معارف مشرقی
909 members
135 photos
21 videos
13 files
40 links
تماس با نویسنده:
Radpour@gmail.com

وب‌گاه مطالعات دائویی:
www.Daoism.ir

مقدّمه:
https://t.me/Daoismir/268
https://t.me/Daoismir/165

مجموعۀ مطالعات دائویی:
https://t.me/Daoismir/263
Download Telegram
to view and join the conversation
هرچه مانع خیرست، بدست و هرچه حجاب راهست، كفر.

- لغت موران، شیخ اشراق

@Daoismir
نسخۀ ریاضت شیخ اشراق

شیخ را گفتم من آن نظر ندارم تدبیر چیست؟ گفت تو را امتلاء* است ٬ برو چهل روز احتراز کن، بعد از آن مسهلی بخور تا استفراغ کنی مگر دیده باز شود. گفتم آن مسهل را نُسخَت چیست؟ گفت اخلاط آن هم از پیش تو بدست آید. گفتم آن اخلاط چه چیز است؟ گفت هرچه به نزد تو عزیز است از مال و ملک و اسباب و لذّت نفسانی و شهوانی و مثل این، اخلاطِ این مسهل است، برو چهل روز به اندک غذای موافق که از شبهت دور باشد و نظر کسی سوی آن نباشد قناعت کن، آنگه این اخلاط را در هاون توکّل انداز، پس به دست رغبت آن را خُرد کن و از وی مسهلی ساز و به یک دم بازخور. اگر زود به مستراح حاجتت افتد، پس دارو کارگر آمد، زود دیده روشن شود و اگر حاجت نیفتد، دارو اثر نکرده بُوَد. باز چهل روز دیگر همچنان احتراز کن و باز همان مسهل بخور که این بار کارگر آید. اگر این بار نیز کارگر نیاید هم برین وجه بار دیگر و بار دیگر بخور که هم کارگر آید... .

شیخ را گفتم چون دیده گشاده شود بیننده چه بیند؟ شیخ گفت چون دیده اندرونی گشاده شود دیده ظاهر بر هم باید نهادن و لب بر همه بستن و این پنج حسّ ظاهر را دست کوتاه باید کردن و حواس باطن را در کار باید انداختن تا این بیمار چیز اگر گیرد به دست باطن گیرد و اگر بیند به چشم باطن بیند و اگر شنود به گوش باطن شنود و اگر بوید به چشم باطن بوید... [سپس] خود بیند آنچه بیند و باید دیدن.

- حضرت شهاب الدین یحیی سهروردی شیخ اشراق، روزی با جماعت صوفیان - مجموعه مصنفات ج 3، ص 107.

@Daoismir

* امتلاء: امتلاء بیماریی است که بر اثر پر بودن معده ظاهر میشود که باعث هضم نشدن غذا می شود.
«قصد»

احکام عملی و عبادات
همه برای یکپارچه کردن
و مهارِ حواسّ و قوای تن و نفس است؛
ولی این همه اگر بدان مقصدِ عظیمِ وحدت
با خداوند اعلی رهنمون نباشد،
جز اتلاف وقت چیزی نخواهد بود.

- بهاگٙوٙتٙه پورانٙه، ۷:۱۵:۲۸.

@Daoismir
ṣaḍ-varga-saṁyamaikāntāḥ
sarvā niyama-codanāḥ
tad-antā yadi no yogān
āvaheyuḥ śramāvahāḥ
مغالطات شبه‌معنوی درباره جانِ دائودِه جینگ
(حجاب شبه‌ترجمه‌ها بر یکی از بزرگ‌ترین آثار معنوی چین باستان)
نویسنده : اسماعیل رادپور
روزنامۀ فرهیختگان، سه‌شنبه ۱ مرداد ۱۳۹۸، صفحۀ اندیشه

اورسولا له‌گین (2018-1929م.)، رمان‌نویس سبک علمی‌تخیلی فمینیستی، در سال 1997 شبه‌ترجمه‌ای از «لائودْزی دائودِه جینگ» به دست داد(1) که تحریفی جدی بر این کتاب بود. جالب آنجاست که او زبان چینی کهن و حتی نو نمی‌دانست(2)، بلکه از ترجمه پُل کاروس(3) بهره جسته بود که در اثر خودش الفاظ چینی دائودِه جینگ را لیست کرده و در مقابل هر لفظ چینی، معنی انگلیسی را نیز نوشته است. البته از این حیث ابتکاری در کار له‌گین نبود، چه پیش از او دیگرانی هم دست به چنین شبه‌ترجمه‌هایی زده بودند، همچون ویتر بینر (1944)(4) که چینی نمی‌دانست ولی گمان می‌کرد با «روح چینیان» آشناست(5) و استیفن میشل (1988)(6) که مدعی است تمارین ذِن بودایی بصیرتی بدو بخشید که بی‌آنکه زبان چینی بداند، «این متن را در سطحی فهم می‌کند که دیگر مترجمان هرگز فهم نکرده‌اند»(7) و او عموما خود را «تابع روح متن و نه معنای لفظی» می‌داند(8) و توماس مایلز (1992)(9) که چینی نمی‌دانست، ولی از چند دانشجوی چینی (بی‌ذکر نام آنها) در دانشگاه ویرجینیای غربی برای شبه‌ترجمه‌اش یاری گرفت.(10)

از جمله تحریفات له‌گین حذف‌کردن دلخواه کلمات و عباراتی از دائودِه جینگ است که به‌نظر او «برخلاف روح این کتاب» است.(11) این کارها کجا و انتظار اهل خرد کجا. توقع ناچیز خردمندان از کسی که اقدام به ترجمه دائودِه جینگ می‌کند آن است که مطالعه تفاسیر کهن (دست‌کم اهم تفاسیر، همچون هه شانگ‌گنگ و وانگ بی) از لوازم کارش باشد. چه کنیم که این گروه شبه‌مترجمان نخستین شرط بدیهی -یعنی مطالعه خود متن- را هم احراز نکرده‌اند. با این همه، جایزه غفلت بزرگ‌تر را به اقبال بی‌نظیر مخاطب غربی و غرب‌زده ‌باید داد که درست به دائودِه جینگ‌هایی روی آورده‌اند که تدوین‌گران آنها حتی با زبان مبدأ آشنایی نداشته‌اند، تا چه رسد به شناخت زمینه‌های تاریخی و تا چه رسد به آشنایی با تفسیر و چه رسد به مطالعه تطبیقی آن درنظر به سنن دیگر و نهایتا چه رسد به دست‌یابی به معارف باطنی و تأویل. مخاطب این آثار عموما کسانی‌ هستند که می‌خواهند از حبس مادیت عالم مدرن وارهند به‌شرط آنکه از ایدئولوژی‌های حاکم بر عصر خود مهجور نمانند و تعلیم را هم در ساده‌شده‌ترین صورت ممکن و در کوتاه‌ترین زمان دریافت کنند. این اقبال به سرزمین ما هم کشانیده شد. مترجم محترم شبه‌ترجمه له‌گین در مقدمه خود می‌نویسد:

«دلم می‌خواست که یک دائو دِه جینگِ بی‌پیرایه صاف و بی‌نقش فراهم کنم، که نمی‌شد، یعنی راستش را بخواهید دل و جگرش را نداشتم. بود تا سال 1999، که در توکیو به دائو دِه جینگ خانم له‌گین برخوردم. خودش بود. همانی که من در دل داشتم.»(12)

اینکه بعد مسافت ما با متون اصلی از «ترجمه ترجمه» هم گذشته و به «ترجمه ترجمه ترجمه» رسیده است (اثر له‌گین خود «ترجمه ترجمه» است)، بحثی دیگر است که البته جای زار گریستن دارد. اما عجالتا بازگردیم به له‌گین. او در سال 1998 در کنفرانسی با موضوع «دائوئیسم و محیط‌زیست» شرکت کرد و به نقدهای بسیاری که از سوی چین‌شناسان و محققان غربی رشته ادیان بر شبه‌ترجمه او از دائودِه جینگ طرح شده بود، چنین پاسخ داد: «به‌نظرم، دفاع در برابر بی‌مایه و مبتذل ساختن دائوئیسم جزئی اجتناب‌ناپذیر و لاینفک از کار شما محققان است، ولی شما نیز همچون مدافعان محیط ‌زیست در محافظت از دائوئیسم توفیق کامل نخواهید داشت. در دسترس بودن [دائوئیسم] نیز امر اجتناب‌ناپذیر دیگری است. مردم می‌خواهند که از رودخانه و بیابان استفاده کنند. متون دائویی محبوب و عامه‌پسند است. مهاجمان وحشی به دروازه شهر رسیده‌اند - و من آنجایم.»(13)

ادامه: https://t.me/Daoismir/331
ادامه از: https://t.me/Daoismir/330

اعترافات له‌گین به‌عنوان پاسخ به نقد، مغالطه‌ای از نوع حمله به‌ خود برای برانگیختن احساسات و البته جلب ترحم است. اخباری که از آن کنفرانس رسیده، نشان می‌دهد خطابه او البته موفق و تاثیرگذار بوده است. در ادامه سخنان خود می‌گوید:

«من شدیدا شما محققان را در این سخن تایید می‌کنم که ما ناعالمان و غیرمحققان دانش تاریخی ضعیفی داریم و تفسیر را از اکتشاف حدسی بازنمی‌شناسیم و حتی چینی هم نمی‌دانیم؛ اگر ما تازه‌کاران متون شما را به‌کار می‌گیریم، شما هم نوشته‌های ما را به‌کار گیرید. از کوشش‌های ما و خطاهای ما استفاده کنید، از خامی‌ها و بدفهمی‌های ما از دائوئیسم استفاده کنید، همچون علائم راهنمایی و رانندگی و هدایتی برای آثار خودتان: اینکه چه چیزی نیازمند توضیح بیشتر است، چه چیزی در سنت زنده می‌ماند و تغییر می‌پذیرد، چه چیزی ترجمه‌شدنی (در همه معانی کلمه) است و چه‌چیزی نه. علیه نادانان و احمقان اعلان جنگ نکردن، بلکه از حماقت و جهل راهنمایی‌گرفتن، به‌نظر می‌رسد که کاملا با روح کتاب لائودزی همسو باشد.»(14)

در اینجا له‌گین به‌جای آنکه پاسخگوی نقد باشد، نادرستی رفتار ناقد را نشانه می‌رود و توصیه‌های اخلاقی برای او دارد، آن هم بر مبنای «روح کتاب لائودزی»! آیا اینکه از بی‌ادبان ادب می‌توان آموخت، توجیهی برای اشاعه بی‌ادبی تواند بود؟ گویی اکنون یکی از بی‌ادبان به اعتراض برخاسته و می‌گوید: «اینقدر بی‌ادبی را نقد نکنید؛ بروید و همچون لقمان از ما بی‌ادبان ادب آموزید، حقا که این به روح تعلیم و تربیت نزدیک‌تر است.» درحقیقت، این بی‌ادب عالمی را به فساد می‌کشاند و می‌خواهد موجودیت خود را -به‌سبب وجود لقمان- موجّه شناساند. یکی از مغالطات شایع «روحیون»، توسل به «روح» طریقت، فرد یا کتاب است درمقابل گرفتار‌شدن در بند قالب آنها.(15) اینان با طریقت و فرد و کتاب کار ندارند، بلکه با «روح» آنها کار دارند و دیگران اگر لفظ و ظاهر را درمی‌یابند و اینان نه، همچنان روح‌ورزانی بی‌غمند، چه «روح» را می‌یابند و نیازی به چیزی جز آن نمی‌بینند. به له‌گین و هم‌کیشان او توان گفت که نه‌فقط از الفاظ کتاب لائودزی محرومند، بلکه از روح آن هم بی‌خبرند. اساسا مشاهده روح پس از مشاهده قالب است. این چه تردستی است که اینان می‌بازند و هنوز بویی از پوست نبرده، خود را رسیده به مغز می‌دانند؟ «روح کتاب لائودزی» با روح همه سنن راست‌آیین هم‌سخن است: البته که از بی‌ادبان ادب توان آموخت، اما در‌عین‌حال، بی‌ادبی او را بر همگان روشن ‌باید ساخت، مبادا آن بی‌ادبی که در لباس ادب خود را پنهان ساخته، همه‌گیر گردد.


پی‌نوشت‌ها:
1. Tao Te Ching: A Book about the Way and the Power of the Way, (pseudo)translated by Le Guin (Boston, US & London, UK: Shabhala, 1997).
2. له‌گین خود می‌نویسد: «این کتاب صرفا بازگردانی است و نه ترجمه. من چینی نمی‌دانم» (همان، ابتدای بخش یادداشت‌ها).
3. Paul Carus.
4. The Way of Life According to Laotzu: An American Version, (pseudo)translated by Witter Bynner (New York, US: John Day Co. , 1944).
5. همان، ص 14.
6. Tao Te Ching: A New English Version, (pseudo)translated by Stephen Mitchell (New York, Us: Harper & Row, 1988).
7. مصاحبه مطبوعاتی. بنگرید به https://t.me/Daoismir/169 .
8. می‌گوید: «من احساس می‌کنم [در ترجمه] آزادی بسیاری دارم، چراکه تابع روح متن هستم و نه معنای لفظی آن».
Web Article - Conversation: Stephen Mitchell, Author of the New Translation of Homer’s The Iliad.
Web Access: https://www.pbs.org/newshour/arts/conversation-stephen-mitchell
9. Tao Te Ching: About the Way of Nature and Its Power, (pseudo)translated by Thomas H. Milles (New York, US: Avery Publishing Group, 1992).
10. همان، ص vii.
۱۱. له‌گین در توضیح حذف عبارتی از دائودِه جینگ، بند 25 می‌نویسد: «گمان می‌کنم که نسخه‌نویسی کنفوسیوسی ذکر شاه را وارد متن کرده باشد. وجود شاه معنای این شعر را ضایع می‌کند و بر ضد روح این کتاب است. من او را از سلطنت خلع کردم»
(Tao Te Ching، 1997، ص 114).
12. لائوزه، دائو ده جینگ، برگردانی از اورسولا‌ ک. له‌گین، ترجمه ع. پاشایی (تهران: نشر نگاه معاصر، 1386)، پیشگفتار مترجم.
13. Web Article - Remembering Ursula K. Le Guin (1929–2018): Author, Activist, Amateur Scholar of Religion.
Web Access: http://rsn.aarweb.org/remembering-ursula-k-le-guin
14. همان.
15. بنگرید به یادداشت شماره 10. له‌گین در جای دیگر بسیاری از ترجمه‌های دائودِه جینگ را نقد می‌کند به این علت که به «روح این کتاب» خیانت می‌کنند (Tao Te Ching، 1997، ذیل منابع).

@Daosimir معارف مشرقی
Mqaltat @Daoismir.pdf
2.4 MB
مغالطات شبه‌معنوی دربارۀ جانِ دائودِه جینگ | روزنامۀ فرهیختگان سه‌شنبه ۱ مرداد ۱۳۹۸

http://newspaper.fdn.ir/newspaper/page/2820/15/177144/0

@Daoismir معارف مشرقی
فغفوران و فرهمندان

همانا تهی و ساکن و خموش و بی‌تعین ‌و بی‌کیفیت و یگانه و بی‌فعل است خاستگاه ده‌هزار موجود. با اشراقِ نورِ او به واسطۀ روی در جنوب داشتن، یائو شهریار گشت. با اشراقِ نورِ او به واسطۀ روی در شمال داشتن، شّوئِن وزیر شد. این نور برای بالانشینان، هنر و دِه‌ی فغفوران و پسر آسمان است و برای کسانی که پستی گیرند، طریقه و دائوی فرهمندان رازآمیز و فغفوران بی‌غش است [که حکومت ظاهری نداشته‌اند].

- جّوانگ‌دْزی، فصل سیزدهم.

@Daoismir معارف مشرقی
夫虛靜恬淡,寂寞無為者,萬物之本也。明此以南鄉,堯之為君也;明此以北面,舜之為臣也。以此處上,帝王天子之德也;以此處下,玄聖素王之道也 。
🔸 فراخوان مقالات همایش ملی «سهروردی و احیاء حکمت فهلوی»
🔸 مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران
🔸 زمان برگزاری: دوشنبه 1 اردیبهشت ‌ماه 1399

🔹 http://fahlavi2020.irip.ir/
🔹 http://www.irip.ir/Home/Single/66376
🔹 @Daoismir

شیخ اشراق، شهاب‌الدین یحیی سهروردی، به نصّ رسالۀ کلمة التّصوف، احیاء حکمت فهلوی یا خسروانی ایرانیان قدیم را وجهة همت خود قرار داده است: «و قد احیینا حکمتهم النوریة الشریفة التی یشهد بها ذوق افلاطون و من قبله». مجلد دوم کتاب اسلام در سرزمین ایران (سهروردی و افلاطونیان ایران) نوشتۀ هانری کربن به تحقیق به همین موضوع اختصاص یافته است. بررسی آثار متعلق به فرهنگ مزدایی (اعم از اوستا، کتب پهلوی، کتیبه‌های هخامنشی و ساسانی و نیز شاهنامه) و جستجوی ریشه‌های حکمت اشراق در آن آثار، موضوعی است که کمتر به آن پرداخته شده است. به‌علاوه، مقایسه حکمت سهروردی با معارف شرقی (مثلا حکمت دائویی و حکمت ودانته) کاری است ضروری. کاوش در چگونگی احیاء حکمت فهلوی به دست شیخ اشراق و مقایسه آن با حکمتهای شرقی دیگر موضوع همایش «سهروردی و احیاء حکمت فهلوی» است.
اعتقاد این ضعیف آن است که هر که صاحب فهم و ادراک بود اگر حق سبحانه تعالی وی را توفیق دهد که از همه تعلّقات و خوشآمدهای نفس و طبیعت روی بگرداند و به حضرت عزّت توجّهی کند صادقانه و نفس خود را بر آن قدر از قُوت و لباس که ضرورت است، محافظت کند [و نه بیشتر] و شرایط اخلاص را رعایت نماید، به اندک مدّتی راه بر وی بگشایند چنانکه از علم دیگران مستغنی شود.

و هیچ کس با وجود فهم و ادراک در توقّف نماند، الّا از بهر آنکه توفیق نیابد که بدین شرایط وفا نماید. و البته چون باز بیند خلل بدان راه نیابد الّا به تقصیری که از وی صادر شود یا به عدم اخلاص. چنانکه گفت:
شعر
ای دل همگیِ خویشتن در جان باز
هر چیز که خوشتر آیَدَت همی، آن باز
در ششدرِ عشق چون زنان حیله مجو
مردانه درآی و همچو مردان جان باز

و هر چه نسبت به تو دارد و پنداری که از آنِ توست، اگر نان و اگر جان است، همه عاریت است، «والعَارِیَةُ مَرْدُودَة».

و مشایخ گفته‌اند که نفس کریم به‌اختیار چیزها را ترک کند و نفس لئیم ترک نکند تا بی‌اختیار از دستش بازستانند.

- سید محمّد بخاری (عارف قرن هشتم)، منهاج الطالبین و مسالک الصادقین، باب 6، فصل 6.
@Daoismir
خط: استاد میلاد محمّدی
کیمیای زرّین

مراد از کیمیای زرّین، همچو زر سخت و همچو کیما کامل شدن است: اعادۀ صفا، احیاء نورانیت. پس، «فطرت» را رمزاً گویند کیمیای زرّین: کیمیا، آتشدان و دیگ، اجزاء انوشدارو.

شعر:

چیزی است از گذشته تا کنون،
بی‌صورت، بی‌کیف،
نه هرگز کم شده نه هرگز بیش،
بی‌وقفه پیوسته برپا،
در تیزی و سختی چون زرّ،
در سرخی چون آفتاب.

- لی دائوچّوئِن (قرن 13 م.)، لبّ کتاب یی در سه آسمان (سان‌تیِن یی‌سوئِی 三天易髓).

@Daoismir معارف مشرقی
金丹者,如金之堅,如丹之圓,愈鍊愈明,故喻性為金丹也。丹,爐鼎也,藥物也。頌曰。亘古此物,無形無質。無欠無餘,無休無息。其利如金,其紅如日。
انسان فرهمند چون برون شدن را بنگرد، به درون شدن علم یابد و چون رفتن را مشاهده کند، به آمدن علم یابد. قاعدۀ پیش‌پیش دانستن بدینجا تعلّق دارد: امتحان کردن دیگری از طریق محک زدن خویشتن.

- استاد گوان‌یین، به نقل از دفتر لیِه‌دْزی.
@Daoismir
www.Daoism.ir
معارف مشرقی
انسان فرهمند چون برون شدن را بنگرد، به درون شدن علم یابد و چون رفتن را مشاهده کند، به آمدن علم یابد. قاعدۀ پیش‌پیش دانستن بدینجا تعلّق دارد: امتحان کردن دیگری از طریق محک زدن خویشتن. - استاد گوان‌یین، به نقل از دفتر لیِه‌دْزی. @Daoismir www.Daoism.ir
ظاهر، باطن و دائو

[استاد] گوان‌یین[1] به استاد لیِه‌دْزی[2] گفت:

کلام زیبا آوای زیبا دارد و کلام ناپسند آوای ناخوش. شخصی بلندقامت سایۀ بلند دارد و شخصی کوتاه‌قامت سایۀ کوتاه.
اسامی, تعیّن‌بخش آواهاست و جسم اشخاص, تعیّن‌بخش سایۀ آنها.
از اینجاست که گفته‌اند: «بر سخن خویش محتاط باش تا آن را بدانند؛ بر رفتار خویش محتاط باش تا با آن مطابقت یابند».
پس، انسان فرهمند چون برون شدن را بنگرد، به درون شدن علم یابد و چون رفتن را مشاهده کند، به آمدن علم یابد. قاعدۀ پیش‌پیش دانستن بدینجا تعلّق دارد: امتحان کردن دیگری از طریق محک زدن خویشتن.
اگر مردمان ما را دوست داشته باشند، ما هم آنان را دوست داریم و اگر از ما بیزار باشند، ما نیز چنین‌ایم.
تانگ[3] و وُو[4] جهانیان را دوست داشتند؛ اینک فغفوری! جیِه[5] و جَّو[6] از جهانیان بیزار بودند؛ آنٙک مرگ! مایۀ تدبّر اینهاست.
امّا آنکه هم محک [خویشتن] و هم امتحان [دیگری] حاصل باشد بی بهره یافتن از دائو، همچون بیرون رفتن است نه از در و دروازه [بلکه از دیوار]، و همچون سفر کردن است نه در راه راست [بلکه در بیراهه]. آیا حاصل کردن نتیجه به این شکل سخت و ناممکن نیست؟
در فضایل شّـِن‌نُنگِ صاحب آتش بنگر[7] و در کتاب‌های دودمان‌های شیا، شّانگ و جَّو تفحّص کن، و در سخن همه دانش‌پروران و اهل خرد تدبّر کن، هرگز بقا و فنا و نزول و صعودی خواهی یافت که از جانب دائو نباشد؟

- دفتر لیِه‌دْزی، فصل هشتم.

@Daoismir معارف مشرقی

[1] دربارۀ گوان‌یین‌دْزی بنگرید به: https://t.me/Daoismir/172
[2] لیِه‌دْزی عارف پرآوازۀ دائویی که دفتر لیه‌دزی به نام اوست.
[3] شیا جیِه 夏桀 آخرین حاکم دودمان شیا که حاکمی عیاش و ستمگر بود.
[4] شّانگ جُّو 商紂 آخرین حاکم دودمان شّانگ که در ستمگری از شیا جیِه چیزی کم نداشت.
[5] شّانگ تانگ 商湯 موسس دودمان شّانگ.
[6] جَّو وُو وانگ周武王 نخستین فغفور دودمان جَّو.
[7] شِّن‌نُنگ (神農؛ دهقان مینوی) یکی از سه فغفور فرهمند نخستین دورۀ شهریاری چین، مشهور به «فغفور سرخ» و «فغفور آتش» (یان‌دی 炎帝) در میان دیگر القاب.

關尹謂子列子曰:「言美則響美,言惡則響惡;身長則影長,身短則影短。名也者,響也;身也者,影也。故曰:慎爾言,將有知之;慎爾行,將有隨之,是故聖人見出以知入,觀往以知來,此其所以先知之理也。度在身,稽在人。人愛我,我必愛之;人惡我,我必惡之。湯武愛天下,茲王;桀、紂惡天下,故亡,此所稽也。稽度皆明而不道也,譬之出不由門,行不從徑也。以是求利,不亦難乎?嘗觀之神農、有炎之德,稽之虞、夏、商、周之書,度諸法士賢人之言,所以存亡廢興而非由此道者,未之有也。」
بدان که مثال تن چون شهری است و دست و پای و اعضا چون پیشه‌وران شهرند و شهوت چون عامل خراج است و غضب چون شحنه شهر و دل پادشاه شهر و عقل وزیر پادشاه. و پادشاه را بدین همه حاجت است تا مملکت راست کند.

و لکن شهوت که عامل خراج است، دروغزن است و فضولی و تخلیط کند و هر چه عقل گوید که وزیر است، آن شهوت به مخالفت وی بیرون آید و همیشه خواهان آن باشد که هر چه در خزینه مملکت است، به بهانه خراج بستاند.
و این غضب که شحنه است، شریر است و سخت و تند و تیز است و همه کشتن و شکستن و ریختن دوست دارد.

اگر پادشاه شهر مشاورت همه با وزیر کند و عامل دروغزن را مالیده دارد و هر چه وی برخلاف وزیر گوید، نشنود و شحنه را نیز کوفته و شکسته دارد تا پای از حد خویش بیرون ننهد، چون چنین کند، کار مملکت به نظام بود.

همچنین پادشاه دل، چون کار به اشارت عقل کند و شهوت و غضب را زیردست و به فرمان عقل دارد و عقل را مسخر ایشان نگرداند، کار مملکت تن راست بود و راه سعادت و رسیدن به حضرت الوهیت بر وی بریده نشود. و اگر عقل را اسیر شهوت و غضب گرداند، مملکت ویران شود و پادشاه بدبخت گردد و هلاک شود.

- امام محمد غزالی، کیمیای سعادت

@Daoismir
www.Daoism.ir
اورمزدی بودن

دیداری که به سبب اورمزدی بودن [=تحقّق به اورمزد] است، آن بود که زرتشت با نمود اورمزدی به هم‌پرسگی [=ملاقات و گفتگوی روحانی] با او آمد بر کرانۀ آب داییتی.

- وَزیدَگیهای زادسپَرَم، 23:1.

@Daoismir معارف مشرقی
fraśni ī ohrmazīg būdan rāy, zarduxśt ohrmazdīg burdār tan, be o hampursagīh mad pad bār ī āb ī dāitī.
معارف مشرقی
🔸 فراخوان مقالات همایش ملی «سهروردی و احیاء حکمت فهلوی» 🔸 مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران 🔸 زمان برگزاری: دوشنبه 1 اردیبهشت ‌ماه 1399 🔹 http://fahlavi2020.irip.ir/ 🔹 http://www.irip.ir/Home/Single/66376 🔹 @Daoismir شیخ اشراق، شهاب‌الدین یحیی سهروردی، به…
دانلود کتابچۀ سهروردی و ایران باستان

کتابچۀ الکترونیکی «سهروردی و ایران باستان» که تلخیصی است از مجلّد دوم کتاب «اسلام در سرزمین ایران» اثر هانری کربن، ترجمۀ رضا کوهکن با فرمت PDF برای دانلود در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفت. برای دانلود این کتابچه که به همت دکتر بابک عالیخانی خلاصه شده و توضیحاتی بر آن افزوده گشته است، به وبسایت همایش «سهروردی و احیاء حکمت فهلوی» (http://fahlavi2020.irip.ir) بخش «راه و روش اشراق» می‌توان مراجعه کرد.

هانری کربن در مجلّد دوم کتاب اسلام در سرزمین ایران با عنوان «سهروردی و افلاطونیان ایران» (ترجمۀ دکتر رضا کوهکن، چاپ مؤسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران، 1391)، طرح همه عمر سهروردی را که احیاء حکمت فهلوی یا خسروانی باشد، به خوبی شرح داده است. مطالب متنوّع و رنگارنگی در کتاب کربن در باب سهروردی آمده است که احیاناً خواننده را از فهم اصل موضوع بازمی‌دارد. بنابراین، به نظر می‌رسد که تلخیص کلّ آن کتاب و افزودن یادداشتی چند بر آن بی‌فایده نباشد. اکنون که سخن از همایش «سهروردی و احیاء حکمت فهلوی» به میان آمده، بهتر است که تلخیص مزبور در دسترس محقّقان و فیلسوفان ارجمند قرار گیرد تا با اطّلاع یافتن از دستاورد تحقیقات هانری کربن، قدم در این راه خسروانی نهند، راهی که از بحبوحۀ ظلمات روزگار فعلی به نور مطلق حق سبحانه می‌انجامد.
shrvrdy-w-ayran-bastan.pdf
2.6 MB
| سهروردی و ایران باستان
| تلخیص مجلّد دوم کتابِ «اسلام در سرزمین ایران»
| اثر هانری کربن

| ترجمه: رضا کوهکن
| تلخیص و توضیح: بابک عالیخانی

|کتاب الکترونیکی (با فرمت PDF)
| حجم: 2.7Mb
دو گونه معرفت را از یکدیگر می‌باید بازشناخت:
یکی معرفت اعلی (پَرا) و دیگری معرفت غیراعلی (اَپَرا).

معرفت غیراعلی با مطالعۀ وِدَه‌های چهارگانه،
و وِدانگَه‌های شش‌گانه حاصل شود.*
موضوع این نوع معرفت البته ادراک شهودی آتما [خودِ متعالی] نیست.


امّا موضوع شناخت در معرفت اعلی
آن آتمای متعالیِ لایزالِ نادیدنیِ
نادانستنیِ بی‌علّتِ عاری از صورتِ سرمدیِ
در همه‌جا حاضرِ در همه‌چیز ساریِ
لطیفِ نامیرایِ علّت‌العلل است
که شهودِ روشن‌دلان او را به مثابۀ
خویشتن خویش (آتمانَمآتمانی) یافته است.


- هریدَیَه اوپَنیشَد (دفتر اسرارِ دل)، بندهای 28-32

@Daoismir معارف مشرقی
* نام‌های وِدَه‌های چهارگانه و وِدانگَه‌های شش‌گانه در متن آمده است. وِدَه‌ها: ریگ‌وِدَه، سامَه‌وِدَه، یَجوروِدَه، اَتَهروَه‌وِدَه. وِدانگَه‌ها: شیشکه (قرائت صحیح)، کَلپَه (آیین عبادات)، ویاکَرَنَه (قواعد لغت)، نیروکتَه (فقه‌اللغت)، چَهندَس (وزن و عروض)، جیوتیشَه (تنجیم).

نقاشی: از مجموعۀ داراشکوه، منسوب به گُوَردَهن، در حدود 1610 م‍.
Audio
| نام آهنگ: خلوت (隱遁)

| سازنده و نوازنده: وُو نا (巫娜)

| آلبوم: درّۀ تهی در بیشۀ پاییزی (空谷秋林)

| سال اجرا: 2011

| سازها: گوجِّنگ (شبیه به سنتور)؛ گوچین (شبیه به قانون)؛ نی چینی.

@Daoismir معارف دائویی
معارف مشرقی
مشاهدت درونی بسی بهتر از سفرِ برونی است. سفر در برون گشت و گذار در میان موجودات است، و مشاهدت درون یکی شدن با خویشتن است. [مسافر برون] با رسیدن به مقصد، ناشناخته‌ها را می‌جوید؛ [مسافر درون] با حصول مشاهدت، ناشناخته‌ها را می‌بیند. - لیِه‌دزی (列子)، دفتر…
در باب سیر و سفر

بدانکه سفرها بر دو نوع است. نوع اول آنکه به دیدن مناظر زیبای کوهساران و آبها و سرخی و سبزی گل‌ها و درختان روند، یا آنکه همچون بعضی مردمان به دیدار شکوه شهرهای بزرگ خوش شوند، یا همچون بعضی دیگر از دیدن بناهای معابد و خلوت‌خانه‌ها به وجد آیند، یا همچون بعضی دیگر مشتاق ملاقات دوستان باشند، یا همچون بعضی دیگر در پی جامه‌ها و خوراک‌ها باشند. اینگونه مردمان اگرچه ده‌هزار فرسنگ سیر کنند، سفرشان حاصلی ندارد جز خستگی تن و از کف دادن توان. و اگرچه همه تماشاگه‌های زیر آسمان را بینند، چیزی نیابند جز پریشانی دل و فرسودگی جان. چنین است سیر و سفر بیهودۀ عامّۀ مردمان.

اما نوع دیگر آن است که در فطرت و طینت سیاحت کنند و در پی بواطن و اسرار روند. از کوهسارهای بلندِ دشواری‌های سلوک، صعود کنند و در پی اخذ معرفت از معلّمان، خستگی نپذیرند. از آبهای متلاطم و موّاج هوی بگذرند و سرمنزل دائو را سراغ گیرند بی‌آنکه از پا افتند، چندانکه با شنیدن کلامی از پیران، نور کامل در درون ایشان پرتو افکند. پس، امور بزرگ حیات و ممات را درک کنند و سالکِ خلوص تامّ گردند. این چنین کسان به‌واقع در سیر و سفر راستین هستند.

- پانزده گفتار وانگ چُْنگ‌یانگ در باب بنیاد نهادن تعلیم ( 重陽立教十五論)، فصل دوم.

@Daoismir معارف مشرقی
凡遊歷之道有二:一者看山水明秀,花木之紅翠。或玩州府之繁華,或賞寺觀之樓閣,或尋朋友以縱意,或爲衣食而留心。如此之人,雖然萬里之途,勞形費力,遍覓天下之景,心亂氣衰,此乃虛雲遊之人。二者參尋性命,求問妙玄。登險之高山,訪名師之不倦;度喧轟之運水,問道無厭。若一句相投,便有圓光內發。了生死之大事,作全其之丈夫。如此之人,乃真雲遊也。
علم (پْرَگْیا)

همه‌چیزها علم است،
همه‌چیزها گماشتۀ علم است،
علم چشمِ جهان است،
علم بنیاد جهان است،
حقا که علم بْرَهْمَه است.

— اِیتَرِیَه اوپَنیشَدْ، 3:1:3.
@daoismir معارف مشرقی
sarvaṃ tatprajñānetraṃ prajñāne pratiṣṭhitaṃ prajñānetro lokaḥ prajñā pratiṣṭhā prajñānaṃ brahma