تو آسمونت‌ رو از دست دادی
من فقط یک اَبرِ سرگردون‌ رو.

هیچ چیزی فراموش نمیشود، یاد در استخوان است.

چگونه به جهان آمده‌ام؟چرا با من مشورت نشد!

به مو میرسه پاره هم میشه گریتم در میاره.

قصه ام ساده و کوتاه است.
از هرچه دوست دارم، دورم.

ما حتى تقاضای شادی نکردیم،
فقط درد کمتری میخواستیم.

آره شکر، همه چی خوبه، نفسی میاد و میگاد.

سیاه به تن نداشت ولی همه چیز را از دست داده بود.

آسوده باشید از این گوه‌تر ها هم خواهد شد.

بی تفاوت‌تر از قبل ادامه میداد.

دل نازک شدم دکتر، کلا یه مدته واسه خودم یه تیکه ابر شدم.

‌در آخرین پیامِ خداحافظی‌اش به او نوشت :
خداحافظ به تو که اندوه مرا نفهمیدی، و نگرانی‌ها و ترس‌هایم را به تمسخر گرفتی.

روی خوش زندگی برای ما تبدیل به یه افسانه دست نیافتنی شده.

تا همیشه یه گوشه‌ از قلبم بخاطرش غمگین میمونه.

به تو باز خواهم گشت،
بسان یتیمی به تنها پناهگاهش.

تو را دوست دارم؛ مثل آخرین نخ یک سیگاری در تبعید.

زیستن با دلی شکسته و روحی فرسوده،
آدم را از پا درمی‌آورد.

گذشت اون دوره که احترام، احترام میاورد. الان احترام‌گذاشتن فقط هاری میاره.

من در دنیایی که دوام آوردن‌ شاهکار بزرگی است، دوام آورده‌ام.

برایش نوشت:
دست‌کم کاش من را از این غمگین‌تر نمی‌کردی.

چند ساله گُمم تو روزایی که گذشت.