«امشب یک سر شوق و شورم
از این عالم گویی دورم»

«امشب در سر شوری دارم
امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اووووج آسمانم!»

مثل این‌که «پاییز می‌رسد که مرا مبتلا کند» آقای بدیع.

پاییز نیومده برام دوست جدید آورد!🍁

😁🤝.

:)))

ادبیات محبوبمه؛ معشوقمه؛ کفر اگر نباشه می‌گم معبودمه. مبتدا و منتهای وجودمه. همه‌چیزمه؛ واقعاً همه‌چیز. همه‌چیز از او شروع می‌شه و در او پایان پیدا می‌کنه. با بندبند وجودم عاشقشم. احساس می‌کنم به جای خون تو رگ‌هام ادبیات جریان داره. وای عاشقشم. عاشقشم! و می‌دونم که یه روز از این عشق دیوانه می‌شم.

آخخخ. این جمله رو که می‌خونم چنان برافروخته می‌شم که ضربان قلبم تند می‌شه. «هنگامی که نور در نوازش گونه‌های تو می‌درخشید، چه رنجی می‌کشید؟» وای چه رنجی می‌کشید! چه رنجی می‌کشید...

حتی نور از تو رنج می‌کشید! متوجهی؟ نور از تو رنج می‌کشید وای.

فکرش رو بکن! تو چنان لطیف و زیبایی که حتی «نور» با تمام ظرافت و لطافتش، در مجاورتِ تو رنجور می‌شه!

نمی‌دونم چطور باید توضیح بدم ولی این قضیه‌ی «رنج کشیدنِ نور» خیلی به دلم نشسته. می‌دونم هزار بار نوشته‌مش. اما دلم می‌خواد هزار بار دیگه هم تکرارش کنم.

همین طوری مبتلای کلمات می‌شم و عبارت‌ها رو اون‌قدر با خودم تکرار می‌کنم تا وارد جریان خونم می‌شن. غسان کنفانی جایی خطاب به غادة السمان می‌نویسه: «تو اما وارد رگ‌هایم شدی، و همه‌چیز تمام شد. و خیلی سخت است بخواهم از تو شفا یابم.» دقیقاً همین. از تو شفا نخواهم یافت ادبیاتِ عزیزم. و تو عزیزترین دیوانگیِ جهانی برای من.

آخ ادبیات. ادبیات!

«همیشه نه در کنار تو، که در تو هستم و همراهت هستم و چنان عاشقت که از هیچ چیز نترسی؛ از جهان نترسی.»

‌(⁠◕⁠ᴗ⁠◕⁠✿⁠)⁩