از ذوق پابرهنه دویدم تو بالکن و دستمو گرفتم زیر بارون.

گاهی چنان عاشق و بی‌قرارم که احساس می‌کنم هر لحظه ممکنه پرواز کنم.

فردا حتماً باید پاستا بگیرم.

شیرینی خریدم و برگشتم خونه. رتبه رو ول کنید دوستان؛ ادبیاتم رو بالای ۷۰ درصد زدم. :)))

وای ببینید چی کشف کردم.
نزار قبانی در شعری گفته:
«محبوب من!
اگر در زندگی‌ِ من نبودی
بانویی چون تو را خلق می‌کردم...»

و قیصر امین‌پور توی بیتی از یک غزل می‌گه:
«حتی اگر نباشی، می‌آفرینمت
چونان‌که التهاب بیابان، سراب را»

چقدر قشنگ و دقیق شبیه هم فکر کرده‌ن. :))

ادبیات همیشه یادمون می‌ندازه که تنها نیستیم. که آدم‌های دیگه‌‌ای هم بوده‌ن و احساساتی شبیه به ما داشته‌ن.

منم همین‌طور استاد کدکنی. منم گاهی فکر می‌کنم سعدی چی گفته و می‌خوام از شدت ذوق گریه کنم.
«خیلی قشنگه ببین!»