اخیراً فهمیده‌م که هیچ کفشی رو بیش‌تر از کانورس دوست ندارم!

ما می‌تونیم چیزها و آدم‌ها رو دوست داشته باشیم. خیلی شگفت‌انگیز نیست؟

«اهل طاعونیِ این قبیله‌ی مشرقی‌ام
تویی این مسافرِ شیشه‌ایِ شهرِ فرنگ»

«نباید مرثیه‌گو باشم واسه خاکِ تنم
تو آخه مسافری! خونِ رگِ این‌جا، منم»

«تو آخه مسافری!»

«مسافرِ شیشه‌ای»

عجب ترکیبی وای.

ترسی ندارم اگر قرار باشه همین الآن بمیرم‌. من تا آخرش رو داشته‌م؛ همه‌ی همه‌ش رو.

این قلب رو بدون سرشار‌بودن نمی‌خوام. بدون جا کم‌ داشتن برای حالاتش. بدون فشرده‌بودن و هر لحظه به مرز گسستن پیش‌رفتن از حجم جریاناتش. بدون پُربودنش!
نمی‌خوام.
نمی‌خوام.

ده تا آلبوم فیزیکی از علیرضا قربانی!(⁠✯⁠ᴗ⁠✯⁠)⁩

وای اولین بارون پاییززززز!🍁🌧☔️

از ذوق پابرهنه دویدم تو بالکن و دستمو گرفتم زیر بارون.