‏من واقعا ديگه از تلگرام
‏از توييتر
‏ازاينستا
‏از موبايلم
‏از خوابيدن
‏از آدماى دورم
‏از ايرپادم
‏ازفكر كردن
‏ازفيلم ديدن
‏از سگ دوزدن ونرسيدن
‏از شب بيدارى
‏از استرس
‏از بغض
‏از گريه
‏ازغم
‏از كلافگي
‏ازعصبى بودن
‏از اورتينك خسته شدم، من فقط خسته شدم..

اینجا زمین است
رسم آدم هایش عجیب است
اینجا گم که میشوى
به جاى اینکه دنبالت بگردند!
فراموشت مى کنند...

آمدی رفت ز دل صبر و قرارم بنشین
بنشین تا به خود آید دل زارم بنشین
دل و دین بردی و اکنون پی جان آمده‌ای
بنشین تا به تو آن هم بسپارم بنشین.

مگه اشک چقدر وزن داره که با ریختنشون اینقدر سبک می شیم

اشکو بیخیال شاشو بگو

اون لامصب چقدر وزن داره میری میشاشی میای انگار رو هوایی

تو را فراموش خواهم کرد!
اما نه امروز،
نه فردا،
نه تا وقتی قلبم هنوز
به امید شنیدن نامت می‌تپد!
شاید روزی فراموشت کنم
که آخرین نفس از سینه‌ام رفته باشد،
عقلم خاموش،
روحم رها،
و تنم آرام زیر خاک خفته باشد.
تا آن روز،
اگر تمام جهان هم از یادم برود،
تو را نه!
تو که در جانم
خانه داری
...*...

تا حالا شده یه چت رفاقتی بخونی
دردت بیاد؟
تا حالا شده یه ویس رفاقتی بشنوی
اشکت بیاد؟
تا حالا شده یه ویدیو مسیج رفاقتی ببینی
بغض کنی؟
تا حالا شده یه عکس دو نفره ازخودت و رفیقت ببینی گریه کنی؟
این خاطرات چی هستن که هردم ودقیقه
می‌خوان گلوت و فشار بدن وراه نفس تو ببندن
لعنت بهتون
...*...

لعنت به رفیق های نیمه راه

حیف نمیشه فوش داد😜😂

هوا از خفه شو نچسب بهم به خفه شو بیا بغلم تغییر ماهیت داده....

خدا نمی‌گذارد داستان آدمی که قلب پاکی دارد بد تمام شود، نگران نباش♥️🍁

یارو آگهی کرده دراز بکشید و درآمد میلیونی کسب کنید  ...



والا من فقط یه چی به ذهنم میرسه شمارو نمیدونم 😐😐😂😂

شرح حال...

چه خوب.. که گِلوی آدمی
از شیشه نیست
و بغض را کسی نمی‌بیند...

کاش هوش مصنوعی نبود😢

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست،
می رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست
می نشینی روبه رویم خستگی در می‌ کنی،
چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست
باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟
باز می‌ خندم که خیلی. گرچه میدانی که نیست.
شعر می‌ خوانم برایت واژه ها گل می کنند
یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست.
چشم می دوزم به چشمت، می شود آیا کمی
دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟
وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو
پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست.
می روی و خانه لبریز از نبودت می شود
باز تنها می شوم با یاد مهمانی که نیست.
رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است
باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست.