عجب بارونی. خدایا؛ عجب بارونی!

برای زمستون امسال می‌خوام برای خودم مجموعه‌ی داستان‌های ادگار آلن پو رو بگیرم. چون‌ که کتاب‌ها فصل دارن و زمستون فصل آلن پو ئه!

«شراره‌ی عشقی که شد زندگانی».

همیشه یکی تعریف کرده و یکی گوش داده.

راز زندگی رو یاد بگیر تا دیگه نترسی. آخه واقعاً «چو اسم اعظمم باشد، چه باک از اهرمن دارم؟»

وای جدی‌جدی «من نیازم تو رو هر روز دیدنه». دارم دیوانه می‌شم.

امروز رفتم برای خودم جوراب خریدم. جورابای رنگی و بلنددد!
(دارم سعی می‌کنم با پاییز و زمستون آشتی کنم.)

هر چی بیش‌تر می‌گذره بیش‌تر متوجه می‌شم که هیچ چیز در جهان جالب‌تر از آیس‌لته نیست‌.

بارون!

ممنون از الهه‌های بارون در تمام تمدن‌ها، کاش تا پاییز همینجوری بباری!