۳ از ۱۰ می‌دم. یکی هم به خاطر ابی.

۴/۱۰. چهارمی برای خانم هایده.
فکر کنم خیلی هم روز بدی نبود.*

«تو این باغِ پر از برگ و پر از خوابِ ستاره،
اگه پرمیوه‌ای، پرسایه‌ای، افتاده‌تر شو!»

عجب ترکیبی. چقدر ظریف و لطیف و دل‌نشین. خوابِ ستاره.
شهیار قنبری واقعاً نابغه‌ی ترانه‌سراییه. شیفته‌ی شعرهاش هستم.

شاید براتون جالب باشه که بدونید میزم اسم داره. اسمش رو گذاشتم «سپیده‌دم»؛ چون اوایل که می‌رفتم پانسیون همیشه تقریباً موقع طلوع خورشید می‌رسیدم. صبح‌های سرد و تاریک زمستون بود و من و سالن خالی و این میز مطالعه.
دلیل دوم و مهم‌تر همین نوشته‌ی سهراب سپهریه که هر بار با یادآوری‌ش انگیزه می‌گرفتم و لبخند می‌زدم. اسم میزم رو گذاشتم سپیده‌دم تا یادم نره که «من به سپیده‌دم خواهم رسید؛ مبادا بلغزم!»

این قسمتی که جای رژ لبم مونده، برام به منزله‌ی پیشونیِ میزه. موقع خداحافظی، خم شدم و پیشونی سپیده‌دم رو بوسیدم، به پاسِ تمام لحظه‌هایی که کنارش درس خوندم و روزایی که احساس خوش‌بختی می‌کردم و گاهی وقتا که سرم رو گذاشتم رو سینه‌ش و دلم خواست بمیرم. به خاطر همه‌ی اشک‌هایی که کنارش ریختم و لبخندهایی که گوشه‌ی کتاب‌ها و جزوه‌هام نقاشی کردم. و او تمام این مدت به من پناه داد.

آرزو کردم نفر بعدی که قراره پشت این میز درس بخونه، راهش و روحش روشن باشه.☀️

گاهی یادم می‌ره که آلبر کامو چقدر نابغه‌ست.