- چی غمگین ترت میکرد؟
+اینکه میدیدم رفتار اون بدتر از بقیه شده.

و بزرگترین نقطه ضعف؟ حس کردن بیش از حد.

‌این‌طور که معلومه، غم خیلی قد بلنده؛ چون همه فقط زانوشو بغل می‌کنن!

تکه‌سنگ کوچکی هستم بر لبه‌ی پرتگاه؛ در انتظارِ یک تلنگر.

انقدر تو خودم رفت و آمد دارم که باید به "مجتمع مسکونی" تغییر کاربری بدم.

یه‌جوری خودخوری می‌کنم که انگار یه نفر بهم گفته: هرکسی خودشو زودتر تموم کنه برنده‌‌س.

ما مخلوقِ طردشده‌ی خداییم که فرستادمون کانونِ خانواده تا اصلاح بشیم!

بدون سفارش توی رستوران دنیا، چپ و راست از زندگی می‌خوریم.

برای آروم کردن صداهای داخل سرش، از صدا خفه‌کن استفاده کرد!

روی طاقچه فراموشی افتادم؛ مثل دستکشی که ازش دست کشیدن.

این سال‌ها نه شمسی‌ان، نه میلادی، نه نوری؛ زوری‌ان.

برایش نوشتم؛ از تمامی استرس هایی که برای زنده ماندن در این نقطه از جغرافیا متحمل شدم ،خسته‌ام.

هر وقت از خواب بلند میشم، بالشتم خیسه؛ رویاهام نشتی دارن.

می‌دونم این اتفاقایی که داره میوفته دست من نیست، اما نمی‌تونم به‌خاطرشون غصه نخورم.