«شراره‌ی عشقی که شد زندگانی».

همیشه یکی تعریف کرده و یکی گوش داده.

راز زندگی رو یاد بگیر تا دیگه نترسی. آخه واقعاً «چو اسم اعظمم باشد، چه باک از اهرمن دارم؟»

وای جدی‌جدی «من نیازم تو رو هر روز دیدنه». دارم دیوانه می‌شم.

امروز رفتم برای خودم جوراب خریدم. جورابای رنگی و بلنددد!
(دارم سعی می‌کنم با پاییز و زمستون آشتی کنم.)

هر چی بیش‌تر می‌گذره بیش‌تر متوجه می‌شم که هیچ چیز در جهان جالب‌تر از آیس‌لته نیست‌.

بارون!

ممنون از الهه‌های بارون در تمام تمدن‌ها، کاش تا پاییز همینجوری بباری!

«سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی در این منزل ویرانه نهادیم»

من دقیقه‌های اول صبحم رو با این بیت شروع کردم و احتمالاً قراره تمام روز بهش فکر کنم. صبح به خیر عزیزان!
پ. ن: یه درخت ارغوان کوچولو هم دیدم!

آخه واقعاً خیلی جالب نیست که سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد؟