ما که مجردیم دیگه‌ بیخیال پیدا کردن نیمه گم شدمون شدیم،ولی نمیدونم متاهل‌ها چرا هنوز دارن میگردن.

‌

هربار که به تو نگاه می‌کنم
بیشتر باورم می‌شودکه
بعضی آدم‌ها را انگار
برای تمام عمر آدم آفریدن
برای ماندن در عمیق‌ترین لایه‌های جانش!
نمی‌دانم چقدر از جهان سهم من است
اما می‌دانم در تمام سهم من از زندگی
دلم تو را انتخاب می‌کند
حتی در روزهایی که
دوست داشتن
تنها شکل‌دوام آوردن است♥️A❤️
...*...

امروز روز جهانی گفتنِ دوستت دارمه.😍😍

گفتی بیا گفتم کجا
گفتی میانِ جانِ ما
گفتی مَرو گفتم چرا
گفتی که می‌خواهم تو‌ را.

دلم آغوش میخواهد …نه مرد … نه زن …خدایا زمین نمی آیی ؟

نکند مست شوی
فارغ از این هست شوی؟
بعد آن کور شوی،
کر شوی، شاعر و بیمار شوی؟
نکُنَد دل نکَنی،
دل بکَنَد،
بهرِ تو دِل دِل نَکُنَد
برود در بر یار دگری
صبح که بیدار شوی.

..
اگر تمام دنیا هم خستگی باشد،
لبخندش برایم آرامش است
با او نفس می‌کشم
با او قوی‌ام
و تمام خستگی‌هایم
در آغوشش گم می‌شوند....
دوستش دارم
بیشتر از آن‌چه واژه‌ها بلدند بگویند…
❤️A❤️
...*...

روزگار باما چه کردی

با شرح حال شروع کنیم..🩶

هر کسی حالِ مرا پرسید، بر حالم گریست
هر که آمد بر سرِ بالین من ، بیمار شد

کاش قدری‌ بیشتر وصل تو را میخواستم
حیف‌ِ تسبیحی‌که‌تنها صرف‌ِاستغفار شد!

ڪاش نمے دویدے ڪودڪی؛ جهان آن سوے قد ڪشیدن چیزے نداشت بہ جز دلتنگی...

‌

رهبر کره شمالی خودکشی کردن رو ممنوع کرده و گفته هرکس خودکشی کنه و زنده بمونه اعدامش می‌کنیم.😐

شبتون آروم🫶🏻♥

گفته بودم که به دریا نزنم دل اما
کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم؟

دل نشکن

ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﺠﺎﺯﯾﺴﺖ؟!

"ما ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺣـــــــﺲ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ "...!
مهربانی  ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ "ﻋﮑﺲ ﭘﺮﻭﻓﺎﯾﻠﺶ "...
ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻏﻤﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ "ﭘﺴﺖ ﻫﺎﯾﺶ "...
شادی و ﺧﻨﺪﻩ اش ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ " ﺟﻮﮎ ﻫﺎﯾﺶ "...
ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ " ﻻﯾﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎﯾﺶ "...
حضورش ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ "علامت آنلاینش "...
ﻟﺠﺒﺎﺯی و دلخوری اش ﺍﺯ ﺭﻭﯼ " ﺑﻼﮎ ﻫﺎیش"...
نگویید ﻣﺠﺎﺯﯼ...!!
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ...
یقین داریم...
ما اینجا را باور داریم...
ﻣﺎ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ...
ﺷﺐ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ...
ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﻤﺎﻥ .....
ﺩﺭﺩﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ...
دلتنگی های گاه وبیگاهمان...
ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳــــــــﺖ!!
ﻧﮕﻮﯾﯿﺪ ﻣﺠﺎﺯﯼ!!
ما در اینجا به دوست هایمان عادت کرده ایم... همانند ماهی به آب!!
اینجا زندگی جاریست...!!
آری..

عمرمان گذشت تا...
باورمان شد، آنچه را باد برد
عمر ما بود
نه برگ‌هاى پاييزى