ما چیز زیادی هم نمی‌خواستیم
تنها یک سرزمین می‌خواستیم که اندوهش، زیبایی‌اش را نکُشد.

روزی در تاریخ می‌نویسند؛

و حالا هیچ چیز اندوهم را از میان نمی‌برد؛
حتی وقتی بلند و طولانی می‌خندم، باز هم غمگینم.

در این مدت زندگی به گونه‌ای سپری شده است که میتوانم سالها بدون اینکه اتفاق غم‌انگیزی رخ بدهد ،غمگین بمانم.

می‌رسد آن روز که چرخ بر مدار حق بگردد..! می‌رسد جانم، می‌رسد.

‏هیچ میلی به بقا ندارم .

به یاد آنان که جسارت بیشتری از ما داشتند، حرف مارا بلندتر فریاد زدند، و امروز در کنار ما نیستند.

‏این استوری تلگرامم بد کوفتیه
هرچی روانی از فصل ۱ تا ۱۰ زندگیت داشتی میاد جلو چشمت.

‏در اولین آغوشی که فهمیده شوم،
‏زار زار اشک خواهم ریخت.

ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب شود، آدم‌های بسیاری را به گریه می اندازد.

‏احساس می‌کنم گیر بستنی فروشای استانبول افتادیم.

اگر گریه می‌کرد، اگر فقط کمی گریه می‌کرد، فشار اشک‌ها دور چشم‌هایش را این‌طور کبود نمی‌کرد.

خیلی عادی دارم زندگیمو میکنم ولی خیلی غیر عادی قلبم یهو پر غم میشه.

:)