می‌خواستم برنگردم. یه جفت پا داشتم و هزار تا فکر. آخ. خیلی بیش‌تر. بی‌نهایت؛ بی‌نهایت فکر شناور تو سرم و قفسه‌ی سینه‌م. دلم می‌خواست تا اون طرفِ ابدیت قدم بزنم. ولی برگشتم. کلی راه رفتم و قهوه و شیرینی خریدم و برگشتم خونه.

این پیشی عاشقم شد و یک خیابون کامل! کنارم راه اومد.💘

احسان حائری در ترانه‌ی «هندسه» می‌گه: «ایمان من در حلقه‌ی هندسه‌ی اندام توست!»
الله اکبر ادبیات فارسی! چطور ممکنه یک ترانه‌ی عامیانه‌ی معاصر این‌همه ظریف و زیبا باشه هم‌چنان که غزلی متعلق به دوران کهن هم زیبا و بی‌نظیره؟ چه معجزه‌ای جز ادبیات می‌تونه دوره‌های زمانی و قرن‌های متمادی رو با این لطافت و دل‌فریبی به هم پیوند بده؟

گوش کنید.

این غزل بیدل دهلوی یه بیتی داره که هر بار با فکر کردن بهش از نو شگفت‌زده می‌شم.
«نغمه‌ها دارد مقامات ظهور
او غنا ورزید و من سائل شدم»
جدا از معنا و مفهوم، چقدررر این بیت از نظر ادبی زیباست. «مقام» در مصراع اول به معنای درجه و جایگاهه، اما با «نغمه» ایهام تناسب می‌سازه؛ از اون نظر که معنای دیگرِ مقام، واحد پرده‌بندی صوتی برای موسیقی محلی و نواحیِ ایرانیه.
نکته‌ی حیرت‌انگیز بعدی در مصرع دومه. واژه‌ی «غنا» در معنای بی‌نیازی و در تضاد با «سائل» استفاده شده، اما از طرفی با «نغمه» و «مقام»، مراعات نظیر و ایهام تناسب ایجاد می‌کنه. غنا در توصیفِ اون وقتی هست که موسیقی، شخص رو از خود بی‌خود و حالش رو دگرگون می‌کنه.
یه نفر چه میزان عجیبی از نبوغ و دانش در روابط و کاربرد واژگان می‌تونه داشته باشه!

تمام صداقت در لحظه‌هایی بود که هیچ عکس و فیلمی ازشون نداریم، حرف‌هایی که نزدیم و شدن یک آه برآمده از دل و شاید نگاهی عمیق و طولانی به آبی دریا.

از میزان خستگی پاهام متوجه می‌شم که چقدر خوش گذشته. :))

عاشق تهران هستم.