم‌هایی که با اشک خشیت شسته شده‌اند، فرو می‌تابد. این همان راز آیه‌ی کریمه است:
«يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشَاءُ» (بقره، آیه ۲۶۹)
«اوست که حکمت را به هر که بخواهد، عطا می‌فرماید.»
در این آیه، خداوند سبحان از بخششی سخن می‌گوید که فراتر از مال و مقام است؛ حکمت، نوری است که در دل می‌درخشد و انسان را به راهی می‌کشاند که رضای الهی در آن نهفته است.
از ابوالعالیه در تفسیر این آیه نقل شده است:
«الْحِكْمَةُ: الْخَشْيَةُ، فَإِنَّ خَشْيَةَ اللَّهِ رَأْسُ كُلِّ حِكْمَةٍ.»
📚 تفسير ابن أبي حاتم.
«حکمت، همان خشیت است؛ چرا که خشیتِ خداوند، سرچشمه و سرآغاز هر حکمت راستین است.»

🌼 تأملی در معنا
در این آیه‌ی بلندپایه، سخن از گوهری است که نه در ترازوی ثروت می‌گنجد و نه در تراکم مقام؛ بلکه نوری است از جنس معنا، که در دل‌های برگزیده می‌درخشد. حکمت، در این معنا، نه صرف دانایی است و نه مهارت در سخن؛ بلکه بصیرتی عمیق، فهمی الهام‌یافته، و نگاهی است که از پسِ پرده‌های ظاهر، حقیقت را می‌بیند. حکمت، توانایی تشخیص حق از باطل و راه از بی‌راه را در پیچ‌و‌خم‌های زندگی به انسان می‌بخشد.
این نور، همچون چراغی در شب‌های تار، راه را روشن می‌سازد و دل را از لغزش‌های گمراه‌کننده بازمی‌دارد. حکمت، نوری است که از آسمان معنا بر دل‌های خاشع فرو می‌تابد؛ نوری که انسان را به راهی می‌کشاند که رضای خدا در آن نهفته است.

🌼 خشیت؛ سرچشمه‌ی حکمت
در تفسیر این آیه، بسیاری از مفسران، از جمله ابوالعالیه، حکمت را «خشیت» دانسته‌اند؛ خشیتی که نه از جنس ترس حیوانی، بلکه لرزشی است آمیخته با عظمت و محبت، در برابر جلال و جمال الهی. خشیت، حالتی روحی است که دل را از غرور می‌زداید، عقل را به تعادل می‌کشاند، و جان را به طهارت می‌رساند. چنین خشوعی،سرچشمه‌ی هر حکمت راستین است؛چرا که حکمت،ازدلِ فروتنی دربرابرحق می‌جوشد،نه ازادعای دانایی. حکمت، میوه‌ی درختی است که ریشه در خشیت دارد و شاخه‌هایش درآسمان معنا گسترده است.

👌پس اگر خواهان حکمت هستیم، باید نخست دل را از غبار غفلت بزداییم و جان را با نور خشیت بیاراییم. چرا که حکمت، نه به هر کس، بلکه به آن‌که خدا بخواهد، عطا می‌شود. و خواست خدا، در دل‌های خاشع و جان‌های مشتاق تجلی می‌یابد.

✍️ حمـزه  خان بیگی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾••┈
https://t.me/manaviyat04

دلبرا من سندن ایری تن ده جانی نئیله رم

#مولانا_امیر_سید_عمادالدین_نسیمی

ایفا: #رحمتلیک_آقا_خان

@nasimi771