هر چی بیش‌تر می‌گذره بیش‌تر متوجه می‌شم که هیچ چیز در جهان جالب‌تر از آیس‌لته نیست‌.

بارون!

ممنون از الهه‌های بارون در تمام تمدن‌ها، کاش تا پاییز همینجوری بباری!

«سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی در این منزل ویرانه نهادیم»

من دقیقه‌های اول صبحم رو با این بیت شروع کردم و احتمالاً قراره تمام روز بهش فکر کنم. صبح به خیر عزیزان!
پ. ن: یه درخت ارغوان کوچولو هم دیدم!

آخه واقعاً خیلی جالب نیست که سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد؟

«گنجِ غمِ عشق». عجب اضافه‌ی تشبیهی‌ای! گنج.

عشق، خونه‌ست. هر جا که بری بهش برمی‌گردی، و همیشه به تو برمی‌گرده.

ادبیات همه‌چیزه؛ مطلقاً همه‌چیز.

🤝.

واقعاً «ما را که بَرَد خانه» آقای مولانا؟

"

تو فارغ از وفور سایه‌هایی. چقدر جالب.

‌
‌ ماریانا، مادرم قلب‌های ارغوانی را توی گلدان‌های سفالی می‌کارد. من اسطوخودوس‌ها را درون‌ گلدان‌های سفالی می‌نویسم‌. و از تمام این ماجرا شاید تنها همین کلمات بنفشِ کبود می‌ماند. چرا که باد می‌وزد. و گلدان هر دوی ما می‌شکند.
‌ ماریانا، کاش به مادرم رفته بودم. کاش یک آدم واقعی بودم.
‌ ماریانا، خیالی که می‌بافم مرا گرم خواهد کرد؟
‌

ازم می‌پرسی چرا راضی‌ام از این‌که همه‌چیز رو در پررنگ‌ترین حالت خودش احساس می‌کنم؟ چون پس به دنیا اومدیم برای چی؟ یک عمرِ کوتاهه و عدمِ جاودانگی. هر لحظه ممکنه آخرین لحظه باشه. من تمامش رو می‌خوام. تمام زندگی رو؛ تمام «لحظه» رو. می‌خوام با همه‌ی وجود لمسش کنم. می‌خوام در کم‌ترین فاصله‌ نسبت به خورشید باشم. مهم‌ نیست اگر ممکنه خاکستر بشم. وقتی این‌همه بهش نزدیکم، یعنی تجربه‌ش کردم. و همین مهمه: همین زیستن و سوختنِ بی‌پروا.