‌
‌ ماریانا، مادرم قلب‌های ارغوانی را توی گلدان‌های سفالی می‌کارد. من اسطوخودوس‌ها را درون‌ گلدان‌های سفالی می‌نویسم‌. و از تمام این ماجرا شاید تنها همین کلمات بنفشِ کبود می‌ماند. چرا که باد می‌وزد. و گلدان هر دوی ما می‌شکند.
‌ ماریانا، کاش به مادرم رفته بودم. کاش یک آدم واقعی بودم.
‌ ماریانا، خیالی که می‌بافم مرا گرم خواهد کرد؟
‌

ازم می‌پرسی چرا راضی‌ام از این‌که همه‌چیز رو در پررنگ‌ترین حالت خودش احساس می‌کنم؟ چون پس به دنیا اومدیم برای چی؟ یک عمرِ کوتاهه و عدمِ جاودانگی. هر لحظه ممکنه آخرین لحظه باشه. من تمامش رو می‌خوام. تمام زندگی رو؛ تمام «لحظه» رو. می‌خوام با همه‌ی وجود لمسش کنم. می‌خوام در کم‌ترین فاصله‌ نسبت به خورشید باشم. مهم‌ نیست اگر ممکنه خاکستر بشم. وقتی این‌همه بهش نزدیکم، یعنی تجربه‌ش کردم. و همین مهمه: همین زیستن و سوختنِ بی‌پروا.

:)))💘💘

واقعاً عاشق این آدم هستم نمی‌دونم چطور توضیح بدم.

:) یهو اومدی توی اکسپلورم

وای عاشقم. خیلی عاشقم. اون‌قدر که احساس می‌کنم هر لحظه ممکنه قلبم از قفسه‌ی سینه‌م بیاد بیرون و تمام دنیا رو غرق کنه. به قول مولانا:
«گر جان عاشق دم زند، آتش در این عالم زند
وین عالمِ بی‌اصل را، چون ذره‌ها برهم زند»

«نیشگونم بگیر؛ بذار دردم بیاد. درد یادم می‌ندازه که زنده‌ام.»

دقیقاً! دقیقاً!

تو اهنگ iris از goo goo dolls میگه که
"Yeah you bleed just to know you're alive"

به این آهنگ گوش می‌دم و فکر می‌کنم چه دوست‌های جالبی دارم!

همیشه می‌گفتن کوچه‌هایی که به دریا می‌رسن زیبان. و من چه دیر فهمیدم که دریا یعنی تو؛ و کوچه‌ها استعاره‌ای از مسیرهایی‌ان که به تو می‌رسن. تو در تمام راه‌های جهانی. تو تمام جاده‌هایی؛ همه‌ی مقصدهایی. دریا خودِ تویی.

و «من چه دیر فهمیدم که انسان یعنی عجالتاً»؛
به قول سهراب سپهری.

.