وای ببینید چی کشف کردم.
نزار قبانی در شعری گفته:
«محبوب من!
اگر در زندگی‌ِ من نبودی
بانویی چون تو را خلق می‌کردم...»

و قیصر امین‌پور توی بیتی از یک غزل می‌گه:
«حتی اگر نباشی، می‌آفرینمت
چونان‌که التهاب بیابان، سراب را»

چقدر قشنگ و دقیق شبیه هم فکر کرده‌ن. :))

ادبیات همیشه یادمون می‌ندازه که تنها نیستیم. که آدم‌های دیگه‌‌ای هم بوده‌ن و احساساتی شبیه به ما داشته‌ن.

منم همین‌طور استاد کدکنی. منم گاهی فکر می‌کنم سعدی چی گفته و می‌خوام از شدت ذوق گریه کنم.
«خیلی قشنگه ببین!»

نگاه کن من چه بی‌پروا
چه‌بی پروا
به مرز قصه‌های کهنه می‌تازم

نگاه کن با چه سرسختی
تو این سرما
برای عشق یه فصل تازه می‌سازم

یه فصل پاک، یه فصل امن و بی‌وحشت
برای تو که یه گل‌برگِ زودرنجی

:)))

یه فصل گرم و راحت، زیر پوست من
برای تو، که با ارزش‌ترین گنجی

نگاه کن؛ من به عشق تو چه لیلاوار
تن یخ‌بسته‌ی پروازو می‌بوسم

بیا گرم کن منو با سرخی رگ‌هات
من اون رگ‌های پرآوازو می‌بوسم

ای وای.

تو رو می‌بوسم ای پاکیزه‌ی عریان

تو رو پاکیزه مثل مخمل قرآن

طلوع کن؛ من حرارت از تو می‌گیرم

ظهور کن؛ من شهامت از تو می‌گیرم

بیا؛ هیچ‌کس مثل من و تو عاشق نیست

مثل ما عاشق و هم‌سایه و هم‌دم

«مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن».

:)))

بیا از شیشه‌ی سخت و بلند عشق
مثل ارابه‌ی نور، رد بشیم با هم