اگر بزرگ شیم و یادمون نره چی؟

‏هر وقت یکی ازم می‌پرسه خوبی، نمی‌تونم ریسک کنم بگم نه نیستم؛ چون حتماً اون می‌پرسه چرا و من واقعا تعریفی برای حال بدم ندارم حتی خودمم نمی‌دونم چِمه نمی‌دونم چرا بَدم فقط می‌دونم خوب نیستم.

بعضی توقع آدمارو درک نمیکنم چرا فکر میکنی وقتی درهیچ شرایطی باهم نیستی بازهم قراره همون جایگاه رو توی زندگیم داشته باشی؟

هرچی دلت می‌خواد بگی بگو چون من در آخرعاشق اینم که جاهای تکراری برم با آدمای تکراری،کل تایم روزمو کلاس برم و یک دقیقه هم خونه نمونم.

و اما در آخر دل تنگ روزهای میشم که کل اعضای خانواده منتظر پخش یک سریال میشیدیم،زمان های که با بقیه مسابقه دویدن میدادم،باریحان دعواهای سنگین میکردیم،زنگ تفریح ها همه باهم ناهار میخوردیم،روز عید که با ذوق پوشیدن لباس جدید عیدی گرفتن خوشحال بودم.

هرچی بیشتر میگذره و بیشتر میرم تو جامعه بیشتر متوجه ی کثیف بودن نرها میشم.