چون خوف در دل بنده ای جای گرفت
زبان او گنگ شود آنچه نباید گفت
نگوید مگر آنکه از وی چاره ای نیست
یعنی بیننده باشد نه گوینده



ابو علی

قصه دوستی
دانی چرا چنین دراز است،از آن که دوست بی نیاز است.



ابوعلی

فقط سوز دلم را در جهان پروانه میداند

هیزم تویی و مهر او آتش
آتش در هیزم زن
و بنشین خوش
اگر روزی بوی سوزش خویش بشنوی
نخواهی که به جز از آن بویی
هیچ بویی شنوی




رسائل فارسی خواجه عبدالله انصاری

در بلا هم می چشم لذات او
مات اویم مات اویم مات او

حضرت مولانا

به واسطه ی علم است
که عالِم و معلوم در ارتباطند.

به واسطه ی عشق است
که عاشق و معشوق در پیوند یکدیگرند.

به واسطه ی نور است
که بیننده، دیدنی را ادراک می کند.

و این وجود مطلق است
که به موجودات، موجودیت بخشیده است.

@hess_araamesh

سن اوْیورسان اوْل اوْیانیق
اکسیڲینی قیلار آرتیق
داهی نئجه بولام تانیق
دایم سنینله یاردورور

#یونس_امره

#گرایلیلار۴

ترجمه:

تو خوابی و او بیدار
کمبود تو را زیاده کند
دیگر چطور آشنایی یابم
او که دائم تو را یار است

@yunusamre

بستگان زنجیر بلای او با کسی آرام نگیرند
و‌داغ زدگان شراب آقای او جز از دست لطف او جام نگیرند






رسائل فارسی خواجه عبدالله انصاری

بلا از دوست عطاست و از عطا نالیدن خطاست
بلایی که ترا مشغول کند بدو به از عطایی که ترا مشغول کند ازو


بلاکش باش نه بلا برنهنده،
تحت حکم باش نه حکم کننده




رسایل فارسی خواجه عبدالله انصاری

ای پری پیکر به دام خود اسیرم کرده ای
در کمند حسن خود همچون صید اسیرم کرده ای

مرغی که زِ دامِ نَفْسِ خود رَست
هرجایْ که بَرپَرَد نترسد

هرجایْ که هست گُنج گَنج است
کُشته‌یْ اَحَد از لَحَد نترسد

چون گُل بِشِکُفت و رویِ خود دید
زان‌پس ز قبول و رَد نترسد

#غزل_مولانا

آزادی از نَفْس و رسیدن به حقیقت، آدمی را از ترس و قضاوت دیگران بی‌نیاز می‌کند. برای چنین کسی، هر شرایطی در هرجا (هرچند سخت) برای او تبدیل به فرصت‌هایی برای رشد خواهند شد.

دزدی به خانه پارسایی در آمد چندانکه جست چیزی نیافت دل تنگ شد پارسا خبر شد گلیمی که بر آن خفته بود در راه دزد انداخت تا محروم نشود
شنیدم که مردان راه خداى
دل دشمنان را نکردند تنگ
ترا کی میسر شود این مقام
که با دوستانت خلافست و جنگ
مودت اهل صفا، چه در روی و چه در قفا، نه چنان کز پست عیب گیرند و پیشت بیش میرند.
در برابر چو گوسپند سلیم
در قفا همچو گرگ مردم خوار
هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد
بی‌گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد

گلستان سعدی