چقدر زیبا و شگفت‌انگیزه که آدمی‌زاد می‌تونه عشق و زندگی و دوستی رو تجربه کنه!

خونه موندن واقعاً عقلم رو زایل می‌کنه. من نیاز به بیرون دارم، نیاز به نور، هوای تازه، انسان‌ها!
از این در و دیوارها مـــــــتـــــــنــــــــفـــــــرم.

۳ از ۱۰ می‌دم. یکی هم به خاطر ابی.

۴/۱۰. چهارمی برای خانم هایده.
فکر کنم خیلی هم روز بدی نبود.*

«تو این باغِ پر از برگ و پر از خوابِ ستاره،
اگه پرمیوه‌ای، پرسایه‌ای، افتاده‌تر شو!»

عجب ترکیبی. چقدر ظریف و لطیف و دل‌نشین. خوابِ ستاره.
شهیار قنبری واقعاً نابغه‌ی ترانه‌سراییه. شیفته‌ی شعرهاش هستم.

شاید براتون جالب باشه که بدونید میزم اسم داره. اسمش رو گذاشتم «سپیده‌دم»؛ چون اوایل که می‌رفتم پانسیون همیشه تقریباً موقع طلوع خورشید می‌رسیدم. صبح‌های سرد و تاریک زمستون بود و من و سالن خالی و این میز مطالعه.
دلیل دوم و مهم‌تر همین نوشته‌ی سهراب سپهریه که هر بار با یادآوری‌ش انگیزه می‌گرفتم و لبخند می‌زدم. اسم میزم رو گذاشتم سپیده‌دم تا یادم نره که «من به سپیده‌دم خواهم رسید؛ مبادا بلغزم!»